บทที่ 878 ตกลงไปแล้ว

“มีเพียงกุญแจจึงเปิดออกได้ ดังนั้นคุณก็อย่าคิดที่จะช่วยเขาแล้ว!”

ไป๋ยี่เฟยได้ยินคำพูดนี้อยู่ดีๆหัวเราะแล้ว

เมิ่งฉิงกับเหลียงเหว่ยชาวล้วนอึ้งชะงัก “คุณหัวเราะอะไรหรือ?”

“สิ่งที่ผมหัวเราะคือ พวกคุณถูกหลอกแล้ว” ไป๋ยี่เฟยพูดเบาๆ

คำพูดของเขาเพิ่งพูดจบ ก็มีเสียงฉีฉีส่งมาจากข้างหลังเหลียงเหว่ยชาวกับเมิ่งฉิงว่า “อาจารย์เคยบอกกับฉันว่า ผู้ถูกคัดเลือกของผู้เฝ้าคลังตั้งแต่ต้นจนจบล้วนมีแค่คนเดียว”

ทั้งสองคนได้ยินคำพูดนี้ตื่นตะลึงทันที หันหน้าไปมองทันที

ฉีฉีหยิบกุญแจออกมาแล้ว อีกทั้งเสียบเข้าไปในแม่กุญแจ ทั้งเปิดโซ่ทั้งพูดว่า “ฉันเพียงแค่แฝงตัวมาคนหนึ่งเท่านั้น”

ทันทีทันใดทั้งสองคนสีหน้าเปลี่ยนอย่างรุนแรง

เมิ่งฉิงยิ่งพุ่งไปยังฉีฉี “หยุดเดี๋ยวนี้!”

และก็อยู่ในเวลานี้ “คว้าก” โซ่ถูกเปิดแล้ว

ที่เดิมฉินหัวที่หลับตาอยู่ อยู่ดีๆลืมตาขึ้น ในเวลาเดียวกัน เมิ่งฉิงมาถึงข้างกายฉีฉีพอดียื่นมืออยากจะไปดึงเธอ

และโซ่ที่มีน้ำหนักร้อยกว่าโลที่อยู่บนกายฉินหัวนั้น แกว่งไปยังเมิ่งฉิงโดยตรง

เมิ่งฉิงเห็นสภาพจำเป็นต้องเก็บมือกลับมา เอียงตัวหลบหนีทันที

ฉินหัวกระโดดออกมา ชกไปยังเมิ่งฉิงหนึ่งหมัด

เมิ่งฉิงรีบยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมาต้านหมัดนี้ไว้

“ปั้ง!”

หลังจากเกิดเสียงดัง เมิ่งฉิงถูกชกจนถอยหลังหลายก้าว

และเหลียงเหว่ยชาวที่อยู่ในเวลานี้รู้ว่าสภาพการณ์เห็นท่าไม่ดีอยากจะไปช่วยเมิ่งฉิง กลับถูกไป๋ยี่เฟยยื่นมือขวางไว้แล้ว

ไป๋ยี่เฟยยิ้มแล้วยิ้มอีก “เถ้าแก่ใหญ่ มาประมือกันสักหน่อยไหม?”

สีหน้าเหลียงเหว่ยชาวขึงลับ แสงเย็นชากวาดผ่านนัยน์ตาหนึ่งที ออกฝ่ามือต่อๆกันกับไป๋ยี่เฟย

“ปั้งปั้งปั้ง!”

ความเร็วที่ฝ่ามือออกมาเร็วมาก เร็วจนทำให้คนมองไม่เห็นร่องรอยของเขาเลย

และไป๋ยี่เฟยวาดวงกลมอยู่กลางอากาศอีกครั้ง สะบัดฝ่ามือของเขาทั้งหมดเพี้ยนทิศทางไป

แต่ว่าฝีมือทั้งสองคนไล่เลี่ยกัน ใครก็ไม่ได้รับผลดี

ในช่องว่างนี้ เมิ่งฉิงมาถึงข้างกายเหลียงเหว่ยชาว ส่วนฉินหัวกับฉีฉีมาถึงข้างกายไป๋ยี่เฟย

เมิ่งฉิงจ้องมองฉีฉีที่ยืนอยู่ข้างกายไป๋ยี่เฟยสีหน้าดูแย่มาก โมโหร้องตะโกนพูดว่า “ฉีฉีผมจริงจังกับคุณนะ ตอนนี้คุณได้ชื่อว่าเป็นอะไรล่ะ?”

ฉีฉีสายตาเย็นชาจ้องมองเขา “ฉันเกือบจะเชื่อแล้ว”

เหลียงเหว่ยชาวเห็นสีหน้าของไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้วถามว่า “คุณรู้มานานแล้วหรือ?”

“ไม่ถือว่านานมาก” ไป๋ยี่เฟยพูด

“ก่อนหน้านั้นพวกคุณโทรหาผมน่าจะให้ฉีฉีโทรมา ยังให้เธอส่งข้อความหนึ่งให้กับผม”

“ก่อนที่ยังไม่เห็นข้อความ ผมไม่รู้เลยว่าเป็นใคร แต่หลังจากมองเห็นข้อความแล้ว ผมก็คาดเดาได้แล้ว เพราะว่าคนของผมส่งข้อความล้วนมีจุดพิเศษอย่างหนึ่ง เครื่องหมายทั้งหมดล้วนใช้จุดมาแทน”

เหลียงเหว่ยชาวกับเมิ่งฉิงอึ้งชะงัก จากนั้นสีหน้ายิ่งดูแย่กว่าเก่าอีก

ยังไงพวกเขาก็นึกไม่ถึงเช่นกัน สามารถใช้เครื่องหมายที่อยู่บนข้อความส่งข่าวสารได้ด้วย

ไป๋ยี่เฟยพูดต่ออีกว่า “อีกทั้ง อยู่ตอนที่ผมใกล้จะถึง ผมได้รับข้อความหนึ่งอีก ข้างบนมีเพียงแค่สี่ตัวอักษร”

“ตัวอะไรหรือ?” เมิ่งฉิงถาม

ไป๋ยี่เฟยอมยิ้มหนึ่งที พูดว่า “ฉินหัวไม่เป็นไร”

สาเหตุที่ฉีฉีใช้วิธีส่งข้อความของคนกันเองกับไป๋ยี่เฟยก็แค่อยากจะบอกเขา เธอยืนอยู่ข้างเขาฝั่งนี้ ไม่งั้นไม่จำเป็นต้องยุ่งยากขนาดนี้

ในเวลานี้ ฉีฉียิ้มเย็นชาพูดว่า “คนเหล่านั้นที่ถูกส่งมาลอบฆ่าฉัน พวกคุณบอกว่าเป็นตระกูลไป๋ ตระกูลใหญ่ทั้งสี่ กับอาจารย์อาของฉันส่งมา คิดว่าฉันจะเชื่อจริงๆหรือ?”

“อาจารย์อาของฉันไม่จำเป็นต้องใช้เล่ห์กลอย่างนี้เลยสักนิด และเจ้าบ้านตระกูลไป๋ยิ่งรู้ว่าฉันเป็นคนของไป๋ยี่เฟยฝั่งนี้ เขาไม่มีเหตุผลที่จะส่งคนมาลอบฆ่าฉัน!”

เมิ่งฉิงพูดไม่ออก กลับอยู่ในวินาทีนั้นพูดโต้เถียงว่า “แต่คุณเป็นหนึ่งในผู้ถูกคัดเลือก ถึงแม้ว่าคุณเป็นคนของไป๋ยี่เฟยฝั่งนี้ ยากที่จะรับรองว่าตระกูลไป๋จะไม่คิดมาก และตั้งแต่ไหนแต่ไรมาตระกูลไป๋ล้วนไม่เชื่อฟังคำพูดของไป๋ยี่เฟย”

ฉีฉีหัวเราะเย็นชาอีกเสียงหนึ่ง “ฉันเชื่อสายตาการดูคนของฉัน”

เมิ่งฉิงขมวดคิ้ว “หมายความว่าอะไรหรือ?”