บทที่ 954 ไปบ้านเก่า

“แม่ ผมทำอย่างนี้ไม่ได้ ยิ่งไม่ยินยอมที่จะทำเช่นนี้!”

ทันใดนั้นอู๋กุ้ยเซียงก็เงียบไปเลย ไป๋ยี่เฟยก็เงียบไปเช่นกัน

สายลมอ่อนๆพัดไปเบาๆ อู๋กุ้ยเซียงหัวเราะอย่างจนใจเสียงหนึ่งพูดว่า “ถ้าหากพ่อแกรู้สิ่งเหล่านี้ ย่อมจะเข้าใจแกอย่างแน่นอน”

ไป๋ยี่เฟยกลับยิ้มขมพูดว่า “สภาพการณ์อย่างเมื่อกี้นั้นถ้าหากผมพูดสิ่งเหล่านี้กับเขา เขาจะฟังหรือ?”

อู๋กุ้ยเซียงจนใจส่ายหัวว่า “พ่อลูกนะ ก็เป็นเช่นนี้ เอาแต่หน้าล้วนไม่ยอมพูดให้ชัดเจน สุดท้ายก็เอะอะโวยวายออกไปขนาดนี้ ไอ้!”

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้พูด

อู๋กุ้ยเซียงยิ้มอยู่พูดอีกว่า “ยี่เฟย แท้ที่จริงนะ ไม่ว่าแกทำผิดอะไร พ่อแม่ล้วนยืนอยู่ข้างแกฝั่งนี้ เพราะว่าแกเป็นลูกชายของพวกเรานะ!”

ไป๋ยี่เฟยอึ้งชะงักนิดๆ เขาสัมผัสถึงความอบอุ่นที่ถูกพ่อแม่คุ้มครองแบบนั้นแล้ว ความอบอุ่นที่มาช้ายี่สิบกว่าปี

อยู่ในความอบอุ่นแบบนี้ ความโมโหของไป๋ยี่เฟยล้วนหายไปแล้ว เขาพยักหน้าต่อๆกันพูดว่า “ผมรู้แล้ว”

แต่ว่าอู๋กุ้ยเซียงส่ายหัวแล้วส่ายหัวอีกพูดว่า “แกไม่รู้หรอก”

“อ่า?” ไป๋ยี่เฟยสงสัยงงงวยจ้องมองอู๋กุ้ยเซียง

อู๋กุ้ยเซียงยิ้มอยู่พูดว่า “คำพูดเมื่อกี้นั้นเหมาะใช้ระหว่างพ่อกับลูก ก็เหมือนดั่งพ่อแกกับแก และเช่นดั่งพ่อแกกับคุณปู่แกอย่างนั้น”

“พ่อแกคือลูกชายของคุณปู่แก ตอนที่พวกเขาเยาว์วัย อาจจะพูดคำพูดเดียวกันกับพ่อแกเช่นกัน”

“พูดตามตรง ตอนที่คนแก่แล้วหลีกเลี่ยงไม่ได้จะมีความเลอะเลือนเล็กน้อย คิดว่าตนเองประสบเจอมาเยอะแล้ว ก็จะรู้สึกว่าการจัดวางของเขาเป็นการจัดวางที่ดีที่สุด”

“ไม่แน่ว่า รอถึงตอนที่ฉันกับพ่อแกแก่แล้ว ก็จะกลายเป็นเช่นนั้นด้วย”

“แต่ว่าแม่ไม่มีความหมายที่จะโทษแก บอกว่าแกทำผิดแล้วไม่ได้ เพียงได้แต่พูดว่าตอนที่แกทำเรื่องเหล่านี้วู่วามเกินไปแล้ว ในตอนนั้นแกอาจจะไม่ได้พิจารณาถึงพวกคุณปู่ของแกเหล่านั้นว่าเป็นบิดากับคุณลุงของพ่อแก”

ไป๋ยี่เฟยได้ยินคำพูดเหล่านี้ทันใดนั้นเงียบสนิท ในใจก็เริ่มสงสัยขึ้นมา

เขาคิดอยู่ เขาทำผิดจริงๆแล้วเชียวหรือ เพียงแค่เนื่องเพราะวู่วามชั่ววูบและทำผิดแล้วจริงๆหรือ?

ไป๋หยุนเผิงโมโหขนาดนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรพออย่างหนักๆได้เช่นกัน เพราะว่าเขาก็เคยเหมือนดั่งไป๋ยี่เฟยอย่างนั้น เป็นวัยรุ่นที่วู่วามคนหนึ่ง พวกรุ่นอาวุโสที่อยู่ในบ้านก็เคยพูดคำพูดที่ทำให้รู้สึกไม่สบายใจมาก่อน จนกระทั่งตอนที่ได้รับบาดเจ็บก็ได้รับความห่วงใยรักใคร่จากพวกรุ่นอาวุโสในบ้าน

อู๋กุ้ยเซียงหยุดชะงักแล้วหยุดชะงักอีกพูดอีกว่า “ยี่เฟย ฉันพูดสิ่งเหล่านี้กับแก ไม่ได้อยากจะพูดว่าใครถูกใครผิด หวังเพียงให้แกสามารถเข้าใจพ่อแกได้.......”

“ยังมีอีกล่ะ แขนหลุดออกจากข้อต่อแล้ว ตนเองซ่อนอยู่ในแขนเสื้อไม่ได้บอกกับใคร”

ไป๋ยี่เฟยเอาจริงเอาจังพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก เขาเข้าใจความหมายของอู๋กุ้ยเซียงแล้ว ก็เลยพูดว่า “แม่ ผมเข้าใจแล้ว ผมจะไปยอมรับผิดขอโทษกับพ่อเดี๋ยวนี้”

ทันใดนั้นอู๋กุ้ยเซียงก็ยิ้มแล้ว ยื่นมือข้างหนึ่งออกไปพูดว่า “ยังไม่รีบพยุงฉันขึ้นมา!” ไป๋ยี่เฟยยิ้มอยู่พยุงอู๋กุ้ยเซียงขึ้นมาทันที

ถึงยังไงล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน จะมีผิดถูกอะไรที่ไหนล่ะ?

......

พวกเขากลับไปตระกูลไป๋ใหม่อีกครั้ง ไป๋หยุนเผิงกำลังนั่งอยู่บนโซฟาอ่านหนังสือพิมพ์ในห้องรับแขก

อู๋กุ้ยเซียงดูเหมือนอยากจะเอ่ยปากคลี่คลายบรรยากาศก่อนสักหน่อย ไป๋ยี่เฟยกลับส่ายหัวนิดๆกับเธอ

อู๋กุ้ยเซียงเข้าใจความหมายของเขาทันที ดังนั้นพยักหน้าต่อๆกัน พูดเสียงเบาๆว่า “งั้นฉันให้พ่อบ้านไปเตรียมอาหารสักอย่างก่อน อีกสักครู่พวกคุณดื่มกันให้ดีๆสักแก้ว ก็จะผ่านไปแล้ว”

ไป๋ยี่เฟยยิ้มอยู่พยักหน้าต่อๆกัน สายตาส่งอู๋กุ้ยเซียงออกจากห้องรับแขก นี่จึงเดินไปข้างหน้าไป๋หยุนเผิง

ไป๋หยุนเผิงกลับไม่ได้สนใจไป๋ยี่เฟย ก้มหัวอ่านหนังสือพิมพ์ของเขาอยู่

ไป๋ยี่เฟยอึ้งชะงักยืนอยู่ที่นั่น ทันใดนั้นถึงขนาดไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยปากยังไง

สุดท้าย ไป๋ยี่เฟยอึ้งงงจ้องมองหนังสือพิมพ์ที่อยู่ในมือไป๋หยุนเผิง “นั่นอะไร.....หนังสือพิมพ์นี้หยิบกลับหัวแล้วใช่หรือไม่?”

พอพูดคำพูดนี้ ไป๋ยี่เฟยกับไป๋หยุนเผิงล้วนอึดอัดขึ้นมา

ไป๋ยี่เฟยอึดอัดที่พบเห็นตนเองพูดผิดแล้ว ส่วนไป๋หยุนเผิงอึดอัดที่พบเห็นตนเองถึงขนาดหยิบหนังสือพิมพ์กลับหัว

ใบหน้าแก่ของไป๋หยุนเผิงแดงขึ้น อึดอัดอยู่อยากจะอธิบาย “ผมเพียงแค่อยากจะดูภาพ......”

แต่ว่านะ เพิ่งชี้ไปภาพนั้นก็พูดไม่ออกแล้ว กลับยิ่งเพิ่มความอึดอัดมากขึ้น

เพราะว่าภาพที่ไป๋หยุนเผิงชี้นั้นเป็นดาราหญิงคนหนึ่ง สวมใส่โชว์แขนโชว์ขา ตีลังกาดูกลับมีความสงสัยที่สับปลับแบบหนึ่ง

ไป๋ยี่เฟยเห็นไป๋หยุนเผิงเป็นเช่นนี้ ตนเองกลับไม่อึดอัดแล้ว แต่กลับกลายเป็นอยากจะหัวเราะ

แต่ตอนที่เขาเพิ่งอยากจะหัวเราอยู่ดีๆหยุดชะงักไป เพราะว่าเขาพบเห็นดาราคนนั้นที่เขารู้จักอยู่บนหนังสือพิมพ์

เป็นฟางหยันที่เคยพบเจอมาสองครั้งก่อนหน้านั้นนั่นเอง