บทที่ 977 ลับๆล่อๆ

หลิวโก๋จงจ้องมองไปที่เธอแล้วตำหนิ“ลูกเป็นอะไร？ปู้ถิงกำลังแสดงความในใจให้ลูกรับรู้ ทำไมลูกถึงเมินเฉยเขา？”

หลิวเสี่ยวอิงหันกลับมา ใช้สายตาที่ไร้แสงสว่าง เธอพูดอย่างเรียบเฉยว่า“มะรืนก็จะจัดงานแต่งกันแล้ว จำเป็นต้องแสดงความในใจอะไรอีกเหรอคะ？”

พูดจบเธอก็ไม่สนใจคนสามคนที่อยู่ในห้องรับแขกอีก เธอเดินตรงกลับเข้าห้องของตัวเองไป

คนสามคนที่อยู่ในห้องรับแขกที่ได้ยินดังนั้นจึงรู้สึกอึดอัดใจมาก

หลิวโก๋จงพูดด้วยสีหน้าเย็นชาว่า“ตามใจจนเคยตัวแล้วจริงๆ……”

อู๋หยุนหัวเราะแห้งๆแล้วพูดว่า“คุณพูดน้อยๆหน่อยเถอะ เสี่ยวอิงตอบตกลงจะแต่งงานกับปู้ถิงแล้วไม่ใช่เหรอ？”

พานปู้ถิงยิ้มแล้วพยักหน้า ถึงจะรู้สึกอับอาย แต่สุดท้ายหลิวเสี่ยวอิงก็แต่งงานกับเขา เขารู้สึกตื่นเต้นมาก

......

หลังจากที่หลิวเสี่ยวอิงกลับเข้าห้องไปแล้ว ก็ทิ้งตัวลงบนเตียง

เธอร้องไห้เงียบๆอยู่ใต้ผ้าห่ม

ในสมองเอาแต่หวนนึกถึงความทรงจำระหว่างเธอกับไป๋ยี่เฟย

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานมากแค่ไหน ดูเหมือนหลิวเสี่ยวอิงจะรู้สึกได้ว่าบรรยากาศในห้องผิดปกติ ในตอนที่เธอจะลุกขึ้นยืนนั้น เธอรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่คุ้นเคยค่อยๆเข้าใกล้เรื่อยๆ

หลิวเสี่ยวอิงรู้สึกตกใจ เธอยันร่างกายลุกขึ้นโกยไม่รู้ตัว หันกลับไปมอง

วินาทีต่อมา เธอก็ถูกไป๋ยี่เฟยโอบกอดทั้งร่างจากด้านหลัง

หลิวเสี่ยวอิงอยากจะร้องกรีด แต่กลับถูกไป๋ยี่เฟยเอามือปิดปากอย่างรวดเร็ว“อุ๊บ……”

หลิวเสี่ยวอิงขัดขืนดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่งแล้วยอมแพ้ไป หลังจากรอให้ไป๋ยี่เฟยปล่อยเธอแล้ว หลิวเสี่ยวอิงกลับผลักไป๋ยี่เฟยออกไป แล้วขึ้นไปยืนบนเตียง

“คุณมาทำอะไรที่นี่？”หลิวเสี่ยวอิงพูดด้วยสีหน้าเย็นชา

ความสามารถตอนนี้ของไป๋ยี่เฟย อยากจะเข้าออกโรงแรมโดยเทพไม่รู้ผีไม่เห็น มันเป็นเรื่องอะไรที่ง่ายมากๆ

แต่เมื่อเผชิญกับความไม่แยแสของหลิวเสี่ยวอิง ไป๋ยี่เฟยก็ไม่เศร้าเหมือนก่อนหน้านี้ เพราะเขารู้ดีว่า นี่ไม่ใช่ความตั้งใจของหลิวเสี่ยวอิง นี่ไม่ใช่ความคิดที่แท้จริงของเธอ

ไป๋ยี่เฟยก้าวไปข้างหนึ่งก้าวแล้วกอดหลิวเสี่ยวอิงไว้“ผมมาดูคุณ”

หลิวเสี่ยวอิงดิ้นขัดขืนอยู่พักหนึ่ง แต่ไม่อาจหลุดพ้นได้ เธอก้มหน้าลง แล้วพูดอย่างเมินเฉย“ฉันบอกแล้วไง เรื่องของเราผ่านไปแล้ว เราไม่เกี่ยวข้องอะไรกันอีกแล้ว”

“ไม่！”ไป๋ยี่เฟยกอดหลิวเสี่ยวอิงแน่น“เราเกี่ยวข้องกัน！คุณเป็นผู้หญิงของผม！”

“นี่คุณ……”หลิวเสี่ยวอิงเงยหน้ามองไป๋ยี่เฟยอย่างตกใจ ไม่รอให้เธอพูดอะไรมากไปกว่านี้ ไป๋ยี่เฟยก้มจุมพิตเธอในทันที

หลิวเสี่ยวอิงตะลึง เธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอันคุ้นเคยของไป๋ยี่เฟย ในใจกลับรู้สึกเศร้าอย่างอธิบายไม่ถูก เธอลับตาลง สุดท้ายใช้แรงที่มีอยู่ผลักไป๋ยี่เฟยออกไป

เธอจะต้องแต่งงานกับพานปู้ถิงในเร็ววันนี้แล้ว จากนี้ไปเธอจะไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับไป๋ยี่เฟยแล้ว……

แต่แล้วเธอก็ใช้แรงผลักไป๋ยี่เฟยออกไป

ไป๋ยี่เฟยหลับคว้าเธอมากอดไว้ มันจึงทำให้หลิวเสี่ยวอิงตกใจจนร้องเสียงหลง

“อ๊าย！”

คนสามคนที่อยู่ในห้องรับแขกยังไม่ได้จากไปไหนพวกเขาได้ยินเสี่ยงนี้ อู๋หยุนรีบไปเคาะห้อง“เสี่ยวอิง เป็นอะไรลูก？”

ไป๋ยี่เฟยพึ่งวางหลิวเสี่ยวอิงลงบนเตียง หลังจากที่ได้ยินเสียงแล่ว ไป๋ยี่เฟยกับหลิวเสี่ยวอิงถึงกับชะงักไป จากนั้นหลิวเสี่ยวอิงก็ตอบกลับอย่างเงียบสงบว่า“ไม่เป็นไรค่ะ หนูแค่ไม่ระวังชนโดนโต๊ะค่ะ”

“ชนโดนโต๊ะ？ชนที่ไหนลูก？เป็นอะไรมากไหม？”อู๋หยุนถามอย่างเป็นห่วง

หลิวเสี่ยวอิงตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นอะไรมาก หนูจะนอนแล้วค่ะ”

“ไม่เป็นไรจริงๆใช่ไหม？แม่เอาน้ำมันดอกคำฝอยให้ลูกทาหน่อยไหม？”อู๋หยุนยังคงไม่วางใจ

หลิวเสี่ยวอิงตอบกลับว่า“ไม่ต้องค่ะ หนูจะนอนแล้วค่ะ”

“งั้นก็ได้ ระวังหน่อยนะลูก อย่าซุ่มซ่ามอีกนะ”อู๋หยุนพูดไปด้วย เดินไปที่ห้องรับแขกไปด้วย

พานปู้ถิงที่เห็นสถานการณ์แบบนั้นจึงเอ่ยถามไปว่า“เสี่ยวอิงไม่เป็นไรใช่ไหมครับ？”

“ไม่เป็นไรจ้ะ แค่ชนกับอะไรนิดหน่อย”อู๋หยุนยิ้มแล้วตอบกลับ

หลิวโก๋จงที่ได้ยินดังนั้นจึงทำเสียงหึ“โตขนาดนี้แล้ว ยังทำอะไรไม่ระวังอีก ทำให้คนอื่นเป็นห่วงตลอดเลย”

“พอแล้ว พูดอย่างกับคุณไม่เคยชนโดนของอะไรอย่างนั้นแหละ”อู๋หยุนโต้แย้งกลับอย่างอารมณ์เสีย หลิวโก๋จงไม่พูดอะไร

พานปู้ถิงหัวเราะแล้วพูดขัดจังหวะ“ลุงหลิวครับ เรามีดื่มกันสักแก้วไหมครับ？”