บทที่ 882 มีสติ

ไป๋ยี่เฟยกลับจ้องไปที่ซินชิวและพูดว่า “พวกเราถึงเป็นคนพวกเดียวกัน!”

“ผมรู้” ซินชิวพยักหน้าอย่างจางๆ

ไป๋ยี่เฟยหรี่ตา เมื่อได้ยินคำพูดนี้ จากนั้นก็ส่ายหัวและพูดว่า “ไม่! คุณก็เป็นตัวปลอมเช่นกัน!”

การแสดงออกของซินชิวยังคงสงบและพูดว่า “ผมเป็นตัวปลอมจริงๆ แล้วจะยังไงเหรอ?”

“เป็นอย่างไรบ้าง?” ไป๋ยี่เฟยคำรามว่า “แน่นอนผมจะทำลายสิ่งปลอมเหล่านี้ไปทั้งหมดไง!”

เมื่อซินชิวได้ยินคำพูดเขาก็ยิ้มและพูดว่า “ไม่ คุณยังต้องการความเติบโต”

“หมายความว่ายังไง?” ไป๋ยี่เฟยมองเขาอย่างตกใจและสงสัย

ซินชิวที่อยู่ต่อหน้าเขาน่าจะเป็นตัวปลอม แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นคนจริงอยู่ตลอด

ซินชิวปล่อยมือของเขา และพูดอย่างแผ่วเบาว่า “จะจริงหรือปลอม บางครั้งก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด”

“ในทำนองเดียวกัน คุณสามารถแก้ปัญหาบางอย่างได้ ด้วยหมัดเดียว แต่สำหรับเรื่องบางอย่าง หมัดเดียวลงไปอาจจะทำให้คุณต้องเสียใจไปตลอดชีวิต”

ไป๋ยี่เฟยมองซินชิวอย่างงุนงงเล็กน้อย แต่ร่างของซินชิวเริ่มเบลอมากขึ้นเรื้อยๆ

รอให้เสียงทั้งหมดหายไป ห้องผู้ป่วยที่อยู่ต่อหน้าไป๋ยี่เฟยและผู้คนในห้องผู้ป่วยก็หายไปทั้งหมดแล้วเช่นกัน

ทันทีหลังจากนั้น เขาเห็นว่าเขายังคงยืนอยู่ในห้องโถงที่เต็มไปด้วยทองคำ และหลิ่วจาวเฟิงที่อยู่ในมือของเขากลับกลายเป็นฉีฉี หมัดของเขาก็กำลังจะชกไปที่หัวของฉีฉี

ไป๋ยี่เฟยตกใจ และปล่อยฉีฉีทันที

ฉีฉีล้มลงกับพื้นโดยตรงเพราะการปล่อยมือ และเป็นลมไปเลย

ไป๋ยี่เฟยเข้าใจทันทีว่า ทุกอย่างในตอนเมื่อกี้นี้เป็นเพียงภาพลวงตาทั้งนั้น หลิ่วจาวเฟิงที่เขาเห็นนั้น จริงๆ แล้วก็คือฉีฉีนั่นเอง

หากหมัดของเขาถูกชกลงไป ฉีฉีก็จะตายอย่างแน่นอน

ไป๋ยี่เฟยหันไปมองทันที และพบว่าไม่มีประตูเหล็กที่เขาเดินออกมาอยู่ข้างหลังเลย

ในหัวใจของไป๋ยี่เฟยตกตะลึง และก็ไม่สามารถสนใจได้มากขนาดนั้น เขาถอดเสื้อคลุมของฉีฉีออกโดยตรง และพบว่าบนร่างกายของฉีฉีไม่มีแถบผ้าที่เคยพันแผลก่อนหน้านี้เลย

ถ้าอย่างนั้น........

จากจุดเริ่มต้น ไป๋ยี่เฟยก็เป็นคนแรกที่ถูกยาพิษ

เมื่อพวกเขาตกลงไปในหลุม และไป๋ยี่เฟยก็วิเคราะห์ความตั้งใจของเหลียงหมิงเยว่ เขาก็ถูกวางยาพิษไปแล้ว

เรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาต่อมาก็เป็นภาพลวงตาทั้งหมด

เขาไม่ได้พันผ้าพันแผลให้ฉีฉี สำหรับการต่อสู้กับฉินหัวนั้น ยังไม่ชัดเจนว่าจริงหรือไม่จริงๆ เลย

สิ่งหนึ่งที่แน่นอนก็คือ ทางเดินที่เขาและฉีฉีเดินเข้าไปนั้นเป็นของปลอม และก็เป็นภาพลวงตาด้วย

หัวใจของไป๋ยี่เฟยสั่นคลอน แล้วฉินหัวล่ะ?

เขาลุกขึ้นทันทีและค้นหาฉินหัวอยู่ในห้องโถง

หลังจากค้นหาไปรอบๆ ไป๋ยี่เฟยก็พบฉินหัวที่อยู่ใกล้กับกล่องที่สูงที่สุด

แต่ฉินหัวนั่งไขว่ห้างอยู่หลังกล่องด้วยตาเฉื่อย และมองไปยังจุดใดจุดหนึ่งบนท้องฟ้า

ไป๋ยี่เฟยวิ่งขึ้นไปอย่างกังวล และถามอย่างรวดเร็วว่า “พี่ คุณเป็นอย่างไรบ้าง?”

แต่ฉินหัวไม่ตอบสนองเลย

ไป๋ยี่เฟยตะโกนเรียกไปสองครั้งติดต่อกัน แต่ก็ยังไม่ตอบสนองใดๆ

จากนั้นเขาก็มองไปรอบๆ และพบว่าไม่มีร่องรอยของการต่อสู้ใดๆ จะเห็นได้ว่า เขาและฉินหัวไม่ได้ต่อสู้กันจริงๆ ในตอนเมื่อกี้นี้

จากภาพหลอนของเขาในตอนเมื่อกี้นี้พบว่า ในภาพหลอนนั้นแสดงให้เห็นผู้คนและเรื่องราวต่างๆ ที่เขาสนใจมากที่สุด

เมื่อกี้นี้เขาสนใจหลี่เสว่มากเกินไป ดังนั้นจึงเป็นเหตุทำให้เขาเห็นภาพลวงตาเช่นนั้น

ดังนั้น สิ่งที่ฉินหัวเห็นอยู่ในตอนนี้ต้องเป็นสิ่งที่เขาสนใจมากที่สุดอย่างแน่นอน

แต่ในเวลานี้ ไป๋ยี่เฟยเห็นว่ามีน้ำตาขังเต็มในดวงตาของฉินหัว จากนั้นก็มีน้ำตาไหลอาบแก้มลงมาหยดหนึ่ง

หัวใจของไป๋ยี่เฟยสะดุ้ง เขาถอนหายใจและพูดว่า “พี่ชาย คุณเห็นอะไรกันแน่?”

“แต่ว่า.......” ในสายตาของไป๋ยี่เฟยก็แข็งกระด้างขึ้นทันที “ไม่ว่าคุณจะเห็นอะไรก็ตาม ผมก็จะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ”

“อีกอย่าง ในที่สุดผมก็รู้แล้วว่าทำไมพวกเขาถึงทิ้งพวกเราไว้”

หลังจากนั้นไป๋ยี่เฟยก็มาถึงข้างฉีฉีอีกครั้ง อุ้มเธอขึ้นมาแล้ววางเธอไว้หลังกล่องใหญ่

ไป๋ยี่เฟยก็เอนตัวพิงที่กล่องเช่นกัน มองดูฉีฉีด้วยความงุนงง