ตอนที่ 914
บทที่ 914 เขาแปลงโฉมแล้ว
October 28, 2026
เจิ้งซงเหลือบมองไปที่เจิ้งหยู่ยาน และมองเห็นความชื่นชมและความชื่นชอบที่มีต่อไป๋ยี่เฟยในสายตาของเธอ การแสดงออกของเขาก็ซับซ้อนขึ้นมาในทันใด
อีกด้าน ไป๋ยี่เฟยกลับไม่ได้รู้สึกวิตกกังวลเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว
เขามองจีเอร์อย่างเฉยเมยและพูดว่า “ในเมื่อคุณอยากจะต่อสู้มากขนาดนั้น งั้นพวกเราก็มาต่อสู้กันสักครั้ง ตามกฎของสำนักหนานเหมิน”
“ถุย!” หนึ่งในผู้ยอดฝีมือระดับที่หนึ่งถุยน้ำลายออกมาอย่างรังเกียจ “มึงแม่งคิดว่ามึงเป็นใครกัน? มึงมีสิทธิ์อะไรมาต่อสู้กับคุณชายของเรา?”
“คิดว่าตัวเองฆ่าเขาในไม่กี่วินาที ก็จะสามารถต่อสู้กับคุณชายของเราได้งั้นเหรอ? บอกมึงตรงๆ ความสามารถของคุณชายของเราต้องเหนือกว่าเขาอย่างแน่นอน!”
นี่เขากำลังพูดถึงผู้ยอดฝีมือระดับที่หนึ่งที่ถูกไป๋ยี่เฟยฆ่าไปเมื่อสักครู่นี้
ไป๋ยี่เฟยยังคงไร้ความรู้สึก “ดูเหมือนว่าพวกมึงไม่กล้าที่จะต่อสู้กับกู”
“เป็นเช่นนั้นก็ดีเหมือนกัน เพื่อไม่ให้เสียเวลาของกู พวกมึงเข้ามาพร้อมกันเถอะ”
“มึงพูดว่าอะไรนะ?”
ผู้คนที่มาจากหนานเหมินต่างพากันตกใจไปเลย
ฝั่งพวกเขามีผู้ยอดฝีมือระดับที่หนึ่งสองคน ผู้ยอดฝีมือระดับที่สองมากกว่าสิบคน และผู้ยอดฝีมือระดับที่สามมากกว่าสามสิบคนเลยทีเดียว
แม้ว่าจะเป็นผู้ยอดฝีมือระดับที่หนึ่งชั้นกลางคนหนึ่ง ที่ต้องเผชิญหน้ากับผู้ยอดฝีมือมากมายขนาดนี้ ก็คงไม่กล้าหยิ่งผยองได้เช่นนี้
ผู้ยอดฝีมือระดับที่หนึ่งคนนั้นรู้สึกโมโหกับคำพูดที่เย่อหยิ่งนี้ขึ้นมา “บ้าเอ้ย! มึงดูถูกกูใช่ไหม? ”
“ได้ กูจะต่อสู้กับมึง!”
คำพูดนี้จีเอร์เป็นคนพูดเอง
ผู้ยอดฝีมือระดับที่หนึ่งคนนั้นมองจีเอร์ด้วยความประหลาดใจ “คุณชาย!”
จีเอร์ยกมือขึ้นเล็กน้อย ผู้ยอดฝีมือระดับที่หนึ่งคนนั้นก็หุบปากลง แล้วมองไป๋ยี่เฟยด้วยการเยาะเย้ย “แค่แสร้งทำเป็นเท่านั้น อย่างมากก็คือโฉยโอกาสที่คนอื่นทันตั้งตัว และสามารถเอาชนะได้ด้วยความฉลาดเท่านั้น”
“ผมจะไม่มีวันทำผิดเช่นนี้”
ผู้ยอดฝีมือระดับที่หนึ่งคนนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “คุณชาย ผมว่าพวกเราออกตัวพร้อมกันเถอะ อย่าไปเสียเวลากับเขาอีกเลย”
ทันทีที่เขาพูดแบบนี้ จีเอร์ก็มองเขาด้วยสายตาที่เย็นชา และเขาก็เงียบไปทันที ไม่กล้าพูดขัดจังหวะอีกเลย
จีเอร์มองไปที่ไป๋ยี่เฟยอีกครั้งและพูดอย่างเย็นชาว่า “ทุกคนในแผ่นดินใหญ่ภาคใต้ของเราต่างนับถือยกย่องผู้ที่มีวรยุทธ และให้ความเคารพแก่ผู้แข็งแกร่ง ดังนั้นไอ้สัตว์เลื้อยคลานจากแผ่นดินใหญ่ภาคเหนืออย่างพวกคุณ จึงไม่สามารถเอาชนะผู้คนในแผ่นดินใหญ่ภาคใต้ของเราอย่างแน่นอน!”
“พวกเรามั่นใจในความแข็งแกร่งของตัวเองมาก ไม่ใช่สัตว์เลื้อยคลานที่มาจากภาคเหนืออย่างพวกคุณที่จะสามารถจินตนาการได้!”
“ผมจะพูดไว้ที่นี้ในวันนี้ ถ้าผมแพ้ไป ผมสัญญาว่าจะไม่มองคุณเจิ้งหยู่ยานอีกในอนาคต ในเวลาเดียวกัน ผมก็จะออกจากแผ่นดินใหญ่ภาคเหนือไปด้วย และก็จะไม่ก้าวเข้ามาอีกแม้แต่ก้าวเดียวในอนาคต”
สำหรับสิ่งที่จีเอร์พูด ไป๋ยี่เฟยเพียงแค่ยักไหล่เล็กน้อย และพูดอย่างเฉยเมยว่า “ไม่จำเป็นต้องพูดแบบนี้ เพราะคุณจะไม่มีวันออกจากที่นี่ไปได้โดยมีชีวิต!”
“คุณ!” สีหน้าของจีเอร์เปลี่ยนไปอย่างมาก
สีหน้าของชาวหนานเหมินเหล่านั้น ก็เปลี่ยนไปตามเช่นกัน
“คุณ! หยิ่งผยองเกินไปจริงๆ!” เขาอดไม่ได้ที่จะตะโกนใส่ไป๋ยี่เฟย แต่เขาก็สงบลงหลังจากเสียงคำรามนั่น เขากำลังคิดว่า ไป๋ยี่เฟยน่าจะกำลังจงใจก่อกวนเขาอยู่
ดังนั้นเขาจึงมาที่ตรงหน้าของเจิ้งหยู่ยาน และก้มศีรษะลงเล็กน้อยและพูดกับเจิ้งหยู่ยานว่า “คุณเจิ้งคุณต้องมองดูให้ดีล่ะ ดูสิว่าผมจะเอาชนะไอ้ขยะที่เย่อหยิ่งจองหองนี้ได้อย่างไร!”
หลังจากพูดจบเขาก็หันหลังกลับ และเดินไปทางไป๋ยี่เฟย
ไป๋ยี่เฟยไม่ตอบสนองต่อสิ่งนี้ ยังคงมองเขาอย่างแผ่วเบา
จีเอร์ตะคอกอย่างเย็นชา จากนั้นก็กระทืบเท้าลงกับพื้นอย่างแรง พื้นดินมีรอยร้าวเกิดขึ้นจากการกระทืบโดยตรง และจมลงไป
“บูม!”
หลังจากเสียงดัง จีเอร์ก็พุ่งเข้าใส่ไป่ยี่เฟยเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่
เข่าของจีเอร์ราวกับดาบคมเล่มหนึ่ง พุ่งตรงเข้าไปที่ใบหน้าของไป๋ยี่เฟย
ได้ยินเสียงทะลุผ่านท้องฟ้าอย่างแผ่วเบา เพียงพอที่จะเห็นถึงพลังที่มีอยู่ในนั้น
และไป๋ยี่เฟยยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองดูจีเอร์ที่กำลังบินเข้ามา ทันใดนั้นก็รู้สึกคล้ายกับท่าหมัดของฉินหัวเล็กน้อย
และความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดในนั้นก็คือ หัวเข่าของจีเอร์มีพลังอ้านจิ้งซ่อนอยู่ และในท่าหมัดของฉินหัวไม่มีพลังอ้านจิ้ง
ด้วยการโจมตีอันแข็งแกร่งเช่นนี้ ประกอบกับพลังอ้านจิ้งอันแข็งแกร่ง ไป๋ยี่เฟยสามารถรู้สึกได้ว่าฝ่ามือดรรชนีเอกสุริยันของเขาไม่น่าจะต้านทานได้ ดังนั้นเขาจึงตั้งแขนของเขาโดยตรง และกระแทกเข่าของคู่ต่อสู้
“บูม!”
แรงที่แข็งแกร่งนั้นเหมือนรถบรรทุกที่ชนทะลุเข้ามา และกระแทกเข้ากับไป๋ยี่เฟยโดยตรง ไป๋ยี่เฟยไม่สามารถทำให้ร่างของเขามั่นคงได้เลย และบินกลับหัวออกไปโดยตรง