บทที่ 916 เขาคือไป๋ยี่เฟย

หลี่เฉียงตงพูดไม่ออกเมื่อได้ยินเรื่องนี้

ไป๋ยี่เฟยกล่าวขึ้นอีกครั้งว่า “ผมไม่เข้าใจกับสถานการณ์โดยรวมพวกนั้นหรอก ผมรู้เพียงแค่ว่า ทุกคนที่รังแกผมและพี่น้องของผม จะต้องถูกเอาคืนอย่างสาสมทั้งหมด!”

“ผมรู้ว่าผมไม่เหมาะที่จะทำเรื่องอะไรใหญ่ๆ และไม่เคยคิดที่จะทำอะไรที่ยิ่งใหญ่ในชีวิตของผมเลย”

“ตระกูลไป๋จัดให้ผมเป็นทายาทสืบทอดตระกูล พวกคุณก็บอกว่าผมเป็นผู้รอคัดเลือก ทั้งหมดเป็นการวางแผนเส้นทางชีวิตให้ผม แต่พวกคุณไม่เคยถามผมเลยว่า ผมต้องการหรือไม่?”

หลี่เฉียงตงเงียบมากขึ้น

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้สนใจหลี่เฉียงตงอีกต่อไป และก็ไม่ได้ถามว่าทำไมจู่ๆ หลี่เฉียงตงถึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ หลังจากพูดจบเขาก็หันหลังและเดินเข้าไปทางเหล่าพวกคนของสำนักหนานเหมิน

คนที่เหลืออยู่รู้สึกกลัวไป๋ยี่เฟยจนขาอ่อนแรงไปหมดแล้ว หลังจากที่เห็นไป๋ยี่เฟยเดินเข้ามา พวกเขาก็คุกเข่าลงกับพื้นโดยตรง

“นายท่านได้โปรดยกโทษให้ด้วยเถอะ!”

สิบกว่าคนคุกเข่าลงบนพื้น อ้อนวอนไป๋ยี่เฟยเพื่อขอความเมตตา

ไป๋ยี่เฟยชำเลืองมองพวกเขาอย่างเย็นชา “ตอบคำพูดของกูอย่างตรงไปตรงมา ไม่เช่นนั้น จะต้องตายทันที”

“ครับๆๆๆ” ทุกคนพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น

ไป๋ยี่เฟยถามว่า “ใครคือหัวหน้าทีมที่ถูกส่งไปยังเขตที่หนึ่ง? ”

“ดาร์ส” ผู้ยอดฝีมือระดับที่หนึ่งคนนั้นตอบทันที

ไป๋ยี่เฟยเหล่ตา แล้วพูดกับพวกเขาว่า “ดีมาก พวกคุณไม่อยากตายก็ได้ แต่จะต้องส่งข่าวให้ผม”

“นายท่านเชิญพูดมาได้เลยครับ” ผู้ยอดฝีมือระดับที่หนึ่งคนนั้นตอบด้วยความระมัดระวัง

ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างเย็นชาว่า “กลับไปบอกผู้นำของพวกคุณว่า คุณชายของพวกคุณถูกชายคนหนึ่งที่ชื่อว่าไป๋ยี่เฟยฆ่าตาย สำหรับที่ว่าทำไมถึงฆ่าเขา?”

“เพราะดาร์ส!”

“อะไรนะ?” ผู้ยอดฝีมือระดับที่หนึ่งรู้สึกสับสนเล็กน้อย

ไป๋ยี่เฟยกล่าวต่อว่า “แล้วก็ บอกกับท่านผู้นำของพวกคุณอีกครั้งด้วยว่า หลังสามวันต่อมาผมจะไปรอดาร์สอยู่ที่เหมืองทองหมายเลขหนึ่งในเขตที่สอง หากอยากจะแก้แค้น ก็ให้ดาร์สมาคนเดียว”

ในขณะนี้ผู้ยอดฝีมือระดับที่หนึ่งก็ตอบสนอง พยักหน้าทันที และตอบว่า “ครับๆๆๆ”

“ไสหัวไปได้แล้ว!” ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างเย็นชาว่า

คนกลุ่มนั้นพยักหน้าอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินคำพูดนี้ จากนั้นก็วิ่งหนีไปอย่างเร่งรีบ

คนเหล่านี้หวาดกลัวไป๋ยี่เฟยอย่างมากแล้ว และปล่อยไปก็ไม่เป็นไร เพราะพวกเขามีความหวาดกลัวต่อไป๋ยี่เฟยไปแล้ว แม้ว่าพวกเขาจะเผชิญหน้ากันในอนาคตพวกเขาจะต้องรู้สึกกลัวโดยจิตสำนึก

อีกอย่างสิ่งสำคัญที่สุดในการเผชิญหน้าระหว่างสองกองทัพคือขวัญกำลังใจของทหาร หากวันหนึ่งพวกเขาเข้ารบในวงกว้างจริงๆ งั้นคนเหล่านี้ก็จะต้องเป็นคนแรกที่สั่นคลอนขวัญกำลังใจของทหาร

หลังจากเฝ้าดูผู้คนเหล่านั้นวิ่งหนีไป หลี่เฉียงตงก็พูดอย่างเคร่งขรึมว่า “คุณไม่กลัวว่าพวกเขาจะไม่ทำตามที่พูดเหรอ?”

“ผมมีวิธี” ไป๋ยี่เฟยตอบอย่างจางๆ

และในที่ที่ไม่ไกลจากพวกเขา เจิ้งหยู่ยานและพี่สะใภ้ของเธอช่วยประคองเจิ้งซงลุกขึ้นมา

เจิ้งซงมองไปที่ไป๋ยี่เฟยด้วยท่าทางที่ซับซ้อน

เจิ้งหยู่ยานกลับรู้สึกตื่นเต้นมาก และถึงกับตะโกนเรียกว่า “คุณลุง.......”

ในขณะนี้ มีคนหลายคนปรากฏตัวที่ประตูบ้านของตระกูลเจิ้ง หนึ่งในนั้นคือหญิงสาวสวย วิ่งเข้ามาหาเขาหลังจากเห็นไป๋ยี่เฟย

เดิมทีเจิ้งหยู่ยานมีอะไรจะพูด แต่หลังจากเห็นสาวสวยคนนี้เธอก็ตกตะลึงไปเลยทั้งคน ไม่เพียงเพราะว่าเธอสวยงามมากเท่านั้น แต่ยังเพราะเธอพุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของไป๋ยี่เฟยโดยตรง

และคนคนนี้ก็คือหลิวเสี่ยวอิงที่ถูกจับตัวไปนั่นเอง

หลังจากที่หลิวเสี่ยวอิงพุ่งเข้ามาและกอดไป๋ยี่เฟยไว้อย่างแน่นๆ และไป๋ยี่เฟยก็กอดเธอไว้โดยจิตสำนึก

เมื่อเห็นฉากนี้ เจิ้งหยู่ยานก็เฉื่อยชาไปทั้งคน

ในเวลาเดียวกัน ไป๋ยี่เฟยก็ตอบสนองทันที หลี่เฉียงตงยืนอยู่ข้างหลังตัวเอง

ดังนั้นไป๋ยี่เฟยจึงตบหลังหลิวเสี่ยวอิงเบาๆ และปล่อยตัวหลิวเสี่ยวอิง

หลิวเสี่ยวอิงก็ตอบสนองกลับมาเช่นกัน ปล่อยไป๋ยี่เฟยทันที และหันศีรษะไปด้วยความอับอาย

หลี่เฉียงตงไอเพียงสองครั้งเมื่อเห็นฉากนี้ แล้วก็หันศีรษะไป

จากนั้นหลี่เฉียงตงก็บอกไป๋ยี่เฟยว่าทำไมตัวเองถึงมาที่นี่

เนื่องจากไป๋ยี่เฟยได้จัดคนของเขาเองมาก่อน และแอบเข้าไปในสามเขตนี้ คนที่อยู่ฝั่งหลี่เฉียงตงก็รู้สถานการณ์ปัจจุบันในเขตที่สองเช่นกัน

เมื่อพวกเขารู้ว่าตระกูลเจิ้งยังไม่ได้ร่วมมือกับศัตรู พวกเขาก็รู้สึกโล่งใจอย่างมาก