บทที่ 965 เต้าจ่างมาแล้ว

ไป๋ยี่เฟยตกใจเล็กน้อย เขาเคยคิดว่าจะได้เห็นฟางหยัน เพียงแต่ไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เจอในห้องน้ำ

ฟางหยันไม่ได้สังเกตเห็นไป๋ยี่เฟย เธอไปที่อ่างล้างมือ เปิดก๊อกน้ำ ราดน้ำเย็นบนใบหน้าของเธอ และดูไม่มีความสุขอย่างมาก

เครื่องสำอางบนใบหน้าของเธอลื่นไหลเนื่องจากน้ำเย็น ฟางหยันยืนอยู่ที่อ่างล้างมือครู่หนึ่ง จากนั้นก็หยิบเครื่องมือแต่งหน้าจากกระเป๋าถือออกมาเพื่อแต่งหน้าใหม่

ทันทีที่แต่งหน้าเสร็จ โทรศัพท์ของฟางหยันก็ดังขึ้นมา และเธอก็รับสายโดยตรง

“ฟางหยัน คุณอยู่ที่ไหนเหรอ? พิธีงานแต่งงานกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว!”

เสียงดังมาจากโทรศัพท์ และได้ยินอย่างชัดเจนในห้องน้ำที่เงียบสงบ

“ฉันอยู่ในห้องน้ำ เดี๋ยวจะรีบไปเลย” น้ำเสียงของฟางหยันฟังดูแล้วเหมือนพูดลอยๆ และไม่ค่อยอดทนเล็กน้อย

หลังจากวางสาย ฟางหยันก็สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วหันหลังกำลังจะเดินจากไป บังเอิญเห็นไป๋ยี่เฟยที่ประตู ไป๋ยี่เฟยมองมาที่เธอและถามว่า “คุณดูเหมือนอารมณ์จะไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่?”

“วันนี้คุณจะแต่งงานใช่หรือไม่? วันแต่งงานอารมณ์ไม่ดีได้ด้วยเหรอ? ”

ฟางหยันตกตะลึงครู่หนึ่ง และพูดอย่างลังเลว่า “คุณ........เหมือนจะหน้าคุ้นๆ สักหน่อย?”

ไป๋ยี่เฟยปลอมตัวอย่างเรียบง่าย แต่รูปร่างโดยรวมก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง และฟางหยันถึงรู้สึกคุ้นเคยเล็กน้อย แต่ก็ไม่แน่ใจเล็กน้อย

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้อธิบายอะไรเลย พูดเพียงว่า “ผมเป็นคนที่มีหน้าตาแบบพื้นบ้านๆ และหลายคนเห็นผมแล้วก็บอกว่าคุ้นเคยทั้งนั้น”

ฟางหยัน “.........”

หลังจากพูดไม่ออกครู่หนึ่ง เธอก็ถอนหายใจอีกครั้ง “แต่งงานก็ควรจะมีความสุข”

“แต่ว่า......”

“แต่ว่าอะไรเหรอ?” ไป๋ยี่เฟยถาม และพูดอีกว่า “ใช่แล้ว คุณเป็นดาราดังใช่หรือไม่? ”

“ใช่!” ฟางหยันพยักหน้า และอยากจะเดินออกไปข้างนอก “เป็นดาราดังแล้วยังไง? มันก็ยังเหมือนเดิม เป็นตัวของตัวเองไม่ได้เลย”

หลังพูดจบ เธอก็ออกจากห้องน้ำไปเลย

ไป๋ยี่เฟยรับหลังการจากไปของเธออย่างครุ่นคิด

ใช่ เป็นตัวของตัวเองไม่ได้

ไม่ว่าจะเป็นคนดังหรือผู้มีอำนาจ หรือคนธรรมดา ทุกคนล้วนมีความไม่สมัครใจเป็นของตัวเองทั้งหมด

ไป๋ยี่เฟยส่ายหัวแล้วก็เดินออกจากห้องน้ำเช่นกัน และขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นบนสุดอีกครั้ง

ห้องจัดเลี้ยงที่ชั้นบนสุดนั่งเต็มไปด้วยผู้คนแล้ว มองดูเวลา พิธีแต่งงานก็กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว

ไป๋ยี่เฟยเพิ่งเดินไปถึงที่ประตู และบังเอิญชนกับใครบางคน เมื่อเขายืนหยัดมองดู ปรากฏว่าเป็นฉุงลี่ซือ

“ขอโทษที” ไป๋ยี่เฟยยังคงมั่นใจในการปลอมตัวของตัวเอง เพราะว่าฉุงลี่ซือเคยเห็นเขาเพียงครั้งเดียวเท่านั้น และมันคงไม่ง่ายขนาดนั้นที่จะจำได้

ฉุงลี่ซือจ้องเขม็งไป๋ยี่เหย และเธอก็โกรธมาก “คุณเป็นอะไรเหรอ? ไม่เห็นว่ามีคนเลยเหรอ?”

ไป๋ยี่เฟยไม่อยากจะหาเรื่อง ดังนั้นเขาจึงกล่าวขอโทษไป

ฉุงลี่ซือฮัมเพลงสองครั้งและเดินจากไปอย่างเยอะหยิ่ง

เมื่อเห็นเช่นนี้ไป๋ยี่เฟยก็อดไม่ได้ที่จะตบลิ้นและส่ายหัว “อารมณ์ของคุณหนูจริงๆ!”

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้ไปหาไป๋หยุนเผิงเลย แต่หาที่นั่งตำแหน่งที่อยู่ข้างหลัง เขานั่งอยู่ที่นั่นคอยสังเกตฉุงเฉ่าเจว๋อย่างลับๆ และแอบเฝ้าดูทุกการเคลื่อนไหวของเขา

การแสดงออกของฉุงเฉ่าเจว๋ดูไม่มีความสุขมาก แต่มันก็ถูกแล้ว ตอนนี้ฉุงโยวหมิงแต่งงานแล้ว มันจะทำให้เขานึกถึงฉุงโยวเวยลูกชายของตัวเองเป็นเรื่องธรรมชาติ ไม่มีความสุขก็เป็นเรื่องที่ปกติ

หลังจากนั่งได้ครู่หนึ่ง ฉุงเฉ่าเจว๋ก็โทรออก และพูดอะไรบางอย่าง หลังจากนั้นไม่นานก็มีคนมาหาเขาอยู่ตรงหน้า

ฉุงเฉ่าเจว๋กระซิบสั่งการบางอย่างกับเขา และคนคนนั้นก็ออกจากฝูงชนไป

จากนั้นต่อมา ไป๋ยี่เฟยก็เห็นชายคนนั้นออกจากห้องโถงจัดเลี้ยงไปอย่างเงียบๆ

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกว่ามีความผิดปกติ ดังนั้นเขาจึงตามออกไปโดยไม่ลังเล

เพราะที่นี่คือชั้นบนสุด ไป๋ยี่เฟยจึงเดินตามเขาไปที่บันได ไม่มีเสียงใต้บันได ซึ่งหมายความว่าเขาเดินขึ้นบันไดไปบนดาดฟ้าแล้วเท่านั้น

ดังนั้นไป๋ยี่เฟยจึงตามขึ้นไปบนดาดฟ้าเช่นกัน

สุดท้ายทำให้เขาตกตะลึงทันทีที่ขึ้นไปบนดาดฟ้า เพราะมีผู้คนมากมายอยู่บนดาดฟ้า ซึ่งยังเป็นคนที่รู้จักกันดี

เหลียงเหว่ยชาว สวี่เต้าจ่าง หลิ่วจางเฟิง เมิ่งฉิง

นอกจากคนไม่กี่คนนี้แล้ว ก็คือคนที่เพิ่งขึ้นมาในตอนเมื่อกี้นี้