บทที่ 920 ผู้นำของสำนักหนานเหมิน

“แน่นอน” ไป๋ยี่เฟยตอบ “สายตาที่คุณมองผมมันเย็นชาเกินไป”

หลังจากผ่านเรื่องราวมากมายขนาดนั้น สายตาของหลิวเสี่ยวอิงที่มองเขาก็ไม่สามารถเย็นชาได้

หลิวเสี่ยวอิงที่พึ่งรู้จักในครั้งแรกมีความกระตือรือร้น และฉลาดเฉลียว ซึ่งเกี่ยวข้องกับนิสัยของเธอเอง ต่อมา เนื่องจากความสัมพันธ์ทางด้านความรักระหว่างพวกเขา สายตาของหลิวเสี่ยวอิงส่วนใหญ่เต็มไปด้วยความเศร้าและอนาถ

แต่ตอนนี้ ไป๋ยี่เฟยไม่สามารถอธิบายได้อย่างชัดเจน ด้วยความโล่งใจเล็กน้อย และก็มีความฉลาดเฉลียวในอดีตเช่นกัน

แต่ไม่ใช่ความเย็นชาแน่นอน

หลังจากฟังแล้ว 'หลิวเสี่ยวอิง' ก็ยักไหล่และพูดว่า “นั่นเป็นสิ่งที่ฉันไม่ได้คิดจริงๆ”

ไป๋ยี่เฟยถามอีกครั้งว่า “แล้วตกลงคุณเป็นใครกันแน่?”

สีหน้าของ 'หลิวเสี่ยวหยิง' มืดมนลงทันที จ้องมองไปที่ไป๋ยี่เฟยและพูดอย่างเย็นชาว่า “โอ้ คุณช่างกล้าหาญเหลือเกิน กล้าที่จะฆ่าคุณชายของสำนักหนานเหมินเรางั้นเหรอ!”

ไป๋ยี่เฟยตกใจ “คุณคือคนของสำนักหนานเหมินงั้นหรือ? มาแก้แค้นเหรอ?”

“ฮ่าฮ่า........” 'หลิวเสี่ยวอิง' หัวเราะด้วยเสียงดัง “คุณคิดว่าคุณเป็นใคร?”

“คุณคิดว่าฆ่าคุณไปคนเดียว ก็จะสามารถแก้แค้นให้คุณชายของหนานเหมินที่ตายไปแล้วของเราได้งั้นหรือ?”

“คนที่ตายคือคุณชายสามของสำนักหนานเหมินเชียวนะ!”

“ฆ่าคุณไปมันก็ไม่เพียงพอที่จะบรรเทาความเกลียดชังได้หรอก มีเพียงฆ่าสัตว์เลื้อยคลานอย่างพวกคุณไปทั้งหมดเท่านั้น ถึงจะสามารถมอบงานให้กับเจ้านายของเราได้ และจึงจะสามารถลบล้างความเกลียดชังของพวกเราทุกคนในสำนักหนานเหมินได้!”

หลังจากพูดจบ 'หลิวเสี่ยวอิง' ก็เอื้อมมือออกมาและฉีกหน้ากากผิวมนุษย์ของเธอออก

ไป๋ยี่เฟยเห็นใบหน้าที่อายุเพียงยี่สิบกว่าเท่านั้น ผิวคล้ำกว่าเดิมเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ดำจนเกินไป และก็ยังคงมองเห็นได้ชัดเจนว่า เธอเป็นคนสวยที่หายาก

ไป๋ยี่เฟยประหลาดใจเล็กน้อย ที่ทำให้เขาแปลกใจก็คือ ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะมีอายุเพียงยี่สิบกว่าเท่านั้น แต่ความแข็งแกร่งของเธอก็อยู่เหนือกว่าไป๋ยี่เฟยมากแล้ว

ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะและพูดว่า “คุณเคยได้ยินเกี่ยวกับหยุนอิงของสำนักหนานเหมินหรือไม่?”

หลังจากได้ยินชื่อนี้ ไป๋ยี่เฟยก็สะดุ้งเล็กน้อย และในเวลาเดียวกัน ก็เกิดความหนาวเย็นอยู่ในหัวใจของเขา

เพราะเขาเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน

หลี่เฉียงตงเคยบอกกับเขาว่า ผู้นำทีมของสำนักหนานเหมินที่บุกรุกในครั้งนี้คือหยุนอิง

เขาคิดว่าหยุนอิงเป็นผู้ชาย แต่เขาคาดไม่ถึงว่า..........

“คุณคือหยุนอิงเหรอ?” ไป๋ยี่เฟยถามด้วยความประหลาดใจ

ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะ และขยี้เส้นผมของเธอ “รู้สึกเหมือนกันมากใช่ไหม?”

หากเธอเป็นเพียงผู้หญิงโดยทั่วไป การกระทำแบบนี้จะดูน่าดึงดูดใจมาก แต่ไป๋ยี่เฟยรู้อย่างชัดเจนว่า ถ้าผู้หญิงคนนี้เป็นหยุนอิงจริงๆ แล้วก็ ความอันตรายของเธอก็ถึงขีดสุดแล้ว

ไป๋ยี่เฟยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หยิบบุหรี่ซองหนึ่งออกจากกระเป๋าของเขาอย่างใจเย็น จุดบุหรี่หนึ่งตัว แล้วเก็บซองบุหรี่กลับคืน

และในขณะที่ใส่กลับเข้าไป เขาก็กดคีย์ลัดของโทรศัพท์อย่างเงียบๆ

ปุ่มลัดที่เขาตั้งค่าไว้ก่อนหน้านี้คือจื่ออี

ถ้าฝ่ายตรงข้ามคือหยุนอิงจริงๆ เกรงว่าเขาจะไม่สามารถผ่านแม้แต่ท่าเดียวได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงขอความช่วยเหลือจากจื่ออี

อย่างไรก็ตามเขาคิดว่าการเคลื่อนไหวของเขาได้ทำอย่างแอบๆ และผู้หญิงคนที่ชื่อหยุนอิงกลับยิ้มอย่างมีความหมาย และกล่าวว่า “ความคิดเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ยังจะกล้าเอามาเล่นอยู่ต่อหน้าข้าหรือ?”

ไป๋ยี่เฟยตัวแข็งทื่อ และพูดว่า “ความคิดเล็กๆ น้อยๆ อะไรเหรอ?”

คำพูดของเขาพึ่งจบลง หยุนอิงก็เข้ามาอยู่ตรงหน้าเขาโดยตรงราวกับเทเลพอร์ต

ดวงตาของไป๋ยี่เฟยเบิกกว้างในทันที ไม่สามารถตอบสนองได้ทันเลย

เดิมทีเขาและหยุนอิงอยู่ห่างออกไปสิบเมตร แต่ในชั่วพริบตา เขาก็มาถึงตรงหน้าของไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยตกใจอย่างแรงและรีบถอยหลังออกไป ในเวลาเดียวกัน เขาก็รวมพลังอ้านจิ้งไว้ในฝ่ามือ และตบเข้าที่หยุนอิงด้วยฝ่ามือ

เพราะหยุนอิงเคลื่อนย้ายเร็วเกินไป แต่ไป๋ยี่เฟยก็ยังรับมือได้อย่างไม่เต็มที่

แต่หยุนอิงไม่ได้หลบเลี่ยงเลย และโดนฝ่ามือของไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยในตอนแรก แต่เมื่อเขาตบเข้าที่หน้าอกของหยุนอิงด้วยฝ่ามือ เขาถึงตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ฝ่ามือของเขานั้นเหมือนกับการตบบนกำแพงเมืองหนาทึบ และไม่สามารถสั่นไหวเลยแม้แต่น้อย ในขณะเดียวกัน ฝ่ามือของเขาก็ชาจากแรงปฏิกิริยา

ในขณะที่ไป๋ยี่เฟยตกใจ หยุนอิงก็ยกมือขึ้นและคว้าข้อมือของไป๋ยี่เฟยไว้ จากนั้นก็โยน ไป๋ยี่เฟยก็ถูกโยนออกไปเลย

“บูม!”