บทที่ 877 ดูฉินหัว

ไป๋ยี่เฟยโจมตีไม่โดน หมุนกายอย่างรวดเร็ว ยกเท้าขึ้นมา โจมตีไปยังเมิ่งฉิงอีกครั้ง

เมิ่งฉิงหลบจนคับขันลำบากมาก ทั้งกลิ้งทั้งคลาน ไม่เหลือภาพพจน์ของหนุ่มหล่อสักนิดแล้ว มองเห็นไป๋ยี่เฟยยกเท้าขึ้น เมิ่งฉิงตื่นตระหนกกลิ้งไปยังข้างๆหลายรอบ นี่จึงหลบได้พ้น

“ตูม!”

และจุดที่เท้าของไป๋ยี่เฟยลงเหยียบออกมากลายเป็นหลุมลึกอันหนึ่งโดยตรง

เห็นสภาพ โดยจิตใต้สำนึกเมิ่งฉิงกลืนน้ำลายแล้วกลืนน้ำลายอีก มองเห็นไป๋ยี่เฟยยังจะโจมตีอีกครั้ง ตกใจจนรีบร้องเสียงดัง “เถ้าแก่ใหญ่ ช่วยผมเร็ว!”

เหลียงเหว่ยชาวอยู่ในความตื่นตะลึงมาโดยตลอด ได้ยินเสียงร้องช่วยของเมิ่งฉิงจึงคืนสติกลับมา ไม่สามารถสนใจมากมายขนาดนั้นแล้ว ก็พุ่งไปยังข้างหน้าไป๋ยี่เฟยอย่างรวดเร็ว ตบออกมาหนึ่งฝ่ามือ

ฝ่ามือนี้ มาอย่างลักษณะพลังที่ดุดัน แฝงไว้ด้วยแรงพลังที่ปะทุแตกอย่างสุดขีด น่าจะเป็นการควบคุมวิชามวยของไป๋ยี่เฟยแบบหนึ่ง

เหลียงเหว่ยชาวสีหน้าโหดเหี้ยม “ทำร้ายไปเลย!”

ไป๋ยี่เฟยเห็นสภาพสายตาสว่างขึ้นทันที จากนั้นยกแขนขึ้น สะบัดอยู่กลางอากาศหนึ่งทีอย่างตามใจ ก็สะบัดหนึ่งฝ่ามือนี้ของเหลียงเหว่ยชาวเพี้ยนทิศทางไปเลย

จากนั้นเขาออกดรรชนีเอกสุริยัน เล็งตรงตบไปยังเหลียงเหว่ยชาว

นี่แม้ว่าเป็นวิชาฝ่ามือที่เต้าจ่างเชี่ยวชาญ แต่ตอนนี้ถูกไป๋ยี่เฟยเรียกใช้ออกมา อานุภาพย่อมแข็งแกร่งกว่าเต้าจ่างมากโดยปริยาย

หลังจากเหลียงเหว่ยชาวมองเห็นในใจตื่นตกใจอย่างมาก ทั้งสองมือรีบสะบัดหนึ่งที แปรสลายแรงพลังส่วนมากอยู่กลางอากาศไป จากนั้นชกออกไปหนึ่งหมัดทันที ชกอยู่บนฝ่ามือของเขา

“ปั้ง!”

ทั้งสองคนถอยไปข้างหลังพร้อมกัน มองตามระยะห่างแล้วถึงขนาดมีฝีมือพอๆกัน

เมิ่งฉิงกับฉีฉีมองเห็นฉากนี้ ล้วนสะดุ้งตกใจ

แม้แต่เหลียงเหว่ยชาวเองก็มีความตกตะลึงเล็กน้อยเช่นกัน

พลังความสามารถของไป๋ยี่เฟยที่เผยออกมาให้เห็นในปัจจุบันนี้เหนือกว่าความคิดของพวกเขาแล้ว ไม่เพียงแค่สามารถทำให้เมิ่งฉิงพ่ายแพ้อย่างสบาย แม้แต่เหลียงเหว่ยชาว ก็สามารถมีฝีมือพอๆกันได้

หลังจากเมิ่งฉิงกระอักเลือดแล้ว ตื่นตะลึงพูดว่า “นี่เป็นไปได้ยังไงหรือ?”

อารมณ์ของเขาในตอนนี้เหมือนกันกับสวี่เต้าจ่าง หลิ่วจาวเฟิง เมื่อก่อนหน้านี้ ล้วนตื่นกลัวกับยากที่จะเชื่อขนาดนั้น

หลังจากไป๋ยี่เฟยประคองรูปร่างของตนเองไว้แล้ว สีหน้าเย็นชาจ้องมองพวกเขาหนึ่งที สำหรับสีหน้าของพวกเขาไม่ประหลาดใจเลย พูดได้ว่าอยู่ในความคาดเดา

เขาเอ่ยปากพูดเบาๆว่า“ตอนนี้สามารถให้ผมเจอกับฉินหัวได้หรือยัง?”

เมิ่งฉิงคลานขึ้นมาจากพื้นอย่างลำบาก เช็ดเลือดที่อยู่มุมปากหนึ่งที จ้องมองไปยังเหลียงเหว่ยชาว

เมื่อกี้เหลียงเหว่ยชาวยังขมวดคิ้วต่อๆกันอยู่ ตอนนี้อยู่ดีๆกลับยืดออกไป เขามีความทอดถอนใจด้วยความหดหู่เล็กน้อยพูดว่า “ครั้งก่อนตอนที่อยู่หลันเต่า คุณก็เพียงแค่พลังความสามารถระดับที่สามชั้นกลางเวลาสั้นขนาดนี้ก็เข้าสู่ขบวนยอดฝีมือระดับที่หนึ่งแล้ว”

“ความเร็วในการก้าวหน้านี้มีความโอเวอร์เล็กน้อยจริงๆ”

“แท้ที่จริงคุณปกปิดพลังความสามารถเอาไว้โดยตลอดเลยเชียวหรือ?”

ไป๋ยี่เฟยเห็นเหลียงเหว่ยชาวอยู่ดีๆก็ใจเย็นแล้ว มีความประหลาดใจเล็กน้อย “เห็นลักษณะท่าทีของคุณ น่าจะยังมีไม้ตายถ้าไม่ตอนนี้ทำไมใจเย็นขนาดนี้ล่ะ?”

เหลียงเหว่ยชาวอมยิ้มหนึ่งที สีหน้าบนใบหน้าสบาย “ยังจำได้ว่าในตอนต้นตอนที่พบเจอกับคุณครั้งแรก คุณยังเป็นเด็กโง่คนหนึ่งที่จิ๊บจ๊อยอยู่”

“ปัจจุบันนี้กลับกลายเป็นผู้แข็งแกร่งคนหนึ่งแล้ว เป็นทิวทัศน์ยังคงอยู่แต่คนกลับต่างกันแล้วจริงๆ”

เหลียงเหว่ยชาวทั้งพูดทั้งเดินเข้าใกล้ไป๋ยี่เฟย ไป๋ยี่เฟยรู้สึกความห่างใกล้เกินไปเล็กน้อย โดยจิตใต้สำนึกถอยออกไปสองก้าว “คนมีการเปลี่ยนแปลงอยู่แล้ว”

เหลียงเหว่ยชาวกลับส่ายหัวแล้วส่ายหัวอีก พูดว่า “คนมีการเปลี่ยนแปลงอยู่แล้วจริงๆ แต่ความเร็วของคุณเร็วเกินไปแล้ว เร็วจนคุณล้วนดีใจจนเหลิงเล็กน้อยแล้ว!”

“หมายความว่าอะไรหรือ?” ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้วขึ้นมา

เหลียงเหว่ยชาวอมยิ้มอีกหนึ่งที “พลังความสามารถของคุณเหนือกว่าความคาดคิดของพวกเราจริงๆแต่ดูจากปัจจุบันนี้ระดับของคุณใกล้เคียงกันกับผม อย่างนั้นผมร่วมมือกันกับเมิ่งฉิง คุณยังแน่ใจว่าคุณจะสู้ชนะได้หรือ?”

หลังจากไป๋ยี่เฟยได้ยินก็ยิ้มแล้วเช่นกัน “ไม่ลองดูจะรู้ได้ยังไงล่ะ?”

แท้ที่จริงในใจของเขารู้อยู่แล้ว แม้ว่าสภาวะในปัจจุบันนี้ของเขายกระดับแล้ว แต่เขาก็ได้แต่บังคับให้สู้เสมอกับเหลียงเหว่ยชาว ถ้าหากเขาร่วมมือกับเมิ่งฉิงละก็ เขาจะไม่มีโอกาสชนะเลยจริงๆ

แต่ฉินหัวในตอนนี้อยู่ในมือของพวกเขา เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่ช่วย ถึงแม้ว่าสู้ไม่ชนะ ก็ได้แต่แข็งกร้าวเท่านั้น

เหลียงเหว่ยชาวยิ้มแล้วยิ้มอีกอย่างแท้จริง วางสายตาอยู่บนกายฉีฉีที่อยู่ข้างๆ “ดูแล้วคุณน่าจะลืมการคงอยู่ของเธอล่ะ ไม่ต้องลองเลยสักนิด คุณแพ้แน่นอน”

ทันทีที่พูดคำนี้ออกมา พวกเขาวางสายตาอยู่บนกายฉีฉีเลย

ฉีฉีอึ้งชะงัก อยู่ดีๆ ถูกพวกเขาจ้องมองขนาดนี้ มีความโมโหเล็กน้อย “มองฉันทำไมล่ะ? แม้แต่คนเดียวฉันก็สู้ไม่ได้!”

พูดคำนี้แท้ที่จริงแล้วยังมีความไม่ยอมเล็กน้อย เพราะว่าก่อนหน้านั้นฉีฉีสามารถที่จะรังแกไป๋ยี่เฟยตามใจนะ แต่ตอนนี้ ไป๋ยี่เฟยก้าวหน้าเร็วเกินไป เร็วจนเธอไล่ไม่ทัน ได้แต่เงยหน้ามองเท่านั้น