บทที่ 959 บนดาดฟ้า

“แต่ว่าน่าเสียดายมาก ครั้งนี้ไม่ว่ายังไงล้วนไม่ทันแล้ว”

ท่านทวดพูดไปพูดมาหัวเราะอีกเสียงหนึ่ง “อาชิว ท่านรู้ไหม? ผมชอบค้นคว้าวิจัยนิสัยของมนุษย์มาก”

ซินชิวกลับยิ้มบางๆอยู่พูดว่า “ใช่ แต่ว่าแกค้นคว้าวิจัยละเอียดลึกซึ้งไม่พอเหมือนเดิม”

“หมายความว่าอะไรหรือ?” ท่านทวดขมวดคิ้วเล็กน้อย

ซินชิวพูดอย่างเย็นชาว่า “นิสัยของมนุษย์ไม่ใช่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่นิด”

......

ชายชราผมขาวถือมีดสั้นของเขาเข้าไปในห้องนอนของหลี่เสว่ เขามั่นใจในตนเองเต็มเปี่ยมเปิดไฟขึ้นมา คิดที่จะพิฆาตในหนึ่งโจมตี

แต่ว่า คนที่อยู่ในห้องนอนไม่ใช่หลี่เสว่เลย แต่คือไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยขึงลับมากนั่งอยู่บนโซฟา ตาที่เย็นเยือกทั้งคู่ จ้องมองชายชราผมขาวตรงๆ

ชายชราผมขาวมึนงงอยู่กับที่

จากนั้นเขาตื่นตระหนกตกใจร้องพูดว่า “เป็นแกหรือ? เป็นแกได้ยังไงล่ะ? แกไม่ใช่ควร.....”

ไป๋ยี่เฟยตัดคำพูดของเขาน้ำเสียงเย็นเยือกถามว่า “พ่อบ้านรองของบ้านเก่าหรือ?”

บ้านเก่าตระกูลไป๋ทั้งหมดมีพ่อบ้านสามคน พ่อบ้านรองคนนี้รับผิดชอบบริหารคฤหาสน์แถวที่สอง เป็นชายชราคนหนึ่งที่ติดตามอยู่ข้างกายท่านทวด

“ว่ากันว่าพลังความสามารถของพ่อบ้านรองใกล้จะถึงระดับที่หนึ่งแล้ว” ไป๋ยี่เฟยพูดเสียงเย็นชา

ในที่สุดพ่อบ้านรองก็คืนสติกลับมา เขาซ่อนมีดสั้นที่อยู่ในมือไว้ข้างหลังทันที สีหน้าไม่เป็นธรรมชาติมากพูดว่า “คุณชาย ผมก็แค่......มาทักทายคุณชายแทนท่านทวด มาดูว่าคุณชายพักอยู่ที่นี่ยังมีความต้องการอะไรไหม?”

ใบหน้าไป๋ยี่เฟยไร้สีหน้าลุกขึ้นมา แฝงไว้ด้วยความเหน็บแนมจ้องมองเขา

พ่อบ้านรองเห็นแบบนี้โดยจิตใต้สำนึกถอยหลังก้าวหนึ่ง

ก่อนหน้านั้นตอนที่ไป๋ยี่เฟยเอะอะอาละวาดโวยวายที่บ้านเก่าตระกูลไป๋ พ่อบ้านรองที่อยู่คฤหาสน์ข้างหลังแถวนั้น ก็มองเห็นแล้วเช่นกัน ปู่ใหญ่พูดว่าเขาเป็นผู้แข็งแกร่งของเดนเทพยุทธ์ จากนั้นท่านทวดพูดว่าเพียงแค่ระดับหนึ่งชั้นกลาง

แต่ถึงแม้ว่าเป็นเช่นนี้ ด้วยพลังความสามารถที่ยังไม่ถึงระดับที่หนึ่งของเขา เขาก็ล่วงเกินไม่ไหว

ดังนั้นเขาใจฝ่อมาก ทั้งหวาดกลัวมาก

สภาพการณ์เมื่อกี้แบบนั้นอธิบายยังไงล้วนไม่มีประโยชน์ ถึงยังไงก็เป็นเขาถือมีดเข้ามามืดๆ คนโง่ล้วนรู้ว่ามาทำอะไร

ยิ่งกว่านั้นอีกเดิมทีไป๋ยี่เฟยควรจะไปหานักฆ่าเหล่านั้น ตอนนี้กลับนั่งอยู่ที่นี่เห็นได้ชัดว่าเป็นการคาดเดาถึงแผนการของพวกเขามานานแล้ว

แต่แม้ว่าเขาหวาดกลัว ในใจยังคงสงสัยงงงวยมาก “เป็นไปได้ยังไงที่คุณจะอยู่นี่? คุณควรจะอยู่......”

“อู่ซ่อมรถนอกเมืองใช่ไหม?” ไป๋ยี่เฟยเสียงเย็นชาพูดต่อคำพูดเขา

ทันใดนั้นพ่อบ้านรองพูดไม่ออก จากนั้นเขาทั้งตื่นตระหนกตกใจส่ายหัวต่อๆกันพูดว่า “ตั้งแต่ไหนแต่ไรท่านทวดจะดูคนไม่ผิด เป็นอย่างนี้ได้ยังไงล่ะ? นี่เป็นไปไม่ได้!”

ไป๋ยี่เฟยได้ยินคำนี้ค่อยๆยกมือของเขาขึ้นมา

พ่อบ้านรองเห็นฉากนี้ ทันใดนั้นอึ้งชะงักอยู่กับที่

ไป๋ยี่เฟยวางมืออยู่ระหว่างคิ้วของพ่อบ้านรอง ยิ้มเย็นชาอยู่พูดว่า “ด้วยนิสัยของผมมากล่าวแล้ว ผมควรอยู่ที่นั่นจริงๆ แต่ว่า เขาตกหล่นไปจุดหนึ่ง”

“นั่นก็คือ ผมยังถือว่ามีความฉลาดบ้างเล็กน้อย”

หลังจากพูดคำนี้จบ ไป๋ยี่เฟยจิ้มอยู่ระหว่างคิ้วหนึ่งที ก็ถอยออกไป

“ปั้ง!”

พ่อบ้านรองล้มอยู่กับพื้นโดยตรง ตายอยู่ในความตื่นตระหนกตกใจ

ไป๋ยี่เฟยเปิดประตูเดินออกไปเลย

......

อู่ซ่อมรถนอกเมือง

ศพสิบกว่าศพนอนอยู่ในลานบ้าน กลางอากาศก็เต็มไปด้วยกลิ่นเลือด

นักฆ่าที่ยังเหลือสิบกว่าคน พวกเขาล้วนตื่นตะลึงจ้องมองคนนี้ที่อยู่ต่อหน้าพวกเขา

“สวีลั่ง!”

“เป็นคุณหรือ? เป็นคุณได้ยังไงล่ะ?”

นอกจากสวีลั่งแล้ว ไป๋หู่ เฉินอ้าวเจียวและจงเหลียน พวกเขาล้วนอยู่ทั้งหมด

สวีลั่งจ้องมองชายโพกหัวอย่างเย็นชาพูดว่า “ไม่ได้เจอกันมานาน เหล่าหลิว”