บทที่ 915 การตายของจีเอร์

ยิ่งไปกว่านั้น ไป๋ยี่เฟยก็โดนกระแทกด้วยเข่าของจีเอร์อย่างแรง แต่ตอนนี้เขากลับไม่ได้เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย

ไป๋ยี่เฟยปัดฝุ่นบนร่างกายของตัวเอง มองไปที่จีเอร์แล้วพูดอย่างจางๆ ว่า “ถึงตากูแล้ว”

จีเอร์ขมวดคิ้วทันทีเมื่อได้ยินคำพูดนี้

วินาทีถัดมา ไป๋ยี่เฟยก็กระทืบเท้ากับพื้นอย่างแรง เหมือนกับจีเอร์ในตอนเมื่อกี้นี้ กระทืบจนกลายเป็นหลุมลึกและพุ่งเข้าหาจีเอร์

จีเอร์ตะคอกอย่างเย็นชาเมื่อเห็นเช่นนี้ และก็รีบพุ่งเข้าไปเหมือนกัน

ในคราวนี้เขายังคงใช้เข่าของเขายิงบินออกไปเหมือนเดิม กระแทกเข้ากับหน้าอกของไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยกลับหยุดลงกลางทาง รัศมีของเขาก็เปลี่ยนไปในทันใด ดวงตาของเขาก็สว่างมากขึ้น และเขาก็หันหลังไปข้าง และกระแทกเข่าของจีเอร์ด้วยหลังของตัวเอง

“บูม!”

การปะทะกันของไป๋ยี่เฟยไม่ได้ใช้พลังอ้านจิ้งเลย แต่เขากลับกระแทกจนบังคับให้จีเอร์บินออกไปโดยตรง

สีหน้าของจีเอร์เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน และเขามองไปที่ไป๋ยี่เฟยด้วยความตกใจ

ในขณะนี้เขายังคงอยู่กลางอากาศ แต่ในชั่วพริบตา ไป๋ยี่เฟยก็หายไปจากสายตาของเขา

จากนั้นเขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างเข้ามาใกล้เขาอย่างกะทันหัน ราวกับว่ามันปรากฏขึ้นข้างๆ เขาในทันที เขาหันศีรษะ และเห็นว่าเป็นไป๋ยี่เฟยที่ตามทันเขา

ในเวลาที่จีเอร์เห็นไป๋ยี่เฟย ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว

ไป๋ยี่เฟยเยาะเย้ยเขา แล้วออกตัวอย่างรวดเร็ว

“บูม!”

ไป๋ยี่เฟยตบเข้าที่หน้าอกของจีเอร์ด้วยฝ่ามือ

“อ๊ะ!”

“บูม!”

“พุฟ!”

หลังจากที่จีเอร์กรีดร้องไป๋ยี่เฟยก็พุ่งตรงไปที่พื้นจากบนลงล่าง จากนั้นก็อาเจียนเป็นเลือดคำโต

ผู้คนของหนานเหมินรู้สึกกระวนกระวายเมื่อได้เห็นฉากนี้ และไม่ได้สนใจว่าจะเป็นการต่อสู้แบบตัวต่อตัวอะไรนั่นแล้ว พวกเขาทั้งหมดก็รีบพุ่งเข้ามาภายใต้การนำของผู้ยอดฝีมือระดับที่หนึ่งคนนั้น

“หยุดนะ!”

เดิมทีไป๋ยี่เฟยอยากจะโจมตีอีกครั้งและจบชีวิตของจีเอร์โดยตรง แต่เมื่อเห็นคนที่เหลืออีกหลายสิบคนพุ่งเข้ามา เขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนมือออก และแสดงท่าทีเยาะเย้ย

ยิ่งระดับความแข็งแกร่งสูงเท่าใดช่องว่างของระดับก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น และช่องว่างแบบนี้ไม่สามารถประกอบขึ้นได้ด้วยจำนวนคน

ไป๋ยี่เฟยและคนเหล่านี้ต่างกันเพียงหนึ่งอาณาจักรเท่านั้น

ไป๋ยี่เฟยกวาดล้างพวกเขาด้วยสายตาที่เย็นชา และก็มีคนพุ่งเข้าถึงตรงหน้าของไป๋ยี่เฟยพอดี ไป๋ยี่เฟยทุบศีรษะของชายคนนั้นด้วยหมัดโดยตรง และศีรษะของคนนั้นก็ถูกทุบแตกกระจายไปเลย

“ผมไม่เคยชอบการฆ่าคนเลย!”

“แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า ผมจะไม่แสดงความเมตตาต่อพวกนายที่สมควรตาย!”

ทันทีที่เขาพูดจบ ไป๋ยี่เฟยก็พุ่งเข้าไปมาท่ามกลางกลุ่มผู้ยอดฝีมือของสำนักหนานเหมิน ต่อยทีละคน และเตะทีละคน คนอื่นๆ ไม่สามารถมองเห็นเงาร่างของไป๋ยี่เฟยได้อย่างชัดเจนเลย ได้ยินเพียงแต่เสียงที่ดังก้อง

“ผู้บุกรุก สมควรตายทั้งหมด!”

ไป๋ยี่เฟยทุบหัวของคนอื่นแตกกระจายโดยตรงด้วยหมัดเดียวเช่นนี้ หรือเตะเข้าที่หน้าท้อง และบินออกไปโดยตรง หรือต่อยเข้าที่หน้าอก แล้วทะลุผ่านร่างกายไปโดยตรง

“ความโหดร้ายของพวกคุณ กำหนดให้พวกคุณต้องชดใช้เพื่อสิ่งนี้!”

“บูมบูม.......”

ในช่วงเวลาเพียงหนึ่งนาทีสั้นๆ ผู้คนมากกว่าสามสิบคนของสำนักหนานเหมินเสียชีวิตอย่างกะทันหัน

คนที่เหลือตกใจไปกับไป๋ยี่เฟย แต่ละคนเริ่มถอยหลังออก และไม่กล้าเดินหน้าต่อเลย

แม้แต่ผู้ยอดฝีมือระดับที่หนึ่งก็ยังกลัว

พวกเขาไม่อยากเชื่อเลยว่า ความแข็งแกร่งของไป๋ยี่เฟยจะสูงได้มากขนาดนี้

แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น เขาก็ยังคงขู่ไป๋ยี่เฟยอยู่ “คุณจะฆ่าคุณชายของเราไม่ได้ ไม่เช่นนั้น คนของหนานเหมินของเราทั้งหมดจะมาไล่ตามฆ่าคุณ!”

ไป๋ยี่เฟยอดไม่ได้ที่จะเย้ยหยันเมื่อได้ยินคำพูดนี้ “หรือว่าถ้าผมปล่อยคุณชายของพวกคุณไป พวกคุณก็จะปล่อยผมไปงั้นเหรอ?”

ผู้ยอดฝีมือระดับที่หนึ่งคนนั้นก็เงียบไปทันที

ไป๋ยี่เฟยถามขึ้นมาอีกครั้งว่า “แล้วพวกคุณจะยอมแพ้ที่จะบุกรุกแผ่นดินใหญ่ภาคเหนือของผมหรือไม่?”

“หรือถ้าผมไม่ฆ่าคุณชายของพวกคุณ คนที่ตายไปทั้งหมดจะรอดชีวิตเพราะเรื่องนี้หรือไม่?”