บทที่ 960 คาดการณ์ผิดพลาด

ความเร็วของคนนั้นเร็วมาก ท่านทวดมองไม่ชัดว่าเขาเป็นใครเลยสักนิด เพียงทันทีจะรีบจู่โจม การจู่โจมของทั้งสองคนปะทะกันเกิดเสียงดังออกมา

เขารู้สึกถึงพลังอ้านจิ้งที่แข็งแกร่งมากพุ่งตรงมา ถึงขนาดสะเทือนจนเขาถอยหลังต่อๆกันหลายก้าว

อีกทั้งคนนั้นยังไม่หยุดมือ พุ่งมายังเขาอีกครั้ง ในเวลาเดียวกันในมือของเขาถืออาวุธชิ้นหนึ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

เป็นแผ่นเหล็กมากมายที่รวมกันกลายเป็นโซ่เส้นหนึ่ง

เขาฟาดโซ่ไปยังท่านทวดหนึ่งที ในใจท่านทวดตื่นตกใจอย่างมาก หลบไม่ทัน ได้เพียงแต่ใช้มือเปล่าไปรับ

เขาไล่ไปตามแผ่นเหล็กไม่ได้กระแทกมือเขาเลย แต่เขาประเมินค่าฝ่ายตรงข้ามต่ำเกินไป เพราะว่ามีพลังอ้านจิ้งซ้อนทับกันอยู่บนแผ่นเหล็ก กำลังพุ่งมายังข้างหน้าเขา

“ปั้ง!”

เขาถูกพลังอ้านจิ้งสะเทือนจนถอยหลังอีกครั้ง

หลังจากรอเขายืนนิ่งแล้ว ในที่สุดก็ได้มองเห็นชัดถึงคนที่อยู่ข้างหน้าว่าเป็นใคร “ไป๋ยี่เฟย!”

หลังจากท่านทวดรู้ว่าเป็นไป๋ยี่เฟย สีหน้าดูแย่สุดขีด เพราะว่าไป๋ยี่เฟยอยู่ที่นี่ล่ะก็ แสดงว่าแผนการของเขาล้มเหลวแล้ว

“แกอยู่ที่นี่ได้ยังไงหรือ?” เขาประหลาดใจจ้องมองไป๋ยี่เฟย เมื่อกี้เพราะว่าใช้มือเปล่าทั้งสองข้างไปรับอาวุธของไป๋ยี่เฟย มือของเขาในตอนนี้ยังสั่นระริกอยู่เล็กน้อย

ไป๋ยี่เฟยยืนอยู่ข้างกายของซินชิว หลังจากมองเห็นเขาก็มีรูปร่างลักษณะแบบที่ประหลาดใจเช่นกัน “ท่านทวดหรือ? ท่านอยู่นี่ได้ยังไงล่ะ?”

สีหน้าของท่านทวดเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก จากนั้นยิ้มบางๆหนึ่งทีพูดอีกว่า “พบเจอกับอาชิว ก็เลยพูดคุยกันสองสามคำ”

ไป๋ยี่เฟยกับท่านทวดล้วนมองไปยังซินชิว ซินชิวสงบเต็มใบหน้า

“งั้นขออภัยจริงๆ หลานชายเสียมารยาทแล้ว” ไป๋ยี่เฟยทำความเคารพกับท่านทวดเล็กน้อย

ท่านทวดเห็นสภาพ โบกมือแล้วโบกมืออีก จากนั้นยิ้มอยู่ถามอีกว่า “แกมานี่ตัวคนเดียว ก็ไม่กลัวหลี่เสว่พบเจอกับอันตรายหรือ?”

ได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของไป๋ยี่เฟยเปลี่ยนไปทันที

ท่านทวดมองเห็นสีหน้าของไป๋ยี่เฟย ในใจแอบดีใจ “เด็กเอ่ย วันนี้ท่านทวดก็สอนแกสักประโยคหนึ่ง เรียกว่าคนฉลาดคิดใคร่ครวญพันครั้ง ย่อมมีผิดพลาดสักครั้ง”

“ท่าน!” ชั่วพริบตาเดียวไป๋ยี่เฟยเบิกตาโพลงทั้งคู่ แสดงให้เห็นถึงความสับสนวุ่นวายออกมาอย่างเห็นได้ชัด

พวกเขาท่านทวดอยากจะทำให้ไป๋ยี่เฟยไปที่ฐานนักฆ่าแห่งนั้น ในเวลาเดียวกันท่านทวดก็จะทำให้ซินชิวออกมา งั้นก็จะไม่มีคนคุ้มครองหลี่เสว่ได้

เพียงแค่ถูกไป๋ยี่เฟยรู้ทันแผนการของพวกเขา ไป๋ยี่เฟยคุ้มครองหลี่เสว่ไว้ได้ แต่เขาเป็นห่วงซินชิว ดังนั้นหลังจากจัดการพ่อบ้านรองแล้วก็เลยรีบไล่ตามออกมา

แต่ว่าอยู่ในเวลานี้ ข้างกายหลี่เสว่ไม่มีคนคุ้มครองอยู่

ท่านทวดจ้องมองไป๋ยี่เฟยพูดอย่างเชื่อมั่นในตนเองมากว่า “แกคาดเดาว่าจะมีคนฉวยโอกาสไปลอบฆ่าหลี่เสว่ แต่แกนึกไม่ถึงจะมีครั้งที่สอง ถึงยังไงไม่มีใครกำหนดไว้ว่าลอบฆ่าได้เพียงครั้งเดียว”

ไป๋ยี่เฟยใบหน้าขึงลับอยู่ถามว่า “ดังนั้น ท่านทวดหมายความว่าตอนนี้ยังมีคนจะไปจัดการหลี่เสว่”

“ใช่” ท่านทวดยิ้มบางๆหนึ่งที “อีกทั้งไม่เพียงแค่คนเดียว เป็นกลุ่มหนึ่ง”

ไป๋ยี่เฟยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะขมๆเสียงหนึ่ง “ท่านทวด ผมคิดไม่ออกจริงๆ ก็เพื่อที่จะให้ผมแต่งงานกับผู้หญิงของตระกูลฉุง ทุ่มสุดความคิดพยายามทุกวิถีทางขนาดนี้ ตกลงเพื่ออะไรกันแน่?”

“ย่อมเพื่อตระกูลไป๋อยู่แล้ว” ท่านทวดตอบกลับอย่างเย็นชา

ไป๋ยี่เฟยก็แฝงไว้ด้วยความแค้นจ้องมองท่านทวด “ผมเคยพูดแล้ว ตระกูลไป๋อยู่ในสายตาผมอะไรก็ไม่ใช่ ชาตินี้ผมล้วนเป็นไปไม่ได้ที่จะหย่าร้างกับหลี่เสว่!”

“ไม่เป็นไร” ท่านทวดยิ้มอยู่พูดอย่างเย็นชา “ภรรยาตาย สามารถมีภรรยาใหม่อีกได้เช่นกัน”

“ท่าน!” ไป๋ยี่เฟยโกรธเคืองจ้องมองท่านทวด

ท่านทวดยิ้มหนึ่งทีพูดอีกว่า “ตอนนี้พวกเราสามารถพูดคุยกันเรื่องงานแต่งงานของคุณสักหน่อยได้แล้วมั้ง?”

ในเวลานี้ ไป๋ยี่เฟยจ้องมองซินชิวหนึ่งที ซินชิวส่ายหัวนิดๆกับไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยหันหน้าไปจ้องมองท่านทวดอีก “งานแต่งงานคงยังต้องแล้วไปแล้วมั้ง ตอนนี้ผมต้องการระบายความโมโหของผมให้ดีๆ”

“หมายความว่าอะไรหรือ?” ท่านทวดอึ้งชะงักไปหนึ่งที “แกไปช่วยหลี่เสว่ไม่ทันแล้ว แกไม่เชื่อฟังการจัดวางของตระกูลไป๋ยังจะทำอะไรได้ล่ะ?”

ไป๋ยี่เฟยจ้องมองเขาหัวเราะเย็นชาเสียงหนึ่ง “อาใหญ่บอกแล้ว ท่านเป็นรุ่นอาวุโสของผม ผมฆ่าท่านไม่ได้”

“แต่คนเหล่านั้น ผมไม่เหลือไว้สักคน!”

“แก!” อยู่ดีๆท่านทวดตื่นตกใจอย่างมาก เขายังไม่ทันที่จะถามอะไร ที่อยู่ไม่ไกลก็มีเสียงดังเสียงหนึ่งมา

“ตูม!”

ต่อจากนี้ อยู่ดีๆแสงไฟที่ลานตาปรากฏออกมาอยู่ในคืนมืด ส่งแสงสว่างทั่วท้องฟ้า

“อ่า!”