บทที่929 แล้วทุกอย่างมันจะผ่านไป

ไม่ว่าจะในฐานะผู้สืบทอดตระกูลไป๋ หรือผู้คัดเลือกเป็นผู้ดูแลคลังเก็บทอง เขาก็มีความสามารถนั้น

"แต่ว่าก่อนอื่นเลย นายยังต้องช่วยฉันอีกหนึ่งเรื่อง" หยุนอิงเปลี่ยนหัวข้อเรื่อง

ไป๋ยี่เฟยถาม "เรื่องอะไร?"

"ถึงเวลานั้นนายก็รู้เอง" หยุนอิงไม่ได้บอกอะไรชัดเจน

พูดจบก็ไม่ให้โอกาสไป๋ยี่เฟยได้เอ่ยถามอะไรอีก หมุนตัวเดินลงไปทันที

ไป๋ยี่เฟยมองตามหลังหยุนอิงที่เดินลงไป ภายในใจก็ใจเต้นนิดหน่อย

ตอนนี้หยุนอิงกำลังหันหลังให้เขา

และเขาเองก็รู้จุดลมปราณของหยุนอิง

ช่วงเวลานี้ ช่างเป็นช่วงเวลาที่ทำให้คนใจเต้นมากๆ

โอกาสที่จะลอบสังหาร

ไป๋ยี่เฟยยิ่งคิดภายในใจก็ยิ่งอดกลั้นไม่อยู่

แต่สุดท้ายไป๋ยี่เฟยก็อดใจไว้

เพราะเขารู้สึกว่าถึงแม้ว่าจุดลมปราณของดาร์สจะอยู่ที่ลำคอ แต่จุดลมปราณของหยุนอิงก็ไม่จำเป็นที่จะต้องอยู่ที่ลำคอ หยุนอิงนั้นแข็งแกร่งกว่าดาร์สมากแม้แต่จุดลมปราณของเธอยังติดอาวุธเอาไว้

ในสถานการณ์ที่ไม่แน่นอน ไป๋ยี่เฟยไม่อยากจะลองความรู้สึกกระแทกกำแพงเหล็กนั่นอีก

......

พอหยุนอิงเดินไป ไป๋ยี่เฟยก็แบกร่างอู๋เฉียงเดินลงมา

พอเดินลงมาพวกของหลิวเสี่ยวอิงก็มาล้อมรอบ

เจิ้งซงมองไป๋ยี่เฟยด้วยความหวาดกลัว

ที่หลันเต่าขนาดยอดฝีมือระดับที่สองยังมีแค่ไม่กี่คน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงยอดฝีมือระดับที่หนึ่งเลย ในทางตรงกันข้ามฝั่งหนานเหมินนั้นเต็มไปด้วยยอดฝีมือระดับที่สอง

และครั้งนี้ไป๋ยี่เฟยเพียงคนเดียว พริบตาเดียวก็จัดการคนของหนานเหมินตั้งกี่สิบคน

นี่มันน่ากลัวมากจริงๆ

เจิ้งซงเห็นเขาก็ขาอ่อนทันที รีบเอ่ยกับไป๋ยี่เฟย "คุณไป๋ลำบากแย่เลยนะครับ"

ไป๋ยี่เฟยส่ายหน้าเบาๆเอ่ย "ลุงเจิ้งครับ ส่งคนมาจัดการทำความสะอาดที่นี่สักหน่อยนะ"

ขณะที่เจิ้งซงกำลังจะพยักหน้า ไป๋ยี่เฟยที่กำลังแบกอู๋เฉียงอยู่ตรงหน้ากลับล้มลงไปที่พื้น

"ไป๋ยี่เฟย!"

"คุณลุง!"

"คุณไป๋!"

ทุกคนต่างพากันเรียกอย่างตกใจ

ไป๋ยี่เฟยต่อสู้กำลังดาร์สนั้นใช้พลังไปเยอะมาก และก็ได้รับบาดเจ็บรวมถึงในที่สุดเขาก็แก้แค้นให้อู๋เฉียงได้ ทำให้เกิดความตึงเครียดของจิตใจจากนั้นก็ผ่อนคลาย ทำให้เขาทรุดลงอย่างกระทันหัน

......

ไป๋ยี่เฟยฝัน

เขาฝันเห็นว่าเขา หลี่เสว่และหลิวเสี่ยวอิงและยังมีลูกของเขาใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ

หลี่เสว่และหลิวเสี่ยวอิงอุ้มลูกคนละคน ส่วนไป๋ยี่เฟยก็ทำไร่ทำสวน ถึงแม้ว่าจะลำบาก แต่ครอบครัวของพวกเขาก็ใช้ชีวิตอย่างมั่นคงและสงบสุข

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกชอบความรู้สึกแบบนี้

แต่ว่ายังไม่ทันให้เขาได้รับรู้ความรู้สึกนั้นเท่าไหร่เขาก็ตื่นขึ้น

ตอนที่เขาฟื้นขึ้นมา พบว่าตัวเองมาอยู่ในห้องแล้ว พอหันหน้าไปดูก็พบว่าที่นอกหน้าต่างมืดแล้ว

พอมองไปที่หัวนอนของตัวเองก็เห็นหลิวเสี่ยวอิงฟุบหลับอยู่

ไป๋ยี่เฟยรู้ว่าเขาไม่มีทางไว้ใจตัวเองเขาจึงระแวงรอบตัวตลอด ดังนั้นเขาจึงคอยมองรอบตัวจากนั้นก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว

ไป๋ยี่เฟยเฝ้าดูการเคลื่อนไหวของหลิวเสี่ยวอิงอย่างเงียบๆ มองไปที่ใบหน้าเล็กๆที่บอบบางของเธอและนึกถึงความฝันของเธอมักจะรู้สึกแตกต่างกันเล็กน้อย

จากนั้นสายตาของเขาก็มาหยุดที่ริมฝีปากของหลิวเสี่ยวอิง