บทที่ 952 ห่างกันช่วงสั้นๆพอพบกันอีกยิ่งรักกันมากกว่าเพิ่งแต่งงาน

ไป๋ยี่เฟยยิ้มแล้วยิ้มอีกเล็กน้อยกับหลี่เสว่ จากนั้นจ้องมองคฤหาสน์หลังนี้นัยน์ตากวาดผ่านความแค้นหนึ่งที

ไป๋ยี่เฟยพูดว่า “ภรรยาจ๋า ผมมีเรื่องหนึ่งอยากจะทำมานานมากแล้ว”

“อะไรล่ะ?” หลี่เสว่ไม่เข้าใจดังนั้นจึงถาม

ไป๋ยี่เฟยใช้มืออีกข้างหนึ่งจับไฟแช็กที่อยู่ในกระเป๋าเขาออกมา จากนั้นเขาจุดไฟแช็กไว้ ก็ทิ้งอย่างสบายดั่งทิ้งขยะ โยนไฟแช็กไปยังคฤหาสน์

ไฟแช็กตกอยู่บนผ้าม่านบางแห่งของคฤหาสน์

“ตูม!”

ชั่วพริบตาเดียวไฟลุกไหม้ขึ้นมา ทั้งๆที่ไม่ได้ใส่น้ำมันกลับเหมือนดั่งราดน้ำมัน เผาไหม้ทั้งรุนแรงทั้งรวดเร็ว

“สามีจ๋า......” หลี่เสว่มองเห็นฉากนี้อดไม่ได้ที่จะมีความร้อนใจเล็กน้อย “นี่......”

ไป๋ยี่เฟยกอดหลี่เสว่ไว้เบาๆพาเธอออกจากบ้านเก่าตระกูลไป๋

ระหว่างทางเขาพูดว่า “ภรรยาจ๋า ตอนที่รู้ว่าเพื่อจะช่วยผมคุณคุกเข่าจนล้มสลบไปอยู่ที่นี่ ผมก็อยากจะทำเช่นนี้แล้ว”

หลี่เสว่ได้ยินคำพูดนี้ในใจสั่นไหวทันที ก็พิงไปยังหน้าอกของไป๋ยี่เฟยพิงแล้วพิงอีก

......

คฤหาสน์หลังแรกของบ้านเก่าตระกูลไป๋เผ่าไหม้ขึ้นมาแล้ว

คนที่อยู่ข้างนอกต่างคนต่างร้องเรียกอยู่ ยังมีคนยกน้ำมาอย่างรวดเร็วอยากจะดับไฟแล้ว

และในที่สุดคนที่อยู่ในห้องโถงใหญ่ ก็คืนสติกลับมา

ปู่ใหญ่พยุงพวกรุ่นอาวุโสที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสทั้งหมดเหล่านั้น ออกจากคฤหาสน์หลังแรก

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้ลงมือฆ่าพวกเขาเลย เพียงแค่ทำให้พวกเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส ถึงยังไงล้วนเป็นรุ่นอาวุโสที่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือด ไม่ว่าแค้นขนาดไหนก็ฆ่าพวกเขาไม่ได้

และอยู่แถวที่สอง ชายวัยกลางคนที่ดูแล้วอายุเยาว์วัยกว่าปู่ใหญ่คนหนึ่งกำลังยืนอยู่ที่นั่น สีหน้าสงบจ้องมองไฟลุกไหม้ที่รุนแรงของคฤหาสน์แถวแรกอยู่

และยังมีชายชราคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหลังเขาด้วย

ชายชราคนนี้ก็คือปู่รองที่มาตอนหลี่เสว่คลอดบุตรอยู่

ปู่รองก็ได้เห็นไฟลุกไหม้รุนแรงที่แถวข้างหน้า อดไม่ได้ที่จะยิ้มขมพูดว่า “อารอง เขาน่าจะแค้นพวกเราไอ้แก่เหล่านี้สุดขีดแล้วล่ะ”

สิ่งที่ทำให้คนคาดคิดไม่ถึงคือ ผู้ชายที่ดูแล้วเยาว์วัยกว่าคนนี้จะถูกปู่รองเรียกว่าอารอง

อารองสีหน้าสงบพูดว่า “ถ้าเป็นคนคนหนึ่งล้วนจะไม่สมดุลอยู่แล้ว ยิ่งกว่านั้นอีกยังเป็นวัยรุ่นคนหนึ่ง”

ปู่รองอดไม่ได้ที่จะถามว่า “อารองไม่ออกมาสั่งสอนๆเขาสักหน่อยเลยเชียวหรือ?”

“ยังไม่ถึงเวลา” อารองส่ายหัวต่อๆกันพูด

ปู่รองถอนหายใจเบาๆหนึ่งทีพูดว่า “นึกไม่ถึงไป๋ยี่เฟยบรรลุถึงเดนเทพยุทธ์แล้ว สามารถเสมอกันกับอารองได้”

อารองกลับพูดว่า “เขายังไม่ถึงเดนเทพยุทธ์”

“นี่....” ปู่รองแปลกใจอย่างมาก “เมื่อกี้เขาจะ......”

อารองอธิบายคำหนึ่งว่า “เป็นวิธีพิเศษอย่างหนึ่งเท่านั้น”

ต่อจากนี้เขาพูดอีกว่า “ไป๋ยี่เฟยยังทำไมถึงที่จะทำให้ผมพะว้าพะวัง สิ่งที่ผมพะว้าพะวังคือคนนั้นที่อยู่หน้าประตู”

“หน้าประตูยังมีคนหรือ?” ทันใดนั้นปู่รองตื่นตกใจอย่างมาก พูดอีกว่า “ความหมายของผมคือข้างกายไป๋ยี่เฟยยังมีคนที่เป็นเดนเทพยุทธ์ช่วยเขาอยู่หรือ?”

......

ไป๋ยี่เฟยกอดหลี่เสว่ไว้อุ้มเด็กอยู่เดินออกมาแล้ว พอเดินออกมาก็มองเห็นซินชิวที่รอเขาอยู่หน้ารถ

ซินชิวยิ้มแล้วยิ้มอีก ยังดึงประตูรถออกให้กับหลี่เสว่พูดว่า “ขึ้นรถเถอะ”

หลี่เสว่ไม่เคยเห็นซินชิวมาก่อน คิดว่าเขาเป็นคนขับรถก็ไม่ได้ใส่ใจมาก เพียงอมยิ้มกับเขาหนึ่งทีพูดว่า “ขอบคุณ!”

ไป๋ยี่เฟยเห็นฉากนี้ อดไม่ไหวที่จะขยับนิ้วแล้วขยับนิ้วอีก พี่ใหญ่ที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้เปิดประตูรถให้กับภรรยาตัวเอง งั้นคุยอวดได้อีกหลายปีเลย

อีกทั้งวันนี้ซินชิวยังสวมใส่ชุดสูทสีดำตัวหนึ่ง เส้นผมหวีอย่างเงาวาว ดูแล้วเหมือนดั่งคนขับรถคนหนึ่งมากจริงๆ

และซินชิวเห็นไป๋ยี่เฟยอึ้งชะงักอยู่ที่นั่น ก็เลยอ้อมไปอีกข้างหนึ่งของรถเสียเลย ท่าทางที่เหมือนคิดจะเปิดประตูรถให้เขา

ไป๋ยี่เฟยเห็นสภาพคืนสติอย่างรุนแรง รีบวิ่งไปฝั่งโน้น “ผมทำเอง ผมทำเอง จงอย่าเด็ดขาด”

สถานะนี้ของซินชิว ยังมีอายุของเขานี้ ไป๋ยี่เฟยรองรับไม่ไหวจริงๆ