บทที่ 953 พูดคุยกัน

ตอนที่อยู่หลันเต่า ทุกวันไป๋ยี่เฟยล้วนคิดถึงหลี่เสว่ อยากจะเจอเธออยากจนจะเป็นบ้า

แต่เรื่องราวอยู่หลันเต่ามากเกินไปแล้ว จำเป็นต้องให้เขาจัดการทีละเรื่องๆ จนกระทั่งเขาอยากจะคิดถึงภรรยาของตนเองล้วนไม่มีเวลามากเท่าไหร่

ตอนนี้ในที่สุดก็เห็นคนที่คิดถึงทุกเวลา คนก็อยู่ต่อหน้าตนเอง ยิ่งคิดยิ่งอดไม่ไหว

ดังนั้นไป๋ยี่เฟยไม่สนใจไยดีถอดเสื้อออกเลย บุกเข้าไปในห้องน้ำ

หลี่เสว่ตื่นตระหนกร้องเสียงหนึ่ง “อ่า คุณทำไมเข้ามาแล้วล่ะ?”

ผ่านไปไม่นาน ก็เลยส่งเสียงน้ำที่ ซ่าซ่า กับเสียงยั่วยวนออกมาเลย

......

จนถึงกลางคืน ไป๋ยี่เฟยกับหลี่เสว่สวมใส่เสื้อคลุมอาบน้ำบางๆนอนอยู่บนเตียง

และลูกของพวกเขาทั้งสองคนนอนอยู่ตรงกลางพวกเขา

เนื่องเพราะหลี่เสว่ผ่อนคลายแล้ว พูดชื่อที่ตนเองคิดไว้มานานแล้วออกมาโดยไม่รู้ตัว “คุณรู้สึกว่าไป๋หยู่ ไป๋หยุนเป็นยังไงบ้างล่ะ?”

“ดีมาก! ก็เอาอันนี้แหละ!”

ดังนั้นชื่อของลูกพวกเขาก็ตัดสินใจเป็นเช่นนี้แล้ว

ในใจไป๋ยี่เฟยไม่ได้ใส่ใจชื่อฮวงจุ้ยอะไรเลย อีกทั้งซินชิวก็บอกแล้วว่าชื่อเพียงแค่รหัสอย่างหนึ่งเท่านั้น ดังนั้นเขาก็ไม่ได้ตั้งใจโทรถามซาเฟยหยางเลย

พูดชื่อจบ อยู่ดีๆหลี่เสว่เอ่ยคำหนึ่งว่า “เสี่ยวอิง.....”

หลี่เสว่เพียงเรียกแค่ชื่ออย่างเดียว ไป๋ยี่เฟยก็เข้าใจความหมายของเธอแล้ว ดังนั้นเขาแย่งพูดไปก่อนก้าวหนึ่งว่า “ภรรยาจ๋า ทำไมล่ะ?”

“คุณรู้ไหม?” ไป๋ยี่เฟยทั้งรักสงสารทั้งตำหนิตนเองพูดว่า “คุณใจกว้างขนาดนี้ เพียงจะทำให้ผมยิ่งเพิ่มความรักสงสารและรู้สึกผิดมากขึ้น”

หลี่เสว่หดเข้าไปในอ้อมอกของไป๋ยี่เฟยหดแล้วหดอีก พูดเสียงเบาๆว่า “แต่ไม่ทำอย่างนั้น ก็จะทำยังไงได้อีกล่ะ?”

“ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้ตั้งใจ แต่ตามความจริงคุณทำร้ายเธอแล้วจริงๆ ทำให้เธออนาคตไม่สามารถมีสมรรถภาพทางเพศได้อีก ผู้หญิงคนหนึ่งไม่สามารถมีสมรรถภาพทางเพศ ทั้งชีวิตนี้ไม่ใช่พังไปแล้วหรือ?”

ทันใดนั้นไป๋ยี่เฟยพูดไม่ออก

นี่สำหรับหลิวเสี่ยวอิงมากล่าวแล้วเป็นการทำร้ายทั้งชีวิตจริงๆ ไม่ยุติธรรมสำหรับชีวิตของเธอ

หลี่เสว่ถอนหายใจอย่างจนใจหนึ่งทีพูดว่า “แท้ที่จริงคุณไม่ต้องเป็นห่วงฉันกับเสี่ยวอิง พวกเราล้วนรู้ว่าคุณเป็นคนแบบไหน”

“สิ่งที่คุณจะต้องเป็นห่วงจริงๆ จะเผชิญหน้ากับพ่อแม่เสี่ยวอิงและการตำหนิของชาวโลกได้ยังไง ถึงยังไงเรื่องแบบนี้อยู่สังคม ปัจจุบันนี้จะไม่อนุญาตล่ะ”

นี่เป็นเรื่องหนึ่งที่ทำให้ไป๋ยี่เฟยก็คิดมาโดยตลอดเช่นกัน อีกทั้งหลิวเสี่ยวอิงไม่ยอมกลับมา ก็ไม่ใช่เนื่องเพราะเรื่องนี้ด้วยหรือ?

ไป๋ยี่เฟยจนใจกอดหลี่เสว่ไว้อย่างแน่น

......

มาถึงวันที่สอง เดิมทีไป๋ยี่เฟยอยากจะถามเรื่องราวบ้างเล็กน้อยกับซินชิว แต่ว่าหลังจากเจอกับคนก็มีความใจฝ่อเล็กน้อย ก็คิดว่าช้าหน่อยค่อยถาม

จากนั้นอีกเขาก็ไปคฤหาสน์ตระกูลไป๋ แม้ว่าเขาไม่อยากเจอไป๋เซี่ยวมาก แต่อยากจะรู้เรื่องของไป๋หยุนเผิง ไม่เจอกับเขาไม่ได้

แต่หลังจากที่เขามาถึงคฤหาสน์ตระกูลไป๋ ก็ประหลาดใจแล้ว

เพราะว่าไป๋หยุนเผิงกับอู๋กุ้ยเซียงกลับมาแล้ว แต่ไป๋เซี่ยวไม่อยู่

ไป๋หยุนเผิงใบหน้าขึงลับอยู่ยืนอยู่ข้างๆไม่ได้พูด ส่วนอู๋กุ้ยเซียงคือถามไถ่หนาวเย็นต่างๆนานากับไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยประทับใจมาก เขาจับมือของอู๋กุ้ยเซียงไว้พูดว่า “แม่ ผมไม่เป็นไร เพียงแค่พวกท่านนี้มีเรื่องอะไรกันแน่ล่ะ?”

แท้ที่จริงที่เมื่อวานไป๋เซี่ยวพูดเรื่องนี้กับไป๋ยี่เฟย ในใจเขาสงสัยงงงวยอยู่ ถึงยังไงเหมือนกิจธุระของหลันเต่าและสหพันธ์ธุรกิจกับการโต้เถียงผลประโยชน์ของตระกูลต่างๆเหล่านี้เข้มงวดมากล่าวแล้วคงยังเป็นกิจธุระของพื้นเมือง

ได้ยินคำพูดนี้ อู๋กุ้ยเซียงยิ้มอยู่ตอบกลับว่า “ไม่ต้องเป็นห่วง แท้ที่จริงนะ ก็คือข้างบนรู้ว่ามีคนอยากใช้เราคุกคามแก ก็คุ้มครองพวกเราไว้เป็นเวลาชั่วคราว”

“ตอนนี้แกกลับมาแล้ว พวกเรานี่ก็ไม่ใช่กลับมาแล้วเช่นกันหรือ?”

หลังจากไป๋ยี่เฟยได้ยินแล้ว โล่งอกไปทีเล็กน้อย

แต่ว่าไป๋หยุนเผิงอยู่ดีๆกลับก่อการเคลื่อนไหวต่อต้าน ฮึ เย็นชาเสียงหนึ่งพูดว่า “ลูกเนรคุณ!”

อยู่ดีๆ เสียงขนาดนี้ ทำให้ไป๋ยี่เฟยอึ้งชะงักไปหนึ่งที

อู๋กุ้ยเซียงสีหน้าเปลี่ยนไปทันที หันหน้าไปดุด่าเสียงดังว่า “ส่งเสียงเอะอะโวยวายมั่วซั่วอะไร เรื่องล้วนเกิดขึ้นแล้ว ว่าเขามีประโยชน์อะไรล่ะ?”

พอได้ยินคำนี้ ไป๋ยี่เฟยก็เข้าใจได้ทันที เป็นเนื่องเพราะว่าเรื่องที่เขาเผ่าบ้านเก่าตระกูลไป๋