บทที่ 881 ความฝัน

ไป๋ยี่เฟยเฝ้าดูแสงสว่างที่ใกล้เข้ามาเรื้อยๆ และรู้สึกตื่นเต้นมาก ในไม่ช้าเขาก็จะสามารถออกไปได้แล้ว และก็จะสามารถพบหน้าภรรยาของตัวเอง และลูกของตัวเองที่เพิ่งเกิดมา

ดังนั้นฝีเท้าของเขาจึงเร็วขึ้นเรื้อยๆ และแสงสว่างก็แรงขึ้นเรื่อยๆ

ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงจุดสิ้นสุดของแสงสว่าง แต่กลับพบว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าพวกเขานั้นคือประตูเหล็กบานหนึ่ง

แสงสว่างนั้นลอดผ่านรอยแตกของประตูเหล็กออกมา

ทั้งสองมองหน้ากัน แล้วฉีฉีก็พูดว่า “ทางออกน่าจะอยู่ข้างนอก”

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้าเห็นด้วย แล้วพูดว่า “คุณถอยหลังไป”

“คุณอยากจะทำอะไรเหรอ? คุณไม่ใช่ว่าอยากจะชกประตูเหล็กทะลุด้วยมือของคุณเองเหรอ?” ฉีฉีมองเขาด้วยความประหลาดใจ

ไป๋ยี่เฟยไม่สนใจฉีฉี แต่ชกเข้าไปที่ประตูเหล็กด้วยหมัดโดยตรง

“บูม!”

หลังจากมีเสียงดังขึ้น ประตูเหล็กก็ถูกชกทะลุไปด้วยหมัดเดียวจริงๆ

ฉีฉีตกตะลึงโดยตรงเมื่อเห็นฉากนี้

ฉีฉียังคงรู้สึกตกใจอย่างมาก ทำไมไป๋ยี่เฟยถึงสามารถพัฒนาฝีมือได้มากขนาดนี้ในช่วงเวลาสั้นๆ ได้อย่างไร? และในช่วงเวลาที่ผ่านมาเขาได้ผ่านอะไรมาบ้าง?

ไป๋ยี่เฟยมองไปที่รูนั่น สีหน้าที่ตื่นเต้นของเขาเริ่มดูชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นเขาก็ชกต่อไปอีกสองสามครั้ง เพื่อขยายรูให้กว้างขึ้น และในที่สุดก็สามารถรองรับคนคนหนึ่งที่จะผ่านไปได้

ไป๋ยี่เฟยมองด้วยความยินดี และก็ก้าวเดินออกจากรูไปโดยตรง

หลังจากที่เขาก้าวออกไป ไป๋ยี่เฟยก็ตกตะลึงไปทั้งคนทั้งคน

เพราะเขาไปปรากฏตัวอยู่ในห้องผู้ป่วย และมีคนที่เขาคุ้นเคยอยู่ในห้องผู้ป่วยมากมาย

อู๋กุ้ยเซียงและหลิวจื่อหยุนกำลังอุ้มลูกของเขาอยู่ และทั้งสองหัวเราะและพูด ในขณะที่พวกเขามองดูเด็ก

และมีชายคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย ไป๋ยี่เฟยไม่เห็นว่าเขาเป็นใครเลย และคนที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยก็ต้องเป็นหลี่เสว่ที่เพิ่งคลอดบุตรโดยธรรมชาติอยู่แล้ว

หลี่เสว่ที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยในตอนนี้อ่อนแอมาก แต่เธอก็ยิ้มได้อย่างมีความสุข

ไป๋ยี่เฟยเห็นฉากนี้ และตกตะลึงอยู่นาน

เพราะทุกคนอยู่ที่นี่ทั้งหมด และขาดเขาที่เป็นคุณพ่อเพียงคนเดียวพอดีเลย

อย่างไรก็ตามชายที่นั่งข้างเตียงของหลี่เสว่กำลังจับมือเธอและบางอย่างกับหลี่เสว่อยู่ในเวลานี้ บนใบหน้าของหลี่เสว่ก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข

อู๋กุ้ยเซียงและหลิวจื่อหยุนเห็นฉากนี้ แต่ดูเหมือนพวกเขาปกติ และพวกเขาไม่ได้พูดอะไร

แต่ไป๋ยี่เฟยกลับรู้สึกโกรธเคืองมาก

เขารีบพุ่งเข้าไปจับตัวชายคนนั้นขึ้นมา รอให้ชายคนนั้นหันหน้ากลับมา เขาถึงเห็นใบหน้าของชายคนนั้นได้อย่างชัดเจน

และชายคนนั้นก็มองไป๋ยี่เฟยด้วยความประหลาดใจ “ไป๋ยี่เฟย?”

เมื่อไป๋ยี่เฟยเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยนี้ สมองของเขาก็เกิดระเบิดขึ้นมา และก็โกรธเคืองจนลุกเป็นไฟขึ้นมา “หลิ่วจาวเฟิง!”

ในเวลานี้ หลังจากที่เห็นไป๋ยี่เฟย การแสดงของหลี่เสว่ที่อยู่บนเตียงผู้ป่วย เหมือนกำลังมองคนแปลกหน้าอยู่ และถามหลิ่วจาวเฟิงด้วยความสงสัยว่า “สามี เขาเป็นใคร?”

ไป๋ยี่เฟยตกตะลึงไปโดยตรง

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

ทำไมหลี่เสว่ถึงเรียกหลิ่วจาวเฟิงว่าสามี?

หลิ่วจาวเฟิงหันศีรษะไปและยิ้มให้หลี่เสว่และกล่าวว่า “ไม่ต้องกังวล เป็นแค่เพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น”

ไป๋ยี่เฟยหยุดกะทันหัน เมื่อได้ยินคำพูดนี้

เพื่อนเหรอ?

เขากับหลิ่วจาวเฟิงจะเป็นเพื่อนกันได้อย่างไร?

จากนั้นต่อมาศีรษะของไป๋ยี่เฟยก็เริ่มเจ็บปวดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ราวกับว่ามันกำลังจะแตกออกจากกัน

“อ๊ะ!”

ไป๋ยี่เฟยใช้มือปิดหัว และกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

ความทรงจำที่ตามมาด้วยย่อหน้า ก็ปรากฏขึ้นในสมองของเขาอย่างไม่คาดคิด

หลังจากจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยไป๋ยี่เฟยก็ไปหางานทำที่ตระกูลหลี่ และตกหลุมรักหลี่เสว่ตั้งแต่แรกเห็น แต่เนื่องจากสถานะที่ต่ำของเขา เขาจึงไม่เคยคิดริเริ่มที่จะตามจีบหลี่เสว่ และสุดท้ายหลี่เสว่ก็แต่งงานกับหลิ่วจาวเฟิงไป

ด้วยความสำนึกผิดเช่นนี้ เขาไม่สามารถยอมรับจุดจบเช่นนี้ได้ ดังนั้นเขาจึงสร้างความฝันอันแสนหวานขึ้นมา

ในความฝันเขาได้เป็นประธานของโหวจวี๋กรุ๊ป และเขาก็เป็นคนที่ได้แต่งงานและมีลูกกับหลี่เสว่