บทที่ 931 คุณจะเป็นไหม

ไม่เพียงหลิวเสี่ยวอิงที่มาแล้ว เธอยังพาหมอหลายคนในโรงพยาบาลโว่หลงมาด้วยกัน

และสิ่งเหล่านี้ เธอล้วนยังไม่ได้บอกกับอู๋หยุน

หลังจากลงรถ อู๋หยุนสงสัยงงงวยมาก “พวกเรามาทำอะไรที่โรงพยาบาล?”

เธอเพิ่งพูดจบ พนักงานโรงพยาบาลหลายคนล้วนวิ่งออกมาแล้ว มาถึงข้างหน้าหลิวเสี่ยวอิงกับไป๋ยี่เฟย

“สวัสดีท่านผู้อำนวยการ ท่านผู้อำนวยการมาแล้ว มีคำสั่งอะไรไหม?”

“ผู้อำนวยการหรือ?” อู๋หยุนกับปู้ถิงล้วนประหลาดใจเต็มใบหน้า

ไป๋ยี่เฟยจ้องมองอู๋หยุนกับผู้ชายคนนั้นหนึ่งที จากในประโยคสนทนาของพวกเขาไป๋ยี่เฟยจึงจะรู้ว่า ผู้ชายคนนี้แซ่พาน

หลิวเสี่ยวอิงยิ้มแล้วยิ้มอีกกับหมอหลายคนนั้น จากนั้นพูดว่า“นี่เป็นแม่ของฉัน รบกวนช่วยฉันเอากระเป๋าของแม่ฉันส่งไปที่ห้องห้องนอนของฉัน ขอบคุณ”

หมอหลายคนรีบรับกระเป๋ามา

จากนั้นหลิวเสี่ยวอิงเกาะแขนอู๋หยุนไว้ ยิ้มพูดว่า “แม่ ไป ฉันพาท่านไปดูสถานที่ทำงานของฉัน”

หลิวเสี่ยวอิงพาอู๋หยุนที่ตื่นตะลึง ข้างหลังตามด้วยพานปู้ถิงเดินเข้าไปในโรงพยาบาลที่โออ่าหรูหราแห่งนี้พร้อมกัน ไป๋ยี่เฟยก็ตามอยู่ข้างหลังด้วยเช่นกัน

หลังจากเดินเข้าไป เพียงแค่พบเจอกับหมอและพยาบาล ล้วนหยุดทักทายกับหลิวเสี่ยวอิง “ผู้อำนวยการสวัสดี”

ตลอดจนเข้าไปในออฟฟิศของเธอ หลังจากผู้ช่วยเทน้ำชาเสร็จแล้วออกไป อู๋หยุนจึงคืนสติในฉับพลัน “โอ้พระเจ้า!”

เธอทั้งตื่นตกใจและดีใจตื่นเต้นจนเต็มใบหน้า จับมือของหลิวเสี่ยวอิงไว้ “ลูกสาวที่ดีของฉัน แกช่างเก่งมากจริงๆ คาดไม่ถึงว่าเป็นผู้อำนวยการของโรงพยาบาลแห่งนี้!”

หลิวเสี่ยวอิงยิ้มพยักหน้าอยู่

อู๋หยุนตื่นเต้นมาก พอตื่นเต้นคำพูดก็มากขึ้น “ไอ้โย ดีมากเลยจริงๆ ลูกสาวของฉันทำไมเก่งขนาดนี้ล่ะ?”

“เสี่ยวอิงเอย รีบบอกกับแม่สิ แกกลายเป็นผู้อำนวยการได้ยังไงล่ะ? ลูกสาวของฉันช่างมีอนาคตจริงๆนะ ทำให้แม่ดีใจมากเลย!”

“พวกเรานี่ดวงจะดีขึ้นมากเลย แกดูสิพ่อของแกจะพูดคุยร่วมงานกับเฟยเสว่กรุ๊ป ตอนนี้แกก็เป็นผู้อำนวยการของโรงพยาบาลอีก ช่างเก่งมากจริงๆนะ!”

หลิวเสี่ยวอิงเห็นอู๋หยุนตื่นเต้นจนพูดจาสะเปะสะปะ มีความรู้สึกอายเล็กน้อยจ้องมองไป๋ยี่เฟยหนึ่งที

ผลลัพธ์ที่เธอมองนี้ ก็มองจนทำให้ไป๋ยี่เฟยเกิดเรื่องแล้ว

ตั้งแต่ที่เจอกับหลิวเสี่ยวอิงพานปู้ถิงล้วนแฝงไว้ด้วยสีหน้าที่เย่อหยิ่งมาโดยตลอด และหลังจากที่เขารู้ว่าหลิวเสี่ยวอิงเป็นผู้อำนวยการของโรงพยาบาล สีหน้าที่เย่อหยิ่งเก็บออกไปทันที ในเวลาเดียวกันยังแขวนไว้ด้วยรอยยิ้มที่แอบดีใจ

การหารายได้ของโรงพยาบาลแห่งนี้แม้ว่าไม่เท่ากับบริษัทใหญ่ แต่ดีเลวก็เป็นองค์กรที่ได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาล หลิวเสี่ยวอิงกลายเป็นผู้อำนวยการของโรงพยาบาลโดยตรง งั้นมีความสัมพันธ์ขั้นนี้ ต่อจากนี้อนาคตของเขาจะยิ่งแจ่มชัดขึ้น

ด้วยเหตุนี้ตอนที่อู๋หยุนถามหลิวเสี่ยวอิงว่าเป็นผู้อำนวยการได้ยังไง พานปู้ถิงก็อยากรู้ด้วยเช่นกัน อีกทั้งยังคาดเดาอยู่ว่า ในนี้มีความจริงที่อยากจะปกปิดอะไรอยู่ใช่หรือไม่?

ดังนั้นตอนที่เขาเห็นหลิวเสี่ยวอิงจ้องมองไป๋ยี่เฟยหนึ่งที ปฏิกิริยาแรกของเขาก็คือหลิวเสี่ยวอิงไม่อยากให้คนนอกรู้

ในเวลาเดียวกัน เขายังรู้สึกสงสัยงงงวย คนขับรถคนหนึ่งไม่รู้สึกอายที่ตามมาถึงออฟฟิศได้ยังไงล่ะ?

“คุณอยู่ที่นี่ทำไมหรือ?” พานปู้ถิงใบหน้าขึงลับพูดกับไป๋ยี่เฟยว่า “พวกเราทั้งครอบครัวอยู่ที่นี่ คุณเป็นคนขับรถคนหนึ่ง รีบออกไป!”

ได้ยินพานปู้ถิงพูดอย่างนี้อู๋หยุนก็คืนสติกลับมาเช่นกัน มีความไม่พอใจเล็กน้อยจ้องมองไป๋ยี่เฟยหนึ่งที “เสี่ยวอิงแกไปหาคนขับรถมาจากไหนล่ะ? ไม่รู้จักกาลเทศะขนาดนี้ได้ยังไงหรือ?”

“คุณรีบออกไปเดี๋ยวนี้”

หลิวเสี่ยวอิงเห็นแบบนี้สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย อยากจะช่วยพูดให้ไป๋ยี่เฟย แต่หลังจากไป๋ยี่เฟยส่ายหัวนิดๆกับเธอ และพูดกับพวกเขาอีกว่า “พวกคุณพูดคุยกันก่อน ผมออกไปแล้ว”

หลังจากพูดจบไป๋ยี่เฟยก็เลยออกจากออฟฟิศ

อู๋หยุนจ้องมองภาพด้านหลังของไป๋ยี่เฟยหนึ่งที อดไม่ได้ที่จะเหน็บแนมสองคำ “เหมือนอย่างที่คิดเป็นได้แค่คนขับรถจริงๆล้วนไม่มีสายตาแยกแยะสักนิด!”

พานปู้ถิงยิ้มแล้วยิ้มอีกพูดว่า “คุณน้าอย่าโมโห เขาก็แค่ลูกน้องคนหนึ่ง ไม่คุ้มค่านะ”

ได้ยินพวกเขาพูดอย่างนี้ ทันใดนั้นหลิวเสี่ยวอิงก็ไม่พอใจแล้ว “เขาไม่ใช่คนขับรถ!” น้ำเสียงของเธอทั้งรุนแรงทั้งไม่พอใจ

เพียงแค่อู๋หยุนไม่ได้ใส่ใจกับสิ่งนี้เลย แต่จับหลิวเสี่ยวอิงไว้พูดต่อว่า “เสี่ยวอิงเอย ในพวกเราตระกูลแพทย์แผนจีนก็เป็นน้ารองของแกมีฝีมือมากที่สุด แต่พูดถึงที่สุดก็ไม่มีผลสำเร็จอะไรเช่นกัน”

“ฝีมือของพ่อแกแม้ว่าสู้เทียบน้ารองของแกไม่ได้ แต่ดีเลวก็เป็นคนที่ทำอุปกรณ์ทางการแพทย์ ผลสำเร็จสูงกว่าน้ารองของแกเยอะเลย”

“แต่ว่าสิ่งที่ทำให้ฉันนึกไม่ถึงคือ ในตอนนี้ผลสำเร็จถึงที่สุดเป็นลูกสาวของฉันเลย ตอนนี้เป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลนะ ล้วนเก่งกว่าพวกเขาเยอะเลย!”

“ช่างทำให้แม่ดีใจมากจริงๆเลย แกรีบบอกกับแม่หน่อย แกเป็นผู้อำนวยการได้ยังไงล่ะ?”

เดิมทีหลิวเสี่ยวอิงไม่พอใจมากที่พวกเขาพูดอย่างนี้กับไป๋ยี่เฟย แต่ว่าเห็นแม่ดีใจขนาดนั้น ก็ไม่เหมาะที่จะพูดอะไรมากกว่านี้อีก ก็เลยยิ้มพูดว่า “ท่านนั่งก่อน ฉันค่อยๆเล่าให้ท่านฟัง”