บทที่ 976 น้ารอง

ไม่ว่าจะเป็นคำพูดของหน้ากากผี หรือเป็นคำพูดของพานปู้ถิง มันทำให้หัวใจของไป๋ยี่เฟยเจ็บปวดรวดร้าวมาก

เขาไม่ยอม！

เขาไม่อยากให้หลิวเสี่ยวอิงแต่งงานกับพานปู้ถิง！

ไม่อยากเลยสักนิด！

เขายิ่งไม่อยากรอให้ถึงจุดจบแบบนั้น！

ไป๋ยี่เฟยกัดฟันกรอด รีบลืมตาขึ้น เขามองไปที่หน้ากากผีอย่างเย็นชา“คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลิวเสี่ยวอิงต้องเสียสละและทุ่มเทให้ผมไปมากเท่าไร！”

“เพราะฉะนั้น เธอมีความสำคัญต่อหัวใจของผม คุณไม่มีทางรู้ด้วยซ้ำ！”

“ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร ผมก็ไม่มีทางให้เธอแต่งงานกับพานปู้ถิง！”

พูดจบ ไป๋ยี่เฟยก็ก้มหน้าลง ใช้ปากคาบมีดสั้นไว้

พอเห็นฉากนี้ หน้ากากผีรู้ได้ในทันทีว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติ

วินาทีต่อมา เขามองเห็นไป๋ยี่เฟยคาบมีดสั้นกรีดไปที่แขนของตัวเอง

โซ่เหล็กที่พันธนาการเขาไว้เป็นโซ่เหล็กทั้งเส้น ขอเพียงแค่แขนข้างหนึ่งของเขาหลุดพ้นได้ เขาก็จะสามารถหลุดจากโซ่เหล็กนี้ได้

แต่เห็นได้ชัด ว่ามันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำลายโซ่ด้วยมีดสั้น

ดังนั้น เขาจะต้องค่อยๆเฉือนกรีดแขนของตัวเองทีละนิด แบบนี้เขาก็สามารถหลุดพ้นจากโซ่เหล็กได้แล้ว

การกระทำของไป๋ยี่เฟยทำให้หน้ากากผีตกใจมาก

เขาคาดไม่ถึงเลยว่าไป๋ยี่เฟยจะตัดสินใจทำแบบนี้ และเขาก็มีความแน่วแน่มาก

“นี่ นายเอาจริงเหรอ！”

พอเห็นไป๋ยี่เฟยใช้มีดสั้นที่คาบอยู่ในปากจะกรีดลงไปที่แขนของเขา หน้ากากผีจึงรีบก้าวไปข้างหน้าทันที เอื้อมมือออกไปคว้าด้ามมีดสั้นไว้ แล้วดึงมีดสั้นออกมา สุดท้ายโยนทิ้งไปบนพื้น

“แคร้ง！”

มีดสั้นตกลงไปบนพื้น

หน้ากากผีจึงมองไปที่เขา แล้วตะโกนเสียงดัง“นายโง่รึเปล่า？จะตัดแขนของตัวเองเพื่อผู้หญิงคนเดียวเนี่ยนะ？”

สายตาของไป๋ยี่เฟยจ้องมองไปที่หน้ากากผีด้วยความเย็นชา แล้วพูดว่า“คนอย่างคุณจะไปรู้อะไร”

“คนอย่างฉัน？”หน้ากากผีตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มออกมา“นายรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร？ถึงมาเรียกว่าคนอย่างฉัน？”

ไป๋ยี่เฟยถลึงตามองไปที่เขาโดยไม่พูดอะไร

แต่หน้ากากผีก็หัวเราะอยู่ข้างๆ อีกด้านก็ค่อยๆถอดหน้ากากของเขาออกมา

หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยมองเห็นใบหน้าที่อยู่หลังหน้ากาก มันทำให้เขาตกตะลึงในทันที

ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า คือผู้หญิงอายุสามสิบกว่า ไป๋ยี่เฟยเคยเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้ไม่กี่ครั้ง และตัวเองได้รับการช่วยเหลือจากเธอหลายครั้ง

ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น เธอคือหลิวจู๋ผู้ซึ่งเป็นน้ารองของหลิวเสี่ยวอิง

หลิวจู๋หัวเราะแล้วมองไปที่ไป๋ยี่เฟยพลางพูดขึ้นมาว่า“ไม่เลว นายผ่านบททดสอบของฉันแล้ว”

ไป๋ยี่เฟยมึนงง

ต่อมาหลิวจู๋ก็ปลดโซ่เหล็กออก ไป๋ยี่เฟยนั่งอยู่บนเตียงมองไปที่หลิวจู๋อย่างเหม่อลอย

หลิวจู๋ที่เห็นเขาเป็นแบบนั้น จึงตบไหล่ของเขาอย่างอดไม่ได้“นายวางใจเถอะ ฉันสามารถค่อยๆปรับสมดุลย์ร่างกายของเธอให้ฟื้นฟู เพื่อที่เธอจะได้กลับมามีสิทธิ์เป็นแม่คนอีกครั้ง”

พอไป๋ยี่เฟยได้ยินแล้วก็เกิดหวั่นไหว จริงด้วย หลิวจู๋มีทักษะทางการแพทย์ดีมาก ตอนนั้นหลี่เสว่ไม่สามารถมีลูกได้ และเป็นเธอที่เป็นคนดูแลเรื่องนี้

เวลานี้เอง หลิวจู๋ก็ถอนหายใจแล้วพูดว่า“พี่ชายและพี่สาวของฉันพวกเขาอยู่ต่างประเทศตลอด แต่พวกเขายังคงมีแนวคิดหัวโบราณ และไม่สามารถยอมรับความคิดแบบนี้ในระยะเวลาอันสั้น”

ไป๋ยี่เฟยอยากพูดว่า：เรื่องนี้ดูไม่เกี่ยวอะไรกับแนวคิดหัวโบราณเลย ไม่ว่าความคิดจะล้ำยุคขนาดไหน กลัวว่าจะไม่สามารถยอมรับเรื่องแบบนี้ได้

แต่ทว่า ในใจของไป๋ยี่เฟยไม่สามารถยอมให้หลิวเสี่ยวอิงแต่งงานกับพานปู้ถิงได้

ไป๋ยี่เฟยครุ่นคิด แล้วถามออกไปว่า“งั้นน้ารอง……”

หลิวจู๋หัวเราะแล้วพูดว่า“ฉันก็หัวโบราณเหมือนกันย่ะ”

พอได้ยินคำพูดนี้สีหน้าของไป๋ยี่เฟยถึงกลับเปลี่ยนไป

แต่วินาทีต่อไป หลิวจู๋ก็หัวเราะแล้วพูดว่า“หัวโบราณแต่ไม่ได้แปลว่าฉันจะสับสน”