บทที่ 951 อารอง

ชายชราคนหนึ่งพุ่งไปยังไป๋ยี่เฟย จู่โจมเข้าไปหนึ่งหมัด

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้หลบเลย แต่ไปยังข้างหน้าแล้วค่อยเอียงตัวหลบพ้นหมัดนั้น ในเวลาเดียวกันเขาออกหมัดอย่างรวดเร็วหมัดหนึ่งทุบลงบนหน้าอกของฝ่ายตรงข้าม

“ปั้ง!”

ชายชราคนนั้นตีลังกาลอยออกไปทุ่มอยู่บนกำแพงโดยตรง คราวนี้ทุ่มจนกำแพงกลายเป็นรูใหญ่โดยตรง

“เป็นรุ่นอาวุโส ข่มเหงรังแกเหยียดหยามหลานสะใภ้ ทำให้ภรรยาและลูกของผมอับอายขายหน้า!”

“ตีพวกคุณที่อาศัยตนเป็นรุ่นอาวุโสกว่าเที่ยวดูถูกคนอื่น!”

“ตูม!”

“คว้าก!”

“ปั้ง!”

ไป๋ยี่เฟยเข้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ฝ่ามือหนึ่งตบชายชราอีกคนที่ใกล้เข้ามาลอยออกไปอีก

ต่อจากนี้เขาหมุนตัวไปข้างหลังอีกที ยกเท้าขึ้นเตะออกไปทันที เตะที่ซี่โครงของชายชราอีกคนหนึ่งหักโดยตรง เตะจนคนลอยออกไปเลย

“ผมบอกกับท่าน!”

มีสองคนจู่โจมพร้อมกันคนหนึ่งใช้หมัด อีกคนหนึ่งใช้กระบี่สั้นเล่มหนึ่ง โจมตีไป๋ยี่เฟยพร้อมกัน

“ผมไม่เคยเอาพวกท่านไว้ในสายตามาก่อนเลยจริงๆ!”

“ปั้ง!”

ไป๋ยี่เฟยแนบพิงตัวหนึ่งทีโดยตรง คนที่ใช้กระบี่สั้นคนนั้นลอยออกไปเลย

วินาทีถัดมา หมัดหนึ่งของปู่ใหญ่จู่โจมอยู่บนหลังของไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยเอียงไปข้างหน้าหนึ่งที กระอักเลือดออกมา

แต่เขาไม่สนใจ และหมุนตัวหนึ่งที หัวชนไปที่หน้าผากของปู่ใหญ่ทันที

ปู่ใหญ่ถูกชนจนซวนเซหลายก้าว เกือบจะล้มลงไป

ต่อจากนี้ไป๋ยี่เฟยหมุนตัวหนึ่งที หนึ่งหมัดจู่โจมชายชราคนหนึ่งลอยไปอีก

“รุ่นอาวุโสที่คิดว่าตัวเองถูกตลอดเหมือนดั่งพวกท่านอย่างนี้ ไม่คุ้มที่จะให้ผมมาทำความเคารพเลยสักนิด!”

ในที่สุดปู่ใหญ่ก็คืนสติกลับมา ความโกรธเกิดสะพรั่งไปทั่ว นัยน์ตามีแสงสีแดงลุกโชน ก็เลยออกหมัดเป็นชุดต่อไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยใช้กระบวนท่าของจื่ออีปัดแรงส่วนใหญ่ของเขาไป กลับยังโดนไปหนึ่งหมัด

หมัดนั้นแฝงไว้ด้วยพลังอ้านจิ้งที่ใหญ่โตมหึมา ทันใดนั้นพุ่งเข้าไปในร่างกายของเขา ทำให้เขาเจ็บปวดจนแยกเขี้ยวยิงฟัน

และปู่ใหญ่เห็นตนเองจู่โจมไป๋ยี่เฟยได้ ในใจดีใจทันที อยากจะมุมานะบากบั่นต่อไป แต่ตอนที่เขาคิดจะยกมือขึ้น กลับพบเห็นว่ามือของเขาถึงขนาดยกไม่ขึ้น

จากนั้นเขาตื่นตะลึงพอเงยหน้าจ้องมองไปยังไป๋ยี่เฟย ทันใดนั้นก็นิ่งอึ้งไปเลย

เพราะว่าไป๋ยี่เฟยที่อยู่ในเวลานี้ยามนี้ มุมปากกำลังมีเลือดแฝงอยู่ ปรากฏรอยยิ้มให้เขาหนึ่งที เขาพูดว่า “ช่วงเวลาก่อนหน้านั้นผมเพิ่งจะกระจ่าง ในสิ่งที่ได้รับจากใจบ้างเล็กน้อยของผู้แข็งแกร่งเดนเทพยุทธ์คนหนึ่ง กำลังคิดจะหาสักคนมาปฏิบัติดูแลสักหน่อย”

หมัดนี้ตกอยู่บนไหล่ของไป๋ยี่เฟย

แท้ที่จริงไป๋ยี่เฟยไม่ได้ตั้งใจหลบหมัดนี้เลย กลับมุ่งหน้าไปรับ ในเวลาเดียวกัน พลังอ้านจิ้งทั้งตัวของไป๋ยี่เฟย เจริญงอกงามออกไปจากไหล่

ก่อนหน้านี้เต้าจ่างก็สามารถเรียกใช้พลังอ้านจิ้งออกจากจุดใดๆของร่างกาย

ในตอนต้นไป๋ยี่เฟยไม่ได้เรียนรู้ใจความสำคัญจริงๆจากในนั้นเลย และหลังจากเห็นประสบการณ์ของเมิ่งหลินแล้วจึงรู้ว่า วิธีแบบนี้ใช้กันมากกับวิธีที่เข้าสู่เดนเทพยุทธ์ควบคุมพลังอ้านจิ้ง

งั้นจากนี้ได้เห็นว่า เต้าจ่างเพียงแค่อยู่ในระดับที่สองชั้นสูงเกือบจะถึงระดับหนึ่งก็สามารถกระจ่างถึงขั้นนี้ได้แล้ว พรสวรรค์ของเขาทำให้คนยอมรับนับถือจริงๆ

พลังอ้านจิ้งที่อยู่บนไหล่ของไป๋ยี่เฟยทั้งหมดล้วนจู่โจมอยู่บนกำปั้นของปู่ใหญ่เขา ปู่ใหญ่ตื่นตะลึงทันที อยากจะถอยออกกลับสายไปแล้ว

ไป๋ยี่เฟยใช้กำปั้นที่ไม่ได้ใช้พลังอ้านจิ้ง ทุบบนหน้าอกของปู่ใหญ่ไปสองทีโดยตรง

“พู่!”

ทันใดนั้นปู่ใหญ่กระอักพุ่งเลือดออกมา

เนื่องด้วยไป๋ยี่เฟยจับเท้าไว้อย่างแน่น ดังนั้นปู่ใหญ่ก็เลยไม่ได้ตีลังกาลอยออกไปเลย ยืนอยู่กับที่เหมือนเดิม

ไป๋ยี่เฟยใช้มือบีบคอของปู่ใหญ่ไว้โดยตรง สายตาเย็นชาจ้องมองปู่ใหญ่

ตอนนี้คนทั้งหลายที่อยู่ในเหตุการณ์ นอกจากปู่ใหญ่ถูกไป๋ยี่เฟยเล่นแง่อยู่ในมือ ที่เหลือล้วนล้มลงไปแล้ว