บทที่ 971 เขากลับมาแล้ว

หลังจากพักฟื้นอยู่หลายวัน อาการบาดเจ็บของไป๋ยี่เฟยก็เกือบจะหายดีแล้ว ดังนั้นเขาจึงเตรียมตัวจะกลับเมืองเทียนเป่ยแล้ว

เพียงแต่ในเวลาตอนเช้าขณะที่เขากำลังจะออกเดินทางนั้น เขาได้รับโทรศัพท์สายหนึ่ง

สายมาจากไป๋หยุนเผิง เขาบอกว่า ฝั่งบ้านเก่าจะไม่ขอให้ไป๋ยี่เฟยแต่งงานกับลูกสาวของตระกูลฉุงอีก

ไป๋ยี่เฟยตอบรับว่าทราบแล้ว และไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก

แต่ต่อมาเรื่องที่ไป๋หยุนเผิงบอกกับไป๋ยี่เฟยทำให้เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เพราะไป๋หยุนเผิงบอกว่า“แต่ ฉุงลี่ซือจะแต่งงานกับจีซือคุณชายใหญ่แห่งสหพันธ์วรยุทธสำนักหนานเหมิน”

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกแปลกใจจริงๆ ฉุงลี่ซือไม่แต่งงานกับเขา แต่จะไปแต่งงานกับคุณชายใหญ่แห่งหนานเหมิน？

ถ้าหากฉุงลี่ซือจะแต่งงานกับคนอื่นจะไม่รู้สึกแปลกใจเท่านี้เลย แต่ถ้าแต่งงานกับคุณชายใหญ่แห่งหนานเหมิน……ต้องรู้ว่า แต่งงานกับคนของสำนักหนานเหมิน มีความเป็นไปได้ที่จะถูกคิดว่ายอมจำนนต่อศัตรู

แต่จะว่าไปแล้ว การต่อสู้ระหว่างหนานเหมินกับหลันเต่าได้สิ้นสุดลงแล้ว จากที่ดูในตอนนี้ เหมือนจะไม่มีอะไรแล้ว เนื่องจากต่อให้ต่อสู้กันมากแค่ไหน ก็ไม่ถึงกับไม่ไปมาหาสู่กัน

สุดท้าย ไป๋ยี่เฟยก็ได้แต่ยักไหล่อย่างไม่มีความเห็น ถึงอย่างไรซะเรื่องพวกนี้ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาอยู่แล้ว

หลังจากที่วางสายไป พวกเขาก็ออกเดินทางทันที

ครั้งนี้พวกเขาวางแผนจะขับรถกลับเอง เพราะจำนวนคนเยอะ ดังนั้นฉินหัวจึงหารถมินิแวนมา เขาเป็นคนขับรถ ไป๋ยี่เฟยกับหลี่เสว่ยังคงกอดเด็กคนหนึ่งที่นั่งอยู่เบาะหลัง หลังจากที่ซินชิวแปลงโฉมง่ายๆ ก็นั่งอยู่ตรงข้างคนขับ

จากนั้นในตอนที่รถของพวกเขากำลังจะออกเดินทาง ก็พบเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งที่ประตู

หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยเห็นเธอแล้ว ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ แม้แต่ปากของเขายังอ้าออกอย่างไม่รู้ตัว

ผู้หญิงคนนั้นขวางรถไว้ ฉินหัวกลัวจะชนคนเข้า จึงทำได้เพียงแค่รีบเหยียบเบรกหยุดรถ

พอรถหยุดลงแล้ว ผู้หญิงคนนั้นก็เปิดประตูรถทันที แล้วขึ้นมานั่ง

ผู้หญิงที่ขึ้นมานั่งในรถ ชื่อว่าหยุนอิง

หลังจากที่หยุนอิงขึ้นมาแล้ว เธอก็นั่งที่เบาะหลัง มองดูเด็กที่อยู่ในอ้อมกอดของหลี่เสว่ อดที่จะยิ้มขึ้นมาไม่ได้“โอ้โห เด็กคนนี้หน้าตาน่ารักน่าชังจังเลย！”

หลี่เสว่ไม่รู้จักหยุนอิง แต่พอเธอเห็นท่าทีเป็นมิตรแล้ว จึงส่งยิ้มกลับไปให้

“ฉันขอกอดเด็กที่น่ารักขนาดนี้ได้ไหมคะ？”หยุนอิงกะพริบตาปริบๆ มองไปที่หลี่เสว่อย่างคาดหวัง

หลี่เสว่รู้สึกลังเล ดังนั้นเธอจึงหันไปมิงไป๋ยี่เฟย

เวลานี้เองในที่สุดไป๋ยี่เฟยก็ได้สติ เธอมองไปที่หยุนอิงแล้วพูดขึ้นมาว่า“คุณมาทำอะไรที่นี่？คุณรู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน？”

“รู้อยู่แล้ว”หยุนอิงตอบกลับอย่างสบายๆ หลังจากที่ตอบกลับแล้วเธอก็มองไปที่เด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดของหลี่เสว่“ตอนนี้ อุ้มเขาหน่อยได้ไหมคะ？”

ไป๋ยี่เฟยจึงรีบปฏิเสธ“ไม่ได้！”

“คุณลงจากรถเดี๋ยวนี้เลยนะ！”

“ไม่！”หยุนอิงส่ายหัวไปมาอย่างแน่วแน่

ไป๋ยี่เฟยโมโหแล้ว“นี่คุณ……”

น่าเสียดาย ในตอนที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง จู่ๆไป๋ยี่เฟยก็รู้สึกตัวว่า ตอนนี้เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหยุนอิง ถ้าเกิดแตกหักกันไป คนที่เสียเปรียบอาจจะเป็นเขา

ไป๋ยี่เฟยจึงสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วถามไปว่า“คุณจะทำอะไรกันแน่？”

“ค่อยพูดกันระหว่างทาง”หยุนอิงหัวเราะคิกคัก แล้วพูดกับฉินหัวว่า“รีบขับรถสิ”

ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้ว เขาไม่รู้ว่าหยุนอิงจากเมืองหลวงมาที่หลันเต่าได้อย่างไร และไม่รู้ว่าเธอใช้วิธีไหนหาเขาเจอ แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร หยุนอิงกำลังใช้วิธีของเธอในการบอกเขาว่า เขาต้องปฏิบัติตามข้อตกลงระหว่างพวกเขา

ไม่อย่างนั้น เธอสามารถตามหาคนในบ้านของเขาได้ทุกเมื่อ และใช้สิ่งนั้นมาข่มขู่เขา

ไป๋ยี่เฟยทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงแค่กัดฟันกรอดแล้วพูดกับฉินหัวว่า“ขับรถเถอะ”

ฉินหัวไม่รู้จักหยุนอิง แต่พอเห็นท่าทีของไป๋ยี่เฟยแล้วทั้งคู่ต้องรู้จักกันแน่ เขาจึงฟังคำสั่งไป๋ยี่เฟย

ซินชิวได้แปลงโฉมง่ายๆแล้ว เปลี่ยนเป็นชายชราอายุประมาณหกสิบปี เขาไม่สนใจหยุนอิง ได้แต่นั่งตำแหน่งเบาะข้างคนขับ งีบพักผ่อนสายตา

รถเริ่มออกเดินทาง หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมงและขึ้นทางด่วน

หยุนอิงที่อยู่บนรถ ก็ใช้สายตามองไปที่เด็กน้องที่อยู่ในอ้อมกอดของหลี่เสว่ สายตาของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวังและความหวัง“ฉันอุ้มเขาจริงๆนะ ได้ไหมคะ？”

แต่แล้วหลี่เสว่ไม่ได้พูดอะไร ไป๋ยี่เฟยปฏิเสธอีกครั้ง“ไม่ได้！”

“มีสิทธิ์อะไร？”หยุนอิงโกรธจนทำเสียงหึ

ไป๋ยี่เฟยพูดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก“สิทธิ์ของการที่เขาเป็นลูกของผมไง”