บทที่ 870 จะคลอดแล้ว

ในเวลานี้ หนิวต้ายกำลังนอนพักผ่อนอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก เมื่อได้ยินเสียงก็ตกใจและลุกขึ้นยืน“เกิดอะไรขึ้น？”

ยอดฝีมือสามคนที่ยืนอยู่หน้าประตู รีบหันไปมองทันที จากนั้นสีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยน

หนิวต้ายก็รีบวิ่งออกมาดู เมื่อมาถึงลานหน้าคฤหาสน์ เขาตกใจจนเบิกตากว้างทันที

ไป๋ยี่เฟยเดินมาหาเขาทีละก้าวๆ

หนิวต้ายตกใจจนอึ้งไปเลย

“คุณ......คุณอยู่ที่นี่ได้ยังไง？”หนิวต้ายได้สติแล้วชี้ไปที่ไป๋ยี่เฟยและตะโกน“แม่งเอ๊ย คุณทำไมไม่ไปวัดฝูอิง คุณมาที่นี่ทำไม？”

“เดี๋ยวก่อน คุณรู้ได้ยังไงว่าเป็นฉัน？แล้วคุณหาที่นี่เจอได้ยังไง？”

ขณะนี้เขาพึ่งสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติไป

แต่ไป๋ยี่เฟยไม่ได้สนใจเขา เขาเดินตรงเข้าไปในคฤหาสน์

“เฮ้ย คุณอวดเก่งมากเกินไปแล้ว！”

ไป๋ยี่เฟยมองไปข้างหน้าและไม่สนใจเขา ทำให้หนึ่งในยอดฝีมือระดับที่สามไม่พอใจ ยอดฝีมือทุกคนก็คงเป็นอย่างนี้ ไม่ชอบการถูกเพิกเฉยและดูถูก

ทำให้ยอดฝีมือระดับที่สามคนนั้นขวางทางไป๋ยี่เฟยไว้ และพูดด้วยสีหน้าเย็นชา：“หยุดเดี๋ยวนี้！”

หลังจากพูดจบ เขาก็ยกหมัดแล้วต่อยใส่ไป๋ยี่เฟย

ยอดฝีมือระดับที่สามอีกสองคนยืนอยู่กับที่และไม่ได้ขยับ พวกเขาสองมือกอดอก ราวกับว่าพวกเขากำลังดูหนังอยู่

ตั้งแต่พวกเขาสามคนติดตามหนิวต้าย อยู่ในเมืองเทียนเป่ยก็ไม่เคยเจอบอดี้การ์ดคนไหนที่เก่งกว่าพวกเขา และเมืองเทียนเป่ยก็เป็นแค่เมืองเล็กๆ ดังนั้นพวกเขาจึงนึกว่าในเมืองเทียนเป่ยไม่มีใครเก่งกว่าพวกเขาอีกแล้ว

อันที่จริง ความคิดของพวกเขาก็ไม่ผิด ในเมืองเล็กๆอย่างเมืองเทียนเป่ย ยอดฝีมือระดับที่สามแข็งแกร่งที่สุดแล้ว พวกเขาก็เหมือนกับไป๋หู่ที่ติดตามไป๋ยี่เฟยในตอนแรก

แต่ว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันไม่แน่นอนอยู่แล้ว

ไป๋ยี่เฟยยกมือขึ้นเบาๆ จากนั้นเหยียดนิ้วชี้ออกไป เตะโดนหมัดของเขา

สีหน้าดูถูกเหยียดหยามของยอดฝีมือระดับที่สามคนนั้น ชะงักอยู่บนใบหน้าของเขา จากนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นหวาดกลัว

เพราะเขาสัมผัสได้ว่านิ้วมือนั้นมีพลังมหาศาล ราวกับภูเขาลูกใหญ่ทับลงมา

“กร๊อบแกร๊บ！”

“อ๊าก！”

ยอดฝีมือระดับที่สามคนนั้นกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด จากนั้นร่างกายของเขาก็ปลิวออกไป เพราะด้านหลังของเขาเป็นประตูเข้าห้องรับแขก เมื่อเข้าปลิวเข้าไปก็กระแทกโซฟาจนกระเด็น

ยอดฝีมือระดับที่สามคนนั้นล้มลงกับพื้นและไม่ขยับตัว มือข้างที่ต่อยหมัดกระดูกหักทั้งหมด

เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ยอดฝีมือระดับที่สามอีกสองคนและหนิวต้ายตกใจจนอึ้งไปเลย

ไป๋ยี่เฟยมองพวกเขาสามคนที่เหลืออยู่ พูดอย่างเย็นชา：“อย่ามายุ่งกับฉัน！”

หลังจากพูดจบ เขาก็ไม่สนใจพวกเขาอีก เขาก็เดินเข้าไปในคฤหาสน์

ยอดฝีมือระดับที่สามอีกสองคนเห็นกับตาว่าไป๋ยี่เฟยใช้เพียงนิ้วเดียวก็สามารถจัดการยอดฝีมือระดับที่สามคนนั้นได้ พวกเขาสองคนตกใจมากๆ หลังจากพวกเขาสบตากันก็เดินตามไป๋ยี่เฟยเข้าไป

พวกเขาไม่ได้จะตามไปขัดขวางไป๋ยี่เฟย แต่เดินไปด้านหน้าของยอดฝีมือระดับที่สามที่นอนอยู่บนพื้น“เฉียงจือ คุณ......คุณเป็นอะไรหรือเปล่า？”

ยอดฝีมือระดับที่สามคนนั้นหน้าขาวซีด พยายามอดกลั้นความเจ็บปวดของร่างกายและพูด：“หนีไปเร็วๆ！เขา......เขา......เป็นยอดฝีมือระดับที่สอง......”

“อะไรนะ？”

ยอดฝีมือที่เหลืออีกสองคนตกตะลึง

พวกเขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าไป๋ยี่เฟยจะเป็นยอดฝีมือระดับที่สอง！

ถ้าเป็นอย่างนั้น พวกเขาคิดจะหนีไปก็คงไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องดูว่าไป๋ยี่เฟยจะยอมปล่อยพวกเขาไปหรือเปล่า？

ด้วยฝีมือของไป๋ยี่เฟยในตอนนี้ คนพวกนี้ไม่ได้อยู่ในสายตาของเขา เขาไม่ได้สนใจคนพวกนั้น แต่เดินตรงไปยังชั้นที่สอง

ขณะเดินอยู่บนทางเดิน ไป๋ยี่เฟยเห็นชายใส่แว่นดำที่ไปก่อเรื่องที่โรงพยาบาล และชายรอยสักที่ยืนอยู่ข้างๆเขา

ทั้งสองคนมองเห็นไป๋ยี่เฟยก็อึ้งไปเลย ก่อนหน้านี้ไป๋ยี่เฟยทำให้พวกเขากลัวมากๆ ทำให้พวกเขารีบหลีกทางให้เขาโดยไม่รู้ตัว

ไม่เพียงแค่นั้น ตอนนี้พวกเขาสองคนเข่าอ่อน เกือบจะคุกเข่ากับพื้นอีกด้วย

ไป๋ยี่เฟยไม่สนใจพวกเขาและเดินตรงไปแล้วเปิดประตู

ภายในห้อง หลี่เสว่กับหลิวเสี่ยวอิงนั่งอยู่บนโซฟาโดยไม่ได้รับอันตรายใดๆ แต่ดูเหมือนพวกเธอจะอ่อนเพลีย