ตอนที่ 917
บทที่ 917 ไม่ให้ความเคารพต่อผู้หญิง
October 28, 2026
แต่ในความเป็นจริงเขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเมืองกวงหมิงและเมืองเจาหยาง
ไป๋ยี่เฟยตอบอย่างจางๆ ว่า “คุณไม่ต้องกังวล คุณจะได้เป็นผู้รับผิดชอบสถานที่แห่งนี้หลังจากสงครามสิ้นสุดลง และผมก็จะสนับสนุนคุณในการสร้างพื้นที่เขตที่สองให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้นอย่างแน่นอน”
เจิ้งซงถอนหายใจด้วยความโล่งอก หลังจากได้ยินคำพูดนี้ และกล่าวด้วยความขอบใจว่า “ถ้าอย่างนั้นผมก็ขอขอบคุณคุณไป๋ก่อนแล้ว”
ไป๋ยี่เฟยยกมือขึ้นและพูดว่า “คุณอาเจิ้ง คุณยังมีบาดแผลที่ร่างกาย ไปจัดการมันก่อน เสี่ยวอิง”
หลิวเสี่ยวอิงก้าวไปข้างหน้าทันที และพูดว่า “รบกวนช่วยจัดห้องที่สะอาดหน่อยให้หนึ่งห้อง”
..........
เจิ้งซงและคนอื่นๆ ไปที่ห้องเพื่อรักษาบาดแผล และสั่งให้ลูกน้องทำความสะอาดที่เกิดเหตุ
ไป๋ยี่เฟยและหลี่เฉียงตงยังคงยืนอยู่ที่ลานสนาม
ทั้งสองมองดูอย่างเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรเป็นเวลานาน
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน จู่ๆ ไป๋ยี่เฟยก็พูดอย่างเบาๆ ว่า “คุณพ่อ ผมขอโทษ ผม........”
“เสว่เอ๋อเธอไม่ใช่คนที่ใจแคบ” หลี่เฉียงตงขัดจังหวะคำพูดของไป๋ยี่เฟย “เธอรักคุณมาก รักจนสามารถให้อภัยคุณได้ทุกสิ่ง”
“สำหรับคุณ ผมรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าคุณไม่ใช่คนธรรมดา ดังนั้นผมจะไม่ปฏิบัติต่อคุณตามความต้องการของคนธรรมดาทั่วไป”
“ยิ่งไปกว่านั้น เสี่ยวอิงก็เป็นเด็กผู้หญิงที่ดีอีกด้วย เธอ........”
ไป๋ยี่เฟยตกตะลึงครู่หนึ่ง แล้วตอบสนองทันที หลี่เฉียงตงเข้าใจผิดในความหมายของเขา ดังนั้นเขาจึงโบกมืออย่างรวดเร็วและพูดว่า “พ่อ ไม่ใช่ นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากจะพูด”
“สิ่งที่ผมอยากจะพูดก็คือ ผมอาจจะทำตามความคาดหวังของคุณไม่ได้ ผมไม่สามารถเป็นแบบที่คุณคาดหวังไว้ได้”
ไป๋ยี่เฟยยิ้มอย่างขมขื่ม ในขณะที่พูด “บางทีในความคิดของพวกคุณ คนที่ทำเรื่องใหญ่ๆ จะไม่หวั่นไหวเพราะเรื่องของความรัก แต่สำหรับผมแล้ว มันกลับเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด”
สิ่งเหล่านี้มีความสำคัญมากกว่าสิ่งที่เรียกว่าผู้รอคัดเลือก และทายาทสืบทอดของตระกูลอีกด้วย
หลี่เฉียงตงมองมาที่เขาแต่กลับส่ายหัวเล็กน้อยและกล่าวว่า “อันที่จริง นี่มันไม่มีความขัดแย้งกันเลย”
.........
หลังจากที่หลิวเสี่ยวอิงจัดการกับบาดแผลของเจิ้งซงเสร็จเธอก็ไปล้างมือที่ห้องน้ำ เจิ้งหยู่ยานก็ตามไปด้วย และถามด้วยความเขินอายเล็กน้อยว่า “พี่เสี่ยวอิง ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ?”
“อืม? คุณถาม” หลิวเสี่ยวอิงตอบขณะที่ล้างมือ
เจิ้งหยู่ยานหยุด และถามว่า “ก็คือ.......ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับคุณลุงคืออะไรเหรอ?”
หลิวเสี่ยวอิงรู้สึกประหลาดใจ “คุณลุงเหรอ?”
หลังจากนั้นหลิวเสี่ยวอิงก็ตอบสนองกลับมา และไป๋ยี่เฟยได้ถูกเธอแปลงโฉมเป็นคุณลุงในวัยสี่สิบ ดังนั้นเธอจึงอดยิ้มไม่ได้
เจิ้งหยูยานเห็นหลิวเสี่ยวอิงยิ้ม และตอบสนองกลับมาเช่นกัน เธอหัวเราะอย่างเขินอาย และพูดด้วยความขอโทษว่า “อันนั้น ขอโทษนะ คือพี่ไป๋”
หลิวเสี่ยวอิงล้างมือเสร็จพอดี ดึงกระดาษออกมา และขณะที่เช็ดมือ และก็ถามอย่างตรงไปตรงมาว่า “แล้วคุณล่ะ? ความสัมพันธ์กับเขาเป็นอะไรกัน?”
เจิ้งหยู่ยานมองดูท่าทางสบายๆ ของหลิวเสี่ยวอิง แต่กลับรู้สึกถึงบางสิ่งที่ผิดปกติอย่างอธิบายไม่ถูก ดังนั้นเธอจึงตอบโดยจิตสำนึกว่า “ฉันเป็นคู่หมั้นของเขา”
หลิวเสี่ยวอิงไม่แปลกใจเมื่อได้ยินเช่นนี้ แต่เลิกคิ้วขึ้นอย่างน่าสนใจ “จริงเหรอ?”
เมื่อเห็นรูปลักษณ์ของหลิวเสี่ยวอิง เจิ้งหยู่ยานก็รู้สึกผิดในทันที จากนั้นเธอก็ย่อตัวกลับ ก้มศีรษะแล้วพูดว่า “แต่.......มันเป็นของปลอม”
หลิวเสี่ยวอิงยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ไม่รู้สึกแปลกใจเลย จากนั้นก็ถามว่า “คุณชอบเขาใช่ไหม?”
“ฉันไม่ได้ชอบ!” เจิ้งหยู่ยานปฏิเสธโดยจิตสำนึก แต่หลังจากการปฏิเสธ เธอก็หยุดอีกครั้ง ดูเหมือนว่าเสียใจเล็กน้อย “ฉัน.........ฉัน.........”
พูดคำว่าฉันเป็นเวลานาน แต่สุดท้ายก็พูดอะไรออกมาไม่ได้ แต่กลับก้มหน้าลงอย่างเขินอาย
หลิวเสี่ยวอิงแค่หัวเราะ และพูดว่า “คุณยังเด็กอยู่ เรื่องพวกนี้ รีบบีบให้ดับโดยเร็วที่สุดก็จะดีกว่า”
“ฉันไม่ใช่เด็ก!” เจิ้งหยู่ยานโต้กลับว่า
หลิวเสี่ยวอิงกล่าวอย่างจางๆ ว่า “เขาแต่งงานแล้ว”
เจิ้งหยู่ยานตกตะลึงทันที
“เขาไม่ใช่แค่แต่งงานแล้ว แต่ยังมีลูกแล้วด้วย ภรรยาของเขาเป็นผู้หญิงที่สวยกว่าฉันอีก เธอให้กำเนิดลูกแฝดเมื่อไม่นานมานี้ พวกเขารักกันมาก” หลิวเสี่ยวอิงพูดอย่างเรียบๆ “รักมากพอที่จะสามารถมอบชีวิตให้กันได้”
เจิ้งหยู่ยานจ้องมองหลิวเสี่ยวอิงอย่างนิ่งๆ ยิ่งฟังการแสดงออกของเธอก็ยิ่งไม่เป็นธรรมชาติมากขึ้น “พี่ไป๋เป็นคนที่ดีขนาดนี้ มัน.......มันเป็นเรื่องที่ปกติอยู่แล้ว”
“คุณพูดถูก” หลิวเสี่ยวอิงยิ้ม แล้วหันหลังเดินจากไป
.........
ในคุกใต้ดินของตระกูลเจิ้ง เมิ่งเจียถูกล่ามโซ่ไว้กับผนัง เพราะขาของเธอทั้งคู่ถูกไป๋ยี่เฟยทำลายไปแล้ว ดังนั้นเธอจึงนั่งอยู่บนพื้นในขณะเดียวกันขาของเธอก็ได้รับการรักษา และได้เข้าเฝือกแล้ว
เธอก้มศีรษะลงอย่างอ่อนแรง ผมของเธอยุ่งเหยิง และท่าทางเสื่อมโทรมมาก