บทที่ 876 ยังคงไม่เข้าใจ

“ฮ่า?” เมิ่งฉิงอึ้งชะงัก “นับเหี้ยอะไรล่ะ?”

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้สนใจเขา นับนิ้วรอบแล้วรอบเล่าอยู่ “สวี่เต้าจ่าง หลิ่วจาวเฟิง เมิ่งฉิง บวกกับเหลียงเหว่ยชาวอีกคนหนึ่ง น่าจะสามารถสู้กับอาจารย์ได้ แต่ถ้าจะจัดการซินชิว น่าจะยังห่างกันเล็กน้อย”

“แต่ถ้าบวกกับเหลียงหมิงเยว่ละก็ อาจจะสู้ได้”

“แต่หากอาจารย์เกิดเรื่องแล้ว ซินชิวย่อมรู้แน่นอน พวกเขาร้ายกาจขนาดนี้ ทั้งมีชีวิตนานขนาดนั้น เป็นไปไม่ได้จะไม่มีไม้ตาย ก่อนที่ยังไม่รู้ไม้ตายของเขา พวกคุณยังไม่กล้าที่จะลงมืออย่างง่ายดาย”

“ดังนั้น พวกคุณยังรอคนอยู่”

อยู่ดีๆไป๋ยี่เฟยเงยหน้าจ้องมองเมิ่งฉิง น้ำเสียงมั่นคงมากพูดว่า “พวกคุณกำลังรอฉินหัวอยู่!”

ไม่ว่าเป็นเหลียงเหว่ยชาวหรือว่าเมิ่งฉิง หลังจากฟังคำพูดของเขาจบล้วนตื่นตะลึงเลย

พวกเขาล้วนจ้องมองไป๋ยี่เฟยอย่างไม่น่าเชื่อ

อีกทั้ง ตอนที่ไป๋ยี่เฟยจะจับเหลียงหมิงเยว่ได้ พวกเขาก็ตื่นตะลึงมากแล้ว

หลังจากเมิ่งฉิงคืนสติตอบโต้ทันทีว่า “ฉินหัวสำหรับพวกเรามากล่าวแล้วอ่อนเกินไป เป็นไปได้ยังไงที่จะต้องการให้เขาลงมือล่ะ? ยิ่งกว่านั้นอีก เขาอยู่ในมือของพวกเรานะ!”

ไป๋ยี่เฟยเพียงแค่ส่ายหัวเบาๆ พูดว่า “เขาอยู่ ผมไม่อยู่”

สีหน้าเมิ่งฉิงกับเหลียงเหว่ยชาวทันทีทันใดดูแย่ขึ้นมา

สุดท้ายไป๋ยี่เฟยดูดบุหรี่หนึ่งที ทิ้งเศษบุหรี่ลงไปในถังขยะนี่จึงพูดเบาๆว่า “ไม่มีผมพวกคุณก็ขู่บังคับฉินหัวไม่ได้”

“และสิ่งที่พวกเขาเห็นเป็นความสำคัญจริงๆไม่ใช่พลังความสามารถของตัวเขาเลย แต่คือพลังความสามารถที่อยู่เบื้องหลังเขา”

“ผมสามารถคาดเดาอย่างกล้าหาญสักหน่อย หลิ่วจาวเฟิงกับสวี่เต้าจ่างล้วนน่าจะเป็นเหลียงหมิงเยว่วางแผนดีในก่อนหน้านั้นแล้ว ตั้งใจวางพวกเขาเป็นไส้ศึกอยู่ข้างซินชิว”

“แต่ว่าด้วยพลังความสามารถของซินชิว เขาน่าจะรู้มานานแล้ว ดังนั้นตั้งแต่เริ่มแรกเขาก็จะไม่ให้สวี่เต้าจ่างกับหลิ่วจาวเฟิงกลายเป็นผู้ถูกคัดเลือก”

“จากนั้นผมคิดว่าพวกคุณน่าจะรู้ว่าหมากสองตัวถูกทำจนเลอะแล้วเช่นกัน ดังนั้นพวกคุณจึงคิดจะหลอกใช้แรงพลังที่อยู่เบื้องหลังฉินหัว”

“ก็คือแรงพลังของรัฐบาลเช่นกัน”

ทุกคำพูดของไป๋ยี่เฟยก็เหมือนดั่งค้อนหนักอันหนึ่ง ทุบอยู่บนหัวใจของเมิ่งฉิงกับเหลียงเหว่ยชาว

เหลียงเหว่ยชาวจ้องมองเขาถอนหายใจหนึ่งที “ช่างทำให้คนประหลาดใจจริงๆ คุณถึงขนาดสามารถวิเคราะห์ได้มากมายขนาดนี้”

จากนั้นไป๋ยี่เฟยยังคงพูดว่า “ผมยังมีจุดหนึ่งที่ไม่เข้าใจ”

เมิ่งฉิงจ้องมองเขาถามว่า “ไม่เข้าใจอะไรหรือ?”

ไป๋ยี่เฟยหันหน้าไปมองฉีฉีที่งงงันนั่งอยู่ข้างๆ ถามว่า “พวกคุณพูดให้เธอยอมได้ยังไงหรือ?”

“อีกทั้ง เธอน่าจะเป็นผู้ถูกคัดเลือกอีกคนหนึ่งล่ะ? ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นสู้ว่าพวกคุณรอเธอรับช่วงคลังเก็บทองที่หนึ่ง ถึงเวลานั้นจะไม่ได้รับอย่างง่ายดายแล้วหรือ?”

พอได้ยินคำพูดนี้เมิ่งฉิงก็หัวเราะ แฮ่ๆ แล้ว “มีประโยคหนึ่งเรียกว่า พลังของความรักยิ่งใหญ่นะ!”

ไป๋ยี่เฟย “.......”

เหลียงเหว่ยชาวเหลือบตามองเมิ่งฉิงหนึ่งที พูดเบาๆว่า “ซินชิวล้วนอยู่ถึงเก้าสิบปีแล้ว เห็นรูปร่างลักษณะในตอนนี้ของเขา อยู่อีกเก้าสิบปีก็ไม่ได้เป็นปัญหา พวกเรารอไม่ไหว”

เก้าสิบปี!

ไป๋ยี่เฟยตื่นตะลึงเลย ทั้งๆที่ดูแล้วอายุเพียงแค่สามสิบกว่าปี ถึงขนาดอายุเก้าสิบปีแล้ว!

ถ้าหากว่าเป็นเช่นนี้ละก็ เป็นศิษย์น้องของซินชิว จื่ออีมีอายุเท่าไหร่อีกล่ะ?

จื่ออีดูแล้วก็เยาว์วัยมากเช่นกัน ล้วนไม่เหมือนเป็นคนที่อายุแปดเก้าสิบปีคนหนึ่ง

ในใจไป๋ยี่เฟยรู้สึกมหัศจรรย์ จากนั้นพูดอีกว่า “ยังมีจุดหนึ่งไม่เข้าใจ”

พวกเขาอยู่ที่นี่พูดอย่างมากมายขนาดนี้ ดูเหมือนก็คือเพื่อที่จะบอกความจริงในนั้นกับเขาบ้าง แต่ว่าก็ยังมีบางอย่างกลับไม่ได้บอกกับเขา

เมิ่งฉิงหัวเราะ ฮึ เสียงหนึ่ง “อย่าถามมากมายขนาดนั้นเลย ความหมายของหัวหน้าพวกเรา ก็ได้แต่บอกกับคุณแค่นี้”

นี่สำหรับไป๋ยี่เฟยยิ่งเพิ่มความอยากรู้อยากเห็นอีกแล้ว พวกเขาทำไมต้องตั้งใจเล่าเรื่องความจริงบางส่วนให้กับตนเองอยู่ที่นี่ล่ะ?

ถึงยังไงความจริงบางส่วนนี้ แท้ที่จริงไป๋ยี่เฟยก็คาดเดาได้มากไม่ต่างกันแล้ว นับไม่ได้ว่าอยากจะรู้มากเท่าไหร่

เขาเพียงแค่อยากรู้อยากเห็นว่าทำไมพวกเขาถึงบอกกับเขา? ไม่น่าที่จะคิดว่าทางนี้ตนเองไปแน่ ดังนั้นจึงพูดออกมาแล้วก็ไม่กลัวหรือ?

เมิ่งฉิงกลับไม่ให้เวลาแก่ไป๋ยี่เฟยคิดมากกว่านี้ แต่มั่นใจในตนเองยิ้มพูดว่า “ถ้าหากว่าคุณถูกจับโดยละม่อมให้ดีๆ ยังจะหลีกเลี่ยงการได้รับความทุกข์ทางกายแต่ถ้าหากว่าคุณไม่เชื่อฟัง งั้นผมได้แต่จัดการคุณสักหน่อยค่อยจับขึ้นมาแล้ว”

“พวกคุณจะไม่ให้ผมเห็นฉินหัวก่อนเลยเชียวหรือ แน่ใจถึงความปลอดภัยของเขาก่อนค่อยพูดถึงสิ่งเหล่านี้ล่ะ?” ไป๋ยี่เฟยตอบกลับอย่างเบาๆ

เมิ่งฉิงหัวเราะเบาๆเสียงหนึ่ง “ไม่มีความจำเป็นนี้”