บทที่930 ฉันมีแฟนแล้วค่ะ

หลิวเสี่ยวอิงที่นั่งอยู่บนรถจู่ๆก็หันกลับไปมองที่ตึกตระกูลเจิ้ง บนตึกนั้นมีเจิ้งยวี่เยี่ยนกำลังยืนกอดผ้าห่มอยู่ที่หน้าต่าง พร้อมกับโบกมือ

ไป๋ยี่เฟยเอ่ยถามหลิวเสี่ยวอิง"ดูอะไรอยู่?"

หลิวเสี่ยวอิงส่ายหน้าเบาๆ"ไม่มีอะไรค่ะ"

......

พวกเฉินห้าวพอเห็นไป๋ยี่เฟยกลับมาแล้วก็พากันมาล้อมด้วยความตื่นเต้น

"พี่ไป๋กลับมาแล้ว!"

"ลูกพี่!"

"......"

ไป๋ยี่เฟยเดินจูงมือของหลิวเสี่ยวอิงกลับมาอย่างเปิดเผย

พอไป๋หู่เห็นฉากนี้เข้า ก็โกรธหน้าดำหน้าแดงพร้อมกับเดินออกไปไม่ทักทายทันที

ไป๋ยี่เฟยเห็นดังนั้นก็อดที่จะชะงักไม่ได้ พอทุกคนลงมากันหมด ก็เดินไปหาไป๋หู่ที่ด้านหลัง

"เป็นอะไรไป?"ไป๋ยี่เฟยเอ่ยปากถามก่อน

แต่ทว่าพอเขาพูดจบ ไป๋หู่ก็สวนกลับมาด้วยหมัดชกเข้าที่หน้าไป๋ยี่เฟยทันที

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้หลบแต่อย่างใด แต่เขาก็รู้สึกมึนงงที่โดนต่อย "นายทำอะไรเนี่ย?"

ไป๋หู่เอ่ยตอบด้วยสีหน้าเย็นชา "หมัดนี้เพื่อหลี่เสว่"

ไป๋หู่เป็นลูกน้องคนแรกของไป๋ยี่เฟย อีกอย่างหลังจากที่หลี่เสว่โดนวางยาพิษ ไป๋หู่ก็เป็นคนคอยปกป้องหลี่เสว่เป็นเวลานานเลยทีเดียว เขาเห็นความรักของไป๋ยี่เฟยและหลี่เสว่มากับตาของตัวเอง

แต่ไป๋ยี่เฟยในตอนนี้ กลับมาเดินจับมือกับหลิวเสี่ยวอิงต่อหน้าสายตาประชาชี

ไป๋ยี่เฟยได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกผิดเอ่ย"ขอโทษ!"

"นายควรขอโทษหลี่เสว่ไม่ใช่ฉัน!" ไป๋หู่ส่งเสียงไม่พอใจก็จะชะงักไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ย"แล้วก็ควรขอโทษเฉินอ้าวเจียวด้วย"

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกแปลกใจ "ทำไมต้องขอโทษเขา?"

ไป๋หู่เพียงแค่เหลือบมองเขาแต่ไม่พูดอะไร

ไป๋ยี่เฟยเข้าใจในทันทีก่อนจะเอ่ยอย่างตกใจ "เขา....."

ผ่านไปครู่ใหญ่ไป๋หู่ถึงเอ่ยถาม"เสว่เอ๋อรู้มั้ย?"

"รู้"ไป๋ยี่เฟยเอ่ยตอบ

ไป๋หู่ถอนหายใจหนักๆ

......

เช้าวันต่อมา พวกเขานำร่างของอู๋เฉียงมาฝังยังหลุมศพ

พอวันที่สาม ไป๋ยี่เฟยก็ไปที่ท่าเรือเป็นเพื่อนหลิวเสี่ยวอิงเพราะวันนี้เป็นวันที่พ่อแม่ของหลิวเสี่ยวอิงมาถึงหลันเต่า

หลังจากมาถึงท่าเทียบเรือไป๋ยี่เฟยก็เริ่มกังวล หลิวเสี่ยวอิงที่สังเกตเห็นจึงจับมือเขาอย่างเงียบๆแล้วแกล้งแหย่ "ประหม่าขนาดนี้เลยหรอ?"

ความจริงแล้วหลิวเสี่ยวอิงก็กังวลมากเช่นกัน

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้พยักหน้า แต่มองไปที่จุดดำที่ค่อยๆใกล้เข้ามาในระยะไกลแล้วพูดว่า "ใกล้จะถึงแล้ว"

คราวนี้มีเพียงแม่ของหลิวเสี่ยวอิงที่มา เนื่องจากพ่อของเขามีโครงการความร่วมมือกับเฟยเสว่กรุ๊ป เขาจึงอยู่ที่เมืองเทียนเป่ยเพื่อเจรจากับผู้คนที่นั่น

หลังจากลงจากเรือ หลิวเสี่ยวอิงก็วิ่งเข้าไปกอดแม่ของเธอ

ทั้งสองเอ่ยถามสารทุกข์สุกดิบครั้งแล้วครั้งเล่า จากนั้นเธอก็ถามหลิวเสี่ยวอิง "ทำไมเราถึงมาที่ชนบทแบบนี้? เราเห็นมั้ยว่าที่นี่สภาพแย่แค่ไหนไม่มีแม้กระทั่งรถ!"

"เฮ้อ รอให้พ่อของเราเขามั่นคงก่อน เราจะได้ไม่ต้องทำงานหนักขนาดนี้"

"พ่อของเรากำลังหารือเกี่ยวกับความร่วมมือกับเฟยเสว่กรุ๊ปน่ะ สุดยอดมากเลย"

นานแล้วที่ไม่ได้พบหน้ากัน สองแม่ลูกจึงคุยเม้ามอยกันไม่หยุด ส่วนไป๋ยี่เฟยก็คอยยืนสังเกตสองแม่ลูกอยู่ที่อีกด้านหนึ่ง

แม่ของหลิวเสี่ยวอิงคืออู๋หยุนในวัยห้าสิบปี สมแล้วที่มีลูกสาวหน้าตางดงามอย่างหลิวเสี่ยวอิง ภาพลักษณ์ของเธอเหมือนเป็นสาวชั้นสูง

ในขณะเดียวกัน ไป๋ยี่เฟยก็เห็นชายคนหนึ่งในชุดสูทแว่นตากรอบที่ด้านหลังของอู๋หยุน ชายคนนั้นดูแล้วน่าจะอายุสามสิบ ดูท่าทางเป็นคนสุขุมอ่อนโยนดูแล้วรู้สึกว่าจะเป็นคนอารมณ์ดี

หลิวเสี่ยวอิงถูกแม่ลากเดินไปข้างหน้า หลิวเสี่ยวอิงอดไม่ได้ที่จะมองกลับไปและไป๋ยี่เฟยก็ยิ้มให้เธอ