บทที่ 879 จุดประสงค์ที่แท้จริง

ไป๋ยี่เฟยได้ยินคำพูดนี้อดไม่ได้ที่จะยิ้มแล้วยิ้มอีกอย่างอึดอัด “ขอโทษ”

ตอนที่พูดคำนี้ โดยจิตใต้สำนึกเขาปล่อยมือออกแล้ว กลับเพราะว่าหลังจากปล่อยมือร่างกายไหลลงไปข้างล่าง ฉีฉีก็ไหลลงตามกันไปเล็กน้อยเช่นกัน ระยะห่างของทั้งสองคนยิ่งใกล้ชิดแล้ว

“ไป๋ยี่เฟย!” ฉีฉีโมโหร้องเสียงดังหนึ่งที

ไป๋ยี่เฟยเห็นแบบนี้ยิ้มอึดอัดอีกหนึ่งที ยังไม่รอเขาพูดอะไร ข้างล่างมีเสียงฉินหัวส่งมาแล้ว

“ลงมาเถอะ”

เสียงของเขาเบาเล็กน้อย เห็นจากนี้แล้ว ฉินหัวเดินไปช่วงระยะไกลมาก

หลังจากได้ยินเสียง ทั้งสองคนก็ปล่อยมือออกหน้าหลังไหลลงตามกันไปข้างล่าง

ไหลไปนานมากจึงไหลถึงใต้สุด

หลังจากถึงแล้ว พวกเขาถึงขนาดยืนอยู่ในช่องว่างที่กลวงว่างมากแห่งหนึ่ง และช่องว่างทั้งหมดล้วนถูกโคมไฟติดผนังส่องอย่างสว่างผิดปกติ

ไป๋ยี่เฟยเห็นฉากนี้ในใจกระตุกหนึ่งที รีบวิ่งไปในช่องว่าง สำรวจทั่วบริเวณ

การมองเห็นนี้ก็ทำให้ไป๋ยี่เฟยใจลอยสักพัก เขาคิดว่าเขากลับไปถ้ำทองคำแห่งนั้นของหลันเต่าเมื่อก่อนหน้านั้น

ดังนั้น ไป๋ยี่เฟยนิ่งอึ้งไปเลย

ฉีฉีก็นิ่งอึ้งไปเลยเช่นกัน

ฉินหัวจ้องมองทั้งหมดที่อยู่ต่อหน้า เงียบมาก

อยู่ใต้วัดฝูอิงในเมืองเทียนเป่ย ถึงขนาดซ่อนคลังเก็บทองแห่งหนึ่งไว้!

ผ่านไปนานมาก ฉีฉีคืนสติกลับมา พูดเสียงเบาๆในปากว่า “ที่แท้คลังเก็บทองที่สองอยู่ที่นี่”

ใกล้เคียงกันกับถ้ำทองคำในหลันเต่า อยู่ในช่องว่างที่กว้างใหญ่ไพศาลกำแพงถ้ำทั้งหมดล้วนถูกแผ่นเหล็กห่อหุ้มไว้ บนกำแพงถ้ำมีโคมไฟติดผนังและวางกล่องที่สูงดั่งภูเขาไว้ตรงกลางถ้ำ

กล่องเป็นกล่องไม้ อาจจะเนื่องเพราะว่าว่างนานเกินไป เน่าเปื่อยไปนานแล้ว

เปิดกล่องออกมาอันหนึ่งอย่างสะเปะสะปะ ก็ได้เห็นทองคำที่เต็มกล่อง

ฉีฉีตรวจดูกล่องหลายกล่อง หันหน้าไปจ้องมองไป๋ยี่เฟยอย่างประหลาดใจ “นี่เป็นคลังเก็บทองที่สองจริงๆ ความโชคดีของพวกเราโชคดีถึงขนาดนี้!”

แต่ว่า ไป๋ยี่เฟยส่ายหัวแล้วส่ายหัวอีก สีหน้าจริงจัง

ในเวลานี้ฉีฉีมีความไม่เข้าใจเล็กน้อย “นี่คุณมีสีหน้าอะไรล่ะ?”

ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างจริงจังว่า “เรื่องยิ่งสลับซับซ้อนแล้ว”

“เกิดอะไรขึ้นหรือ?” ฉินหัวอดไม่ได้ที่จะหันหน้ามาถาม

ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้วอยู่ พูดเสียงเข้มว่า “ผิดปกติเกินไปแล้ว”

“ที่ไหนผิดปกติหรือ?” ฉีฉีถาม

ไป๋ยี่เฟยพูดว่า “ไม่ว่าที่ไหนล้วนผิดปกติ”

ฉินหัวกับฉีฉีได้ยินคำพูดนี้ทันทีนั้นไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร

ไป๋ยี่เฟยเดินอ้อมอยู่ในคลังเก็บทองอีกหนึ่งรอบ พบเห็นว่าความกว้างของที่นี่กับคลังเก็บทองที่สามคล้ายกัน ไม่เหมือนอย่างเดียวก็คือที่นี่ไม่มีห้องนอนเหล่านั้นเหมือนคลังเก็บทองที่สาม

นี่เป็นเพียงแค่ห้องโถงใหญ่ที่วางทองคำนับไม่ถ้วนแห่งหนึ่ง

ไป๋ยี่เฟยดูเหมือนนึกอะไรขึ้นมา สีหน้าจริงจังพูดว่า “ผมคิดว่าผมรู้ว่าเมิ่งฉิงทำไมจะต้องพูดเรื่องเหล่านั้นให้กับผมแล้ว”

“ทำไมหรือ?” ฉีฉีกับฉินหัวถามทุกปากเป็นเสียงเดียวกัน

อาจจะเนื่องเพราะพลังความสามารถของไป๋ยี่เฟยก้าวหน้า บวกกับเกิดแรงบันดาลใจและการเข้าใจตระหนัก สมองใหญ่ของเขาในปัจจุบันนี้หมุนอย่างรวดเร็วเป็นพิเศษ ความครุ่นคิดก็คล่องแคล่วว่องไวมากเช่นกัน เขาพูดว่า “สาเหตุที่ผมคาดการณ์ว่าเหลียงหมิงเยว่ยังไม่ตาย คือเนื่องเพราะเหลียงยู่”

ทั้งพูดอยู่ เขาก็ทั้งนั่งยองๆลงมา หยิบเศษไม้ตามแต่ประสงค์ขึ้นมาอันหนึ่ง ทั้งเขียนทั้งวาดอยู่บนพื้นที่เต็มเปี่ยมด้วยฝุ่น “แต่ว่าผมยังคงมองข้ามจุดจุดหนึ่ง”

“พวกเราล้วนรู้ว่าเหลียงหมิงเยว่เป็นคนในเมืองหลวง และเขาอยู่เมืองเทียนเป่ยไม่มีญาติ และไม่มีเพื่อนที่คุ้นเคย แต่เขากลับวางแผนให้เหลียงยู่ทำงานอยู่ในเมืองเทียนเป่ย”

“นี่เป็นเพราะอะไรหรือ?”

ฉินหัวกับฉีฉีสบตากันหนึ่งที กลับยังคงไม่เข้าใจ

ไป๋ยี่เฟยพูดต่ออีกว่า “เพราะว่าคลังเก็บทองนี้”

พอที่ได้ยินคำนี้ ทั้งสองคนก็เข้าใจขึ้นมาทันที