บทที่ 871 เหลียงหมิงเยว่ยังมีชีวิตอยู่

อยู่ดีๆไป๋ยี่เฟยหัวเราะอย่างเย็นชาเสียงหนึ่ง “ไม่รู้ว่าคุณรู้จักผู้หญิงคนที่ชื่อว่าซือซือไหม?”

หนิวต้ายเบิกตาโพลงทั้งคู่ทันที

ไป๋ยี่เฟยดูดบุหรี่ลึกๆหนึ่งที พูดเบาๆว่า “ในเมื่อวาน อยู่บนดาดฟ้าตึกนี้ เธออยากจะกระโดดลงไป จบชีวิตทั้งหมดของตนเอง”

หลังจากหนิวต้ายฟังจบตื่นตะลึงอย่างมาก ต่อจากนั้นก็คือตื่นเต้นและสับสนวุ่นวาย “งั้น......เธอกระโดดลงไปหรือยัง? ตอนนี้เธอยังอยู่ดีไหม?”

ไป๋ยี่เฟยจ้องมองเขาอย่างเงียบๆไม่พูด

หนิวต้ายหยุดชะงัก มีความไม่สบายใจเล็กน้อย แต่ว่าเขามีปฏิกิริยากลับมาเร็วมาก ไป๋ยี่เฟยบอกว่าเมื่อคืนมีคนเล่าเรื่องให้เขาฟัง งั้นน่าจะเป็นผู้หญิงคนนั้นแล้ว ถ้าหากว่าเธอกระโดดลงไปละก็ จะเล่าเรื่องนี้ได้ยังไงอีกล่ะ?

ในเวลานี้ ไป๋ยี่เฟยหัวเราะเย็นชาอีกเสียงหนึ่ง “คุณประยุกต์ใช้ค่าชดใช้ที่ผมให้คุณ รวบรวมลูกน้องอย่างสะบั้นหั่นแหลก ทำมาหาเลี้ยงชีพให้รอดไปวันๆอยู่ในเมืองเทียนเป่ยจนเจริญรุ่งเรือง คิดว่าอย่างนี้ก็จะจัดการผมแล้วใช่หรือไม่?”

หนิวต้ายก้มหัวไม่พูด

เขาเหมือนดั่งแต่ก่อน ยามปกติโอหังขนาดไหน อารมณ์หุนหันพลันแล่นขนาดไหน แต่ว่าอยู่ต่อหน้าไป๋ยี่เฟยล้วนกล้าโกรธ แต่ไม่กล้าพูดมาโดยตลอด

“ยังไงล่ะ? กล้าทำไม่กล้ายอมรับหรือ?” ไป๋ยี่เฟยสายตาเย็นชาจ้องมองเขา “เนื่องด้วยมือพิการหรือไม่ ทำให้จิตใจคุณก็พิการเช่นกันล่ะ?”

“ทำมาหาเลี้ยงชีพให้รอดไปวันๆอยู่เมืองเทียนเป่ยจนเจริญรุ่งเรือง มีเงินมีอิทธิพล ยังทำให้ผู้หญิงดีใจเป็นด้วยนี่หรูหราฟุ่มเฟือยขนาดไหนล่ะ!”

“จากนั้นคุณก็ใช้คำพูดอันแสนหวานหลอกพวกเธอ สุดท้ายค่อยสะบัดพวกเธอทิ้งอีก ก็สามารถเติมเต็มความรู้สึกอันเป็นสุขอย่างโรคจิตของคุณใช่ไหม?”

หนิวต้ายก้มหัวเหมือนเดิม ไม่กล้าพูด

ไป๋ยี่เฟยพูดอีกว่า “ซือซือบอกกับผมว่าความรักที่เธอมีต่อคุณ จริงจังมาก และในใจเธอก็รู้สึกผิดเช่นกัน เพราะว่าเดิมเธอก็มีแฟนอยู่แล้ว กลับต้านความยั่วยวนของคุณไม่อยู่ อีกทั้งเธอยังตั้งครรภ์ด้วย”

“พอเธอตั้งครรภ์คุณก็สะบัดเธอทิ้งอย่างโหดร้าย ส่วนแฟนเก่าของเธอไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยกับสิ่งเหล่านี้เลยสักนิด”

“เธอพูดว่า เธอหนีไม่พ้นบาปที่ตนก่อ”

“เธอไม่มีหน้าจะอยู่บนโลกใบนี้ต่อไปอีก ก็ไม่มีสิทธิที่จะอยู่บนโลกนี้ต่อไปอีกเช่นกัน”

“หนิวต้าย”

“ทำร้ายผู้หญิงคนหนึ่งอย่างตามใจ ทำร้ายความรักของเธอ ค่อยฆ่าเธอทางอ้อม ในใจของคุณสะใจมากใช่หรือไม่?”

“อ่า?”

หนิวต้ายได้ยินน้ำเสียงของไป๋ยี่เฟยยิ่งพูดยิ่งเย็นชา โดยจิตใต้สำนึกก็เลยสั่นระริกขึ้นมา ล้วนมีแต่ความหวาดกลัว

ซือซืออยู่ข้างหนิวต้ายเป็นเวลานานมาก ดังนั้นจึงรู้ว่าบ้านของหนิวต้ายอยู่ที่ไหน นี่ก็เป็นสาเหตุที่ไป๋ยี่เฟยรู้ตำแหน่งที่อยู่ของหนิวต้ายทันทีเช่นกัน

ไป๋ยี่เฟยสามารถคาดเดาว่าเป็นหนิวต้ายก็เป็นเรื่องง่ายมาก

เพราะว่าอยู่ในปัจจุบันนี้เมืองเทียนเป่ย มีความแค้นต่อเขาขนาดนี้ อีกทั้งจะไม่ปกปิดก็มีเพียงแค่สองคนเท่านั้น

คนหนึ่งคือหลิ่วจาวเฟิงอีกคนหนึ่งก็เป็นหนิวต้ายแล้ว

ก่อนหน้าไม่นานหลิ่วจาวเฟิงเพิ่งประมือกันกับเขามา หลิ่วจาวเฟิงก็จะไม่ใช้เล่ห์กลชั้นต่ำขนาดนี้อีกอย่างเด็ดขาด

ดังนั้น ได้เพียงแต่เป็นหนิวต้ายแล้ว

หนิวต้ายก้มหัวอยู่ ไม่มีคนเห็น ขอบตาของเขาแดงขึ้นแล้ว

“ขอโทษ!”

ไป๋ยี่เฟยได้ยินเสียงขอโทษนี้มีความแปลกใจเล็กน้อย “คุณยังรู้ว่าตนเองทำผิดแล้วหรือ?”

อยู่ดีๆหนิวต้ายเงยหน้าขึ้น ยื่นมือพิการทั้งคู่นั้นของเขาออกมา ร้องตะโกนพูดว่า “ใช่! ผมทำผิดแล้ว!”

“ล้วนเป็นความผิดของผม!”

“แม่มึงเอ่ย แต่ตอนนี้ผมก็เป็นคนพิการคนหนึ่ง แม้แต่ผลไม้หนักไม่เท่าไหร่ผมก็ยกไม่ขึ้น แม่มึงเอ่ย ผมมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ยังมีประโยชน์อะไรล่ะ?”

“ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความผิดของผม! จิตใจของผมบิดเบือนเอง เป็นผมผิดต่อคุณเอง!”

คำขอโทษแต่ละเสียงนี้ ไม่มีความจริงใจเลยสักนิด แต่คือการตัดพ้อและระบายอยู่

ไป๋ยี่เฟยจ้องมองเขาพูดเบาๆว่า “คนที่คุณควรขอโทษไม่ใช่ผม เป็นซือซือ ยังมีแฟนที่อยู่เคียงข้างไม่ทอดทิ้งกันมาโดยตลอดของซือซือ คนที่สมควรขอโทษที่สุด เป็นพ่อของคุณ!”

หนิวต้ายนิ่งอึ้งไปเลย น้ำตาที่อยู่หางตาของเขาไหลลงมาตามแก้ม

ไป๋ยี่เฟยจ้องมองหนิวต้ายหนึ่งที และดูดบุหรี่ลึกๆหนึ่งที ค่อยๆปล่อยออกมา จึงพูดว่า “ใครจึงจะเป็นคู่อริที่ฆ่าพ่อของคุณจริงๆ จุดนี้คุณน่าจะชัดเจนกว่าผมอีก!”

“เวลาเพียงสั้นๆไม่กี่เดือน ผมให้เพียงเงินคุณ แต่คุณกลับพัฒนาขยายอย่างรวดเร็วมีอิทธิพลในปัจจุบันนี้ คุณคิดว่าจะเป็นไปได้หรือ?”

“เห็นได้ชัดมาก คือมีคนแอบประคับประคองคุณอยู่”