ตอนที่ 962
บทที่ 962 รถถูกทุบ
October 28, 2026
เพียงแต่ชายคนนั้นไม่ยอมปล่อยพวกเขาไป และเดินหน้าสองก้าวไปขัดขวางพวกเขาไว้
“พวกคุณหูหนวกไปหรือเปล่า?” ชายหนุ่มมองดูไป๋หยุนเผิงและไป๋ยี่เฟย และพูดอย่างน่ารังเกียจและดูถูกว่า “รีบเลื่อนรถออกไปเดียวนี้ มิฉะนั้นผมทุบรถเสียของพวกคุณทิ้ง!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทั้งไป๋หยุนเผิงและไป๋ยี่เฟยก็ขมวดคิ้วขึ้นมา
ทันใดนั้น ผู้หญิงที่แต่งหน้าจัด และใส่ชุดสีเบจก็เดินเข้ามา เธอจับแขนชายหนุ่ม แล้วพูดอย่างเย้ยหยันว่า “พวกคุณคิดยังไงเหรอ? ขับรถแย่ๆ แบบนี้มางานแต่งงั้นเหรอ?”
ไป๋ยี่เฟยเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ไป๋หยุนเผิงกลับพูดก่อนว่า “ในวันที่มีความยินดีอย่างยิ่ง อย่าทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน”
เมื่อเห็นเช่นนี้ ไป๋ยี่เฟยก็ไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว
ทั้งสองคนกะว่าจะเลี่ยงพวกเขาและเดินเข้าไปในโรงแรม
แต่ชายหนุ่มกลับเอื้อมมือไปขวางพวกเขาอีกครั้ง “พวกมึงแม่งก็กล้าเมินกูงั้นเหรอ? รู้หรือไม่ว่ากูเป็นใคร? ”
ในเวลานี้ไป๋หยุนเผิงเริ่มหมดความอดทน และมองดูเขาอย่างเย็นชาและพูดว่า “ไปให้พ้นซะ!”
ไป๋หยุนเผิงเป็นผู้นำของตระกูลไป๋มานานกว่าสิบปี และบวกกับเขาอยู่ใกล้ความแข็งแกร่งของผู้ยอดฝีมือระดับที่หนึ่ง ออร่าเช่นนี้คนธรรมดาไม่สามารถต้านทานได้
ชายหนุ่มคนนั้นสั่นสะท้านทันที และก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ
ไป๋ยี่เฟยและไป๋หยุนเผิงเดินอ้อมเขาไปและเดินเข้าไปที่โรงแรม
ผู้หญิงคนนั้นรีบดึงแขนของชายคนนั้น แล้วถามว่า “คุณเป็นอะไรไป?”
ผู้ชายคนนั้นฟื้นคืนกลับมาทันที จู่ๆ ก็กล่าวด้วยความโกรธขึ้นมาว่า “แม่งเอ๊ย!”
“ไอ้ขยะสองชิ้นกล้าที่จะจ้องมองกูงั้นเหรอ!”
“คอยดูสิกูจะให้คนมาทุบรถเขาทิ้งให้ดู!”
เมื่อเห็นเช่นนี้ ผู้หญิงคนนั้นก็พยักหน้าตามและพูดว่า “สำหรับรถเสียแบบนี้มันก็ควรจะทุบทิ้ง!”
ดังนั้น ยี่สิบนาทีต่อมา วัยรุ่นทางสังคมมากกว่าสิบคนก็เดินเข้ามาพร้อมกับแท่งไม้
ชายหนุ่มชี้ไปที่รถของไป๋หยุนเผิงแล้วพูดว่า “รถคันนี้เลยทุบทิ้งให้กูด้วย ทุบให้แรง!”
กลุ่มคนวัยรุ่นก็หยิบไม้ขึ้นมาทันที และเสียงแตกก็เกิดขึ้น
รถของไป๋หยุนเผิงก็ถูกทุบจนพังยับเยิง
การเคลื่อนไหวของที่นี่รุนแรงมาก และในวันนี้ก็เป็นพิธีงานแต่งของฉุงโยวหมิงอีกด้วย คนทั้งหมดที่มาต่างเป็นคนที่มีหน้ามีตา ในไม่ช้าก็ดึงดูดผู้คนมามากมาย
ผู้ที่มีหน้ามีตาไม่ได้ขยับตัวเลย แต่คนรอบข้างของพวกเขาก็เดินตามไปถามสถานการณ์
มีผู้คนมากมายล้อมรอบและมีชีวิตชีวามาก
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
“ก็แค่รถเสียคันเดียว แย่งที่จอดรถของคุณชายหวัง”
“ใครคือคุณชายหวังเหรอ?”
“แม้แต่คุณชายหวังคุณยังไม่รู้จัก นั่นเป็นน้องชายของเลขาท่านฉุงรอง”
“งั้นภูมิหลังคงไม่น้อยนัก!”
“ใช่ไง!”
“ทำไมเจ้าของรถคันนี้ไม่อยู่ล่ะ? นี่คือการแสดงที่ดีเยี่ยม”
“หมายความว่าไง?”
“แค่รถเสียคันเดียว จะมีการแสดงที่ดีอะไรได้อีก?”
“พี่ชาย ขอบอกคุณเถอะ รถคันนี้ไม่ธรรมดา”
มีบางคนรู้จักเจ้าของรถคันนี้แล้ว
ในเวลานี้ เจ้าหน้าที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงแรมจินหาวก็รีบวิ่งเข้ามาแล้วเช่นกัน
หัวหน้าของหน่วยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตัวสูงหุ่นล่ำและสง่างามมาก เขารีบเข้ามาแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณชายหวัง นี่คุณเป็นอะไรเหรอ? เกิดอะไรขึ้น?”
คุณชายหวังไม่ได้ตอบ แต่หญิงสาวที่อยู่ข้างๆ พูดว่า “พวกคุณที่เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทำอะไรอยู่ ในเวลานี้ยังมีรถแบบนี้อยู่ในที่จอดรถงั้นเหรอ แล้วก็ยังแย่งที่จอดของเราอีกด้วย คุณว่ารถคันนี้ควรจะทุบทิ้งหรือไม่?”
หัวหน้าหน่วยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยแต่เดิมยิ้มและพยักหน้า “ควรทุบทิ้งควรทุบทิ้ง”
แต่เมื่อเขาเห็นป้ายทะเบียนรถเก๋งคันที่ถูกทุบพัง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก