บทที่ 875 ไม่คู่ควร

หลังจากไป๋ยี่เฟยยืนนิ่งพูดเบาๆว่า “เจอกันอีกแล้ว”

หลิ่วจาวเฟิงหัวเราะเย็นชาเสียงหนึ่ง “ใช่สิ เจอกันอีกแล้ว”

“ครั้งที่แล้วผมประเมินค่าคุณต่ำไป แต่ว่า วันนี้ผม......”

เพียงแค่คำพูดของเขายังไม่ได้พูดจบ ไป๋ยี่เฟยก็ตัดคำเขาเลย อีกทั้งเดินไปยังเขา “น้ำครั้งที่แล้วยังอาบไม่พอหรือ?”

พอได้ยินคำพูดเหล่านี้ ชั่วพริบตาเดียวหลิ่วจาวเฟิงโมโหสุดขีด “แม่มึงเอ่ย มึงหุบปาก!”

“ยังไงหรือ? คนมากมายขนาดนั้นย่อมมองเห็นคุณตกลงไปในทะเล ยังจะไม่ให้ผมพูดหรือ?” ไป๋ยี่เฟยพูดเบาๆ

หน้าตาหลิ่วจาวเฟิงโหดเหี้ยม ชี้ไปยังไป๋ยี่เฟยร้องตะโกนหนึ่งที “ไป๋ยี่เฟย! อย่าคิดว่าครั้งก่อนคุณสู้ชนะผม ครั้งนี้ก็จะชนะผมได้อีก ผมบอกกับคุณ วันนี้พวกเราก็สามารถจบกันสักหน่อย!”

พูดจบ หลิ่วจาวเฟิงยกมือขึ้นก็ตบไปยังไป๋ยี่เฟยหนึ่งที

เพียงว่าหนึ่งฝ่ามือของเขาตบออกไป ไม่ได้โดนคน เพียงแค่โดนอากาศ

หลิ่วจาวเฟิงอึ้งชะงักอยู่กับที่

ไป๋ยี่เฟยที่เดิมทียืนอยู่ข้างหน้าเขาไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงขนาดโผล่ออกมาอยู่ข้างหลังเขา

“จบกันหรือ?” ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างค่อยๆ “ควรจะจบกันจริงๆ”

หลิ่วจาวเฟิงตกตะลึงหมุนตัวมา จ้องมองไป๋ยี่เฟย “คุณ.......”

ไป๋ยี่เฟยจ้องมองสีหน้าที่ตื่นตะลึงของเขา อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเหยียดหยามเสียงหนึ่ง “ก่อนหน้านั้นคุณยังพูดเต็มปากเต็มคำว่าพวกเราเป็นศัตรูตั้งแต่กำเนิด แต่ตอนนี้เท่าที่ผมดูแล้ว คุณไม่คู่ควรเป็นศัตรูตั้งแต่กำเนิดของผมเลยสักนิด!”

คำพูดของไป๋ยี่เฟยกับสีหน้าตอนที่เขาพูดทำให้หลิ่วจาวเฟิงรู้สึกได้รับความอับอายขายหน้า ดังนั้นเขาโมโหโดยสิ้นเชิงเลย

“แม่มึงเอ่ย! กูจะทำให้มึงตาย!”

หลิ่วจาวเฟิงพุ่งไปยังไป๋ยี่เฟยโดยตรง จากนั้น เขาเพิ่งพุ่งเข้าไป ก็ถูกแรงพลังขนาดใหญ่ชน จากนั้นตีลังกาลอยออกไปทั้งตัว

“ปั้ง!”

เขาล้วนมองไม่ชัดว่าไป๋ยี่เฟยดำเนินการอย่างไรเลยสักนิด แรงพลังนั้นก็ชนเข้ามาเลย คล้ายดั่งดวงดาวมหาสมุทรแบบนั้น ทำให้คนไม่สามารถกระเทือน

หลังจากหลิ่วจาวเฟิงลอยออกไป ชนกิ่งไม้หลายกิ่งหักแล้วจึงตกลงกับพื้นเหมือนกัน

“พู่”

หลิ่วจาวเฟิงกระอักเลือดออกมา เจ็บปวดทรมานเหมือนดั่งถูกเหยียบผ่านทั้งตัว

และนัยน์ตาของเขาเต็มเปี่ยมด้วยความตื่นกลัว

อยู่ที่ก่อนหน้านี้ไม่นาน หลิ่วจาวเฟิงยังคำสาบานอย่างเต็มไปด้วยน้ำใสใจจริงน่าเชื่อถือคิดว่าการเติบโตของไป๋ยี่เฟยอยู่ในบริเวณการควบคุมของตนเองอยู่เขามีความมั่นใจในตนเองที่จะสามารถทำให้เขาพ่ายแพ้ได้

แต่ว่า นี่เพิ่งผ่านไปไม่นาน?

อยู่ในเวลาสั้นๆขนาดนี้ไป๋ยี่เฟยถึงขนาดเติบโตอีกครั้งแล้ว อีกทั้งเติบโตถึงขั้นที่เขามุ่งหวังที่จะไล่ไม่ทัน

ตอนครั้งที่แล้วที่อยู่ทะเล พูดได้ว่าคือเขาประเมินค่าไป๋ยี่เฟยต่ำไป

และในครั้งนี้ ข้ออ้างอะไรล้วนไม่มีประโยชน์แล้ว เพราะว่าพลังความสามารถห่างกันมากเกินไป ไม่ว่าพูดยังไงล้วนซีดขาวไร้เรี่ยวแรง

แต่เขาเหมือนดั่งที่ไป๋ยี่เฟยพูดจริงๆ ไม่คู่ควรเป็นศัตรูตั้งแต่กำเนิดของเขา

หลิ่วจาวเฟิงยากที่จะเชื่อ เขาดิ้นรนอยากจะลุกขึ้นมา แต่ว่าความเจ็บปวดทั้งตัวทำให้แม้แต่แรงที่จะลุกขึ้นเขาก็ไม่มี เขาได้เพียงแต่จับหน้าอกของตนเองไว้ เงยหน้าจ้องมองไป๋ยี่เฟย ถามว่า “เป็นไปได้ยังไงหรือ?”

“คุณกลายเป็นร้ายกาจขนาดนี้ได้ยังไงหรือ?”

“อาจารย์เคยพูดมาก่อนแล้ว พรสวรรค์ของคุณสู้ผมไม่ได้! ผมจึงเป็นคนที่มีพรสวรรค์ที่สุดคนนั้น!”

“ทำไม?”

คำพูดสุดท้ายของหลิ่วจาวเฟิงคือร้องตะโกนออกมาโดยตรง

สีหน้าไป๋ยี่เฟยเย็นชา เดินไปยังข้างหน้าสองก้าว หลังจากยืนนิ่งแล้วจ้องมองเขาพูดเบาๆว่า “คนล้วนมีนิสัยชั่วร้ายที่ฝังรากลึก”

“อะไรนะ?” คำพูดที่ไม่มีหัวไม่มีหางนี้ ทำให้หลิ่วจาวเฟิงอึ้งชะงักไปหนึ่งที “คุณหมายความว่าอะไรหรือ?”

น้ำเสียงของไป๋ยี่เฟยราบเรียบเหมือนเดิม “คนมีนิสัยชั่วร้ายที่ฝังรากลึก ถึงแม้เขาเป็นคนดีคนหนึ่ง เขาก็มีด้านที่ชั่วร้ายเช่นกัน เพียงแค่ความชั่วของเขาเล็กมาก เล็กจนสามารถมองข้ามได้”

“แต่คนคนหนึ่งถ้าหากว่าขยายนิสัยชั่วร้ายที่ฝังรากลึกของเขาใหญ่ขึ้น ดังนั้นเขาก็จะกลายเป็นคนร้ายคนหนึ่ง คนร้ายคนหนึ่งที่ก่อกรรมทำชั่วไปหมด”

“เขาไม่มีน้ำใจใดๆกับคนและเรื่องราวรอบๆ ย่อมจะไม่ไปรับรู้สัมผัสรอบๆทั้งหมดโดยปริยาย”

“จากตัวคุณมากล่าวแล้วมีพรสวรรค์จริงๆ แต่พรสวรรค์ของคนคือมีขีดจำกัด หลังจากตอนที่พรสวรรค์ของตัวคุณบรรลุถึงขีดสุดแล้ว คุณคิดอยากจะก้าวหน้าอีกเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้”