บทที่ 919 กระโดดตึก

หลิวเสี่ยวอิงพยักหน้า และมองไปที่ไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยเงียบไปครู่หนึ่ง และหลังจากเรียบเรียงคำพูดเขาก็พูดว่า “ไม่ว่าพวกคุณจะตัดสินใจอย่างไร ผมคิดว่าผมไม่คู่ควรพอ ผมเองก็เป็นคนที่ไม่เอาไหน ผม.......”

“คุณอย่าพูดอย่างนั้น” หลิวเสี่ยวอิงมองมาที่เขาและพูดอย่างจริงจังว่า “คุณดีมาก”

ไป๋ยี่เฟยจ้องที่หลิวเสี่ยวอิง “คุณฟังผมพูดนะ!”

หลิวเสี่ยวอิงก้มหน้าลงเมื่อเห็นเช่นนี้ ราวกับว่าเธอโดนดุ

เมื่อไป๋ยี่เฟยเห็นเช่นนี้เขาก็หยุดชั่วขณะ เริ่มใจอ่อนลงเล็กน้อย และน้ำเสียงของเขาก็อ่อนโยนลงเล็กน้อย “ขออภัย ผม........ผมแค่อยากจะบอกว่า ผมเป็นฝ่ายที่ต้องขอโทษคุณเอง ผมทำร้ายคุณ แต่ว่า ถ้าเรายังคงทำเช่นนั้นต่อไปผมก็จะยิ่งรู้สึกผิดในใจมากขึ้น”

“ผมทำผิดต่อเสว่เอ๋อ ผม........”

บัญชีของความรู้สึกเป็นบัญชีที่ยากที่สุดในโลก

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกลำบากใจอย่างมากในตอนนี้ เขาอยากจะให้หลิวเสี่ยวอิงเข้าใจสิ่งที่เขาคิดอยู่ในหัวใจของเขา แต่มันก็ยากที่จะใช้ปากของเขาพูดให้ชัดเจนเพื่อให้เธอเข้าใจ

แต่หลิวเสี่ยวอิงในตอนนี้กลับเข้าใจไป๋ยี่เฟยเป็นอย่างดี

แม้ว่าไป๋ยี่เฟยก็ไม่สามารถพูดในสิ่งที่เขาอยากพูดได้ แต่หลิวเสี่ยวอิงก็สามารถเข้าใจได้

หลิวเสี่ยวอิงลุกขึ้นยืนทันที เดินเข้าไปที่ด้านข้างของไป๋ยี่เฟย จากนั้นก็ย่อตัวลง และจับมือเขาไว้อย่างเบาๆ

ตามการเคลื่อนไหวของหลิวเสี่ยวอิง ไป๋ยี่เฟยค่อยๆ มองไปที่หลิวเสี่ยวอิง หลิวเสี่ยวอิงยิ้มและพูดว่า “ฉันเข้าใจทั้งหมด ว่าคุณต้องการเวลา ฉันสามารถรอคุณได้ ฉันไม่รีบ”

ไป๋ยี่เฟยต้องการเวลาจริงๆ

เขาต้องแยกแยะ พึ่งรู้เรื่องที่ว่าหลี่เสว่ยอมรับเรื่องของหลิวเสี่ยวอิงในตอนเมื่อกี้นี้ และความรู้สึกผิดของเขาที่มีต่อหลี่เสว่และหลิวเสี่ยวอิง ล้วนต้องการเวลาเพื่อไปยอมรับมัน

ไป๋ยี่เฟยค่อยๆ ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและกล่าวว่า “ขอบคุณ”

ในขณะนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมา

ไป๋ยี่เฟยหันศีรษะและมองไปที่ประตู และถามว่า “ใคร? ”

เสียงของเจิ้งหยู่ยานดังมาจากประตู “ฉันเองคุณลุง คุณนอนแล้วหรือยัง?”

ไป๋ยี่เฟยผงะไปครู่หนึ่ง แล้วพูดกับหลิวเสี่ยวอิงว่า “เจิ้งหยู่ยาน ลูกสาวของเจิ้งซง ผมไปดูสักหน่อย”

หลิวเสี่ยวอิงพยักหน้า ยืนขึ้นมาและไม่ได้พูดอะไร

ไป๋ยี่เฟยก็ลุกขึ้นตาม เดินไปที่ประตู หลังจากเปิดประตูแล้ว เขาก็ไม่ปล่อยให้เจิ้งหยู่ยานเข้ามา แต่เป็นตัวเขาที่ออกไปเอง

เจิ้งหยู่ยานมีความสุขมากหลังจากเห็นไป๋ยี่เฟย อยากจะเรียกว่าคุณลุงโดยจิตสำนึก ทันใดนั้นก็หยุด และตะโกนว่า “พี่ไป๋ ฉันทำอาหารได้เล็กน้อย”

หลังจากพูดจบ เธอก็ยื่นกล่องอาหารพลาสติกให้กับไป๋ยี่เฟย

ก่อนที่ไป๋ยี่เฟยจะพูด ประตูข้างๆ เขาก็เปิดออกอย่างกะทันหัน หลิวเสี่ยวอิงเหยียดศีรษะออกจากห้อง แล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า “มีของกินเหรอ? แบ่งฉันหน่อยได้ไหม?”

ยังไม่ว่าเจิ้งหยู่ยานจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ไป๋ยี่เฟยก็ตกตะลึงไปในทันที

เกิดอะไรขึ้น? หลิวเสี่ยวอิงไม่ได้อยู่ในห้องของเธอเองเหรอ? แล้วจะออกมาจากห้องข้างๆ ได้ยังไง?

หรือว่าจะมีประตูลับระหว่างสองห้องหรือไม่?

แต่เมื่อเขาเปิดประตูเพื่อมองเข้าไปข้างใน เขาก็พบว่าหลิวเสี่ยวอิงกำลังนั่งอยู่บนเตียงอย่างเชื่อฟัง มองเขาด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ

เมื่อเห็นฉากนี้ ไป๋ยี่เฟยก็ตกใจจนมีเหงื่อเย็นไหลออกมา

เพราะเขาคิดเชื่อมโยงไปถึงเรื่องที่น่ากลัวมากเรื่องหนึ่งขึ้นมา

จากนั้นไป๋ยี่เฟยก็พูดอย่างเย็นชากับเจิ้งหยู่ยานว่า “ผมไม่กิน”

หลังจากพูดจบเขาก็ไม่สนใจเจิ้งหยู่ยานและหลิวเสี่ยวอิงในห้องถัดไป แต่ปิดประตูโดยตรง

เจิ้งหยู่ยานและหลิวเสี่ยวอิงต่างตกใจ เมื่อประตูห้องถูกปิด

เพราะพวกเขาไม่รู้ว่ายังมีหลิวเสี่ยวอิงอยู่ในห้องของไป๋ยี่เฟยด้วย ปฏิกิริยาของไป๋ยี่เฟยที่มีต่อพวกเขาก็คือเย็นชามาก

และหลังจากที่ไป๋ยี่เฟยกลับมาถึงที่ห้อง ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาก็นั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้งแล้วพูดว่า “เอาอาหารมาส่ง”

หลิวเสี่ยวอิงยิ้ม และถามว่า “ดึกขนาดนี้แล้วยังจะมาส่งอาหารให้คุณ ชอบคุณหรือเปล่า? ”

ไป๋ยี่เฟยส่ายหัวเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนี้ และถอนหายใจอีกครั้ง เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นและกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เขาก็ต้องหยุดอย่างกะทันหัน เขามองไปที่หัวของหลิวเสี่ยวอิงและพูดว่า “มีอะไรอยู่บนหัวของคุณเหรอ? ”

หลิวเสี่ยวอิงดูเหมือนอยากจะยื่นมือออกไป และไป๋ยี่เฟยก็ยืนขึ้นและพูดว่า “คุณอย่าขยับ ผมช่วยดูให้คุณ”

จากนั้นไป๋ยี่เฟยก็ยื่นมือออกมาโดยธรรมชาติเพื่อที่จะไปดูสิ่งที่อยู่บนหัวของหลิวเสี่ยวหยิง