บทที่ 950 ไม่ให้ความเคารพต่อผู้ใหญ่

คิดว่าเพราะได้ยินเสียงแล้ว ถึงดึงดูดคนอื่นมา

มีคนทั้งหมดเจ็ดคนที่เดินเข้ามา คนที่เป็นหัวหน้ามีผมเป็นสีขาวทั้งหัว สวมใส่ชุดสูทถังแบบหลวมๆ และมีไฝขนาดเท่าเม็ดถั่วแดงที่มุมปากของเขา

หลังจากที่พวกเขาเข้าไปในห้องนั่งเล่น พวกเขาทั้งหมดก็จ้องไปที่ไป๋ยี่เฟยด้วยสีหน้าที่มืดมน

ชายชราคนที่เป็นหัวหน้าตะคอกอย่างเย็นชาว่า “ไป๋ยี่เฟย คุณคิดว่าตอนนี้ตัวเองยอดเยี่ยมมากแล้วใช่ไหม? สามารถไม่สนใจกฎระเบียบของตระกูลไป๋ได้แล้วใช่ไหม?”

“หรือคุณคิดว่าตัวเองสามารถเอาชนะเต้าจ่างได้ ก็จะสามารถท้าทายตระกูลไป๋งั้นเหรอ?”

“จะขอบอกคุณนะว่า ผมเพียงต้องพูดคำเดียว เฟยเสว่กรุ๊ปของคุณ และอำนาจของคุณ ก็จะหายไปทันที!”

ด้วยคำพูดเหล่านี้สีหน้าของหลี่เสว่ก็ซีดเผือดมากยิ่งขึ้น เธอรีบพูดกับชายชราว่า “ท่านปู่ใหญ่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับไป๋ยี่เฟยเลย ทั้งหมดเป็นเพราะฉัน ฉันเอง.......”

เมื่อเห็นหลี่เสว่เป็นเช่นนี้ ไป๋ยี่เฟยก็ดึงตัวเธอกลับมา ลากตัวเธอไปข้างหลังของตัวเองแล้วพูดว่า “ภรรยา มีผมอยู่ ไม่จำเป็นต้องอ่อนน้อมถ่อมตัวต่อใครทั้งนั้น”

หลี่เสว่ยังคงกังวลมากเมื่อได้ยินคำพูดนี้

ไป๋ยี่เฟยตบมือของเธอปลอบโยนอย่างเบาๆ จากนั้นก็หันกลับมา จ้องไปที่ชายชราคนนั้น แล้วถามอย่างจางๆ ว่า “คุณคือคุณปู่ใหญ่งั้นหรือ?”

ชายชราตะคอกอย่างเย็นชา และทำท่าหยิ่งผยอง และไม่ได้มองดูไป๋ยี่เฟยด้วยสายตาอย่างตรงๆ เลย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เห็นไป๋ยี่เฟยอยู่ในสายตาเลย

ตามที่คาดไว้ ด้วยสถานะปัจจุบันของตระกูลไป๋ ผู้เฒ่าเหล่านี้ถึงแม้สหพันธ์ธุรกิจเมืองหลวงก็ยังจะเกรงกลัวอยู่บ้าง และจะไม่เห็นรุ่นหลังอยู่ในสายตาของพวกเขาโดยธรรมชาติอยู่แล้ว

ไป๋ยี่เฟยมองพวกเขาอย่างเย็นชาเมื่อเห็นเช่นนี้และถามว่า “ภรรยาของผมยังอยู่ในช่วงเวลาอยู่เดือน ทั้งๆ ที่ควรจะดูแลเธอให้ดี แต่พวกคุณกลับให้เธอทำอะไรบ้างเหรอ?”

จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่หญิงวัยกลางคนที่อยู่บนพื้นและพูดว่า “เธอให้ภรรยาของผมถูพื้น และยังถ่มน้ำลายลงบนพื้นดูหมิ่นภรรยาของผม!”

“ไอ้สารเลว!” ชายชราผมขาวเล็กน้อยยืนออกมา และชี้ไปไป๋ยี่เฟยอย่างโกรธเคืองและพูดว่า “คุยกับคุณย่าสามของคุณอย่างไร กล้าที่จะไม่ให้ความเคารพเธอขนาดนั้นเลยเหรอ!”

จากนั้นอีกคนก็ตะโกนว่า “คุกเข่าลงเดียวนี้ และขอโทษคุณย่าสามของคุณทันที!”

ไป๋ยี่เฟยตะลึงอยู่ครู่หนึ่งที่เห็นเช่นนี้ เขาไม่สามารถเข้าใจกับทัศนคติของพวกเขาที่เป็นเช่นนี้ได้เลย ทั้งๆ ที่เขากำลังพูดถึงเรื่องที่เกี่ยวกับหลี่เสว่อยู่ แต่คนเหล่านี้ก็พาเขาไปที่เรื่องไม่ไห้ความเคารพต่อผู้ใหญ่ และตำหนิเขา

“ดังนั้น สิ่งที่ผมพูดไปในตอนเมื่อกี้นี้พวกคุณคงไม่ได้ฟังเลยใช่ไหม?” ไป๋ยี่เฟยถามอย่างเย็นชา

ชายชราคนหนึ่งตำหนิด้วยเสียงดังว่า “บังอาจ มึงช่างกล้าเหลือเกิน!”

“กล้าแม่มึงสิ!” ไป๋ยี่เฟยก็ตะโกนทันที

เพราะเสียงคำรามนี้ ดวงตาของทุกคนเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

ทันใดนั้นคุณปู่ใหญ่ก็โกรธขึ้นมาทันที “ไอ้สารเลว กล้าดียังไงถึงได้ไม่ให้ความเคารพต่อผู้ใหญ่เช่นนี้!”

“ช่างผู้ใหญ่แม่งสิ!” ไป๋ยี่เฟยด่าขึ้นมาอีกครั้ง แล้วเยาะเย้ยต่อว่า “แต่ละคนเป็นถึงผู้เฒ่าแต่เป็นผู้เฒ่าที่ไม่มีกาลเทศะ และยังปล่อยให้หลานสะใภ้ในนามของพวกคุณได้รับความอัปยศอดสูและความทรมานมากมาย พวกมึงแม่งยังสมควรที่จะเป็นผู้เฒ่าอีกงั้นเหรอ? ”

“ผู้เฒ่าแม่มึงสิผู้เฒ่า!”

หลี่เสว่รู้สึกกังวลมากขึ้นเมื่อเห็นไป๋ยี่เฟยเป็นแบบนี้ เธอคว้าตัวไป๋ยี่เฟย และพูดเบาๆ ว่า “สามีคุณอย่าโกรธ และอย่าหุนหันพลันแล่น มันไม่คุ้มค่าเลย ที่ทะเลาะกับผู้อาวุโสเพื่อฉัน”

ไป๋ยี่เฟยกลับกล่าวอย่างเสียงดังว่า “สำหรับคุณแล้ว แม้ว่าผมจะต้องเป็นศัตรูกับคนทั้งโลกมันก็คุ้มค่า!”

“ภรรยา ต่อไปนี้คุณไม่ต้องไปอดทนยอมใครเพื่อรักษาสถานการณ์โดยรวมอีกเลย คุณเป็นภรรยาของผม ก็ควรเชิดหน้ายืดอก ไม่อย่างนั้นมันจะยิ่งทำให้ผมรู้สึกผิดต่อคุณมากขึ้นไปอีก”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เสว่ก็ตกตะลึงอยู่กับที่ และเธอมองไป๋ยี่เฟยด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย

เขายังเหมือนเดิม

ไป๋ยี่เฟยจับมือหลี่เสว่แน่ๆ และเดินไปที่ห้องเลี้ยงลูกๆ ของเขา

ผู้เฒ่าเข้าใจความหมายของเขาในทัน จู่ๆ ก็เข้าไปขัดขวาง “หยุด อย่าคิดที่จะพาเชื้อสายของตระกูลไป๋ออกไป!”

ไป๋ยี่เฟยหัวเราะอย่างโกรธจัดกับคำพูดนี้ เขาไม่ได้สนใจที่จะพูดเรื่องไร้สาระกับคนคนนี้ และพูดตรงๆ ว่า “ไปให้พ้น อย่ามาขวางทางกู!”

“คุณ!” ชายชราสีหน้ามืดมนด้วยความโกรธ กัดฟันจ้องไป๋ยี่เฟย “รนหาที่ตายจริงๆ!”

ในขณะที่เขาพูดเขาก็ตบเข้าที่ไป๋ยี่เฟย

เมื่อไป๋ยี่เฟยเห็นฉากนี้ สีหน้าของเขายังคงเหมือนเดิม เพราะชายชราผู้นี้มีเพียงความแข็งแกร่งระดับที่สองระชั้นกลางเท่านั้น สำหรับไป๋ยี่เฟยแล้วยังไม่เพียงพอเลย

หลังจากที่เห็นไป๋ยี่เฟยยกมือขึ้น เขาก็มาถึงเร็วกว่าชายชรา

“พัฟ!”

การตบนี้ทำให้ชายชราถอยหลังไปหลายก้าวโดยตรง