บทที่ 975 หน้ากากผี

ไป๋ยี่เฟยรับรู้ได้ถึงความผิดปกติในทันที เขาจึงรีบตามไป

ไป๋ยี่เฟยรู้ว่าตัวเองถูกวางยาพิษแล้ว และโดยปกติทั่วไปแล้ว พิษมีผลเพียงเล็กน้อยเท่านั้นสำหรับยอดฝีมือ แต่เห็นได้ชัดว่าเขารับรู้ได้ถึงอาการแขนชา

ที่นี่คือเมืองเทียนเป่ย เป็นถิ่นของเขา แต่กลับมีคนกล้าลงมือกับเขา！

บุคคลนี้ไม่ธรรมดา ดังนั้นเขาต้องจับให้ได้

ไป๋ยี่เฟยวิ่งไปข้างหน้าแล้วกระโดดอย่างรวดเร็ว ซึ่งดึงดูเสียงร้องอุทานของฝูงชนที่อยู่ด้านหลังของเขา

“เย็ดเข้！ทำไมเขาถึงเร็วแบบนั้นล่ะ？”

“นี่แม่งเร็วเกินไปแล้วมั้ง？”

“พระเจ้าช่วย รีบมาดูเร็วเข้า เขาขึ้นตึกไปแล้ว！”

......

คนผู้นั้นที่พบว่าไป๋ยี่เฟยไล่ตามอยู่พบว่าคนที่ตามมาคือไป๋ยี่เฟย เขาจึงโรยผงบางอย่าง มันเป็นผงสีขาว

ไป๋ยี่เฟยรีบหลบอย่างรวดเร็ว ไล่ตามจากอีกด้าน

คนหนึ่งอยู่หน้าคนหนึ่งอยู่หลัง ผ่านไปไม่นานก็มาถึงข้างๆตึกร้างที่ยังสร้างไม่เสร็จ และหลังจากที่เข้าไปตึกร้างแล้ว คนผู้นั้นก็ได้หายไปแล้ว

ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้วอย่างไม่รู้ตัว

ในขณะเดียวกัน เขารู้สึกหัวใจของตัวเองสั่นเล็กน้อย ยังรู้สึกหายใจลำบากอีกด้วย

นี่คือสัญญาณของการโดนพิษ

เขาอยากรีบใช้พลังอ้านจิ้งขับพิษออก แต่แล้วเขาพบว่าพลังอ้านจิ้งของเขาหายไปจนหมด ไม่มีแม้แต่น้อย

เขารู้สึกตกใจมาก หลังจากที่รู้สึกว่าตัวเองปวดหัว เขาจึงรีบหยิบออกมาโทรหาฉินหัวทันที

เพียงแต่ด้านหลังของเขามีเสียงลมดังลอดมา

ไป๋ยี่เฟยรีบก้มหัวหลบ ในขณะเดียวกันเขาก็ได้หันหลังแล้วชกคนที่อยู่ข้างหลัง

เสียงดัง“ปั๊ก” คนคนนั้นกระเด็นออกไป

แต่ไป๋ยี่เฟยเองก็รู้สึกแย่เช่นกัน เพราะเขาออกแรงเมื่อกี้ ทำให้พิษแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว การเวียนศีรษะของเขามีเพิ่มมากขึ้น

ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่ได้กดโทรออกไป และก็หมดสติไปในทันที

......

รอจนเขาได้สติขึ้นมาอีกครั้ง เขาพบว่าตัวเองถูกมัดไว้บนเตียงขนาดใหญ่ บนเตียงมีเพียงผ้าปูเตียง แต่ไม่มีผ้าห่ม และสิ่งที่มัดเขาอยู่มันไม่ใช่เชือก แต่คือโซ่เหล็ก

และห้องที่เขาอยู่นั้นเป็นห้องเล็กๆเก่าทรุดโทรม บนหน้าต่างไม่มีกระจก และมีลมพัดปลิวไสวไปมาเป็นระลอก

ไป๋ยี่เฟยกะพริบตาปริบๆ เขารู้สึกแปลกใจมาก ที่เขาต้องมาเจอเรื่องโชคร้ายในถิ่นของตัวเอง

และในเวลานี้เอง ทันใดนั้นข้างๆของเขาก็มีเสียงดังลอดมา“ตื่นได้สักทีสินะ”

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกตกใจ จึงรีบหันไปมอง

ในที่ไม่ไกลจากเขามีร่างที่ไม่เล็กไม่ใหญ่ยืนอยู่ เขาสวมชุดฉางเผ่า และยังใส่หน้ากากผีอีกด้วย ทำให้คนไม่รู้ว่าเป็นชายหรือหญิง

สำหรับเสียงของเขาแล้ว เห็นได้ชัดว่าถูกเปลี่ยนโดยเครื่องเปลี่ยนเสียง ไม่ใช่เสียงที่แท้จริงของเขา

คนผู้นั้นจ้องมองมาที่ไป๋ยี่เฟย น้ำเสียงสบายๆ และมีความดูถูกเล็กน้อย“ทำไมนายไม่ลองเดาดูล่ะ ว่าใครต้องการชีวิตของนาย？”

ไป๋ยี่เฟยขยับตัวเล็กน้อย พบว่าร่างกายของเขาไม่มีแรง อีกทั้งพลังอ้านจิ้งที่อยู่ภายในยังใช้ไม่ได้อีกด้วย เขายังถูกโซ่เหล็กตรวนไว้ ซึ่งมันไม่สามารถหลุดพ้นจากพันธนาการได้เลย

ตอนนี้เขา เป็นปลาที่อยู่บนเขียง พร้อมที่จะถูกฆ่าได้ทุกเมื่อ

ตอนนี้ไป๋ยี่เฟยไม่กลัวเลย แต่เขาตกใจเล็กน้อย เนื่องจากยาพิษทั่วไปโดยปกติแล้วแทบจะไม่มีผลอะไรกับเขาเลย

เขามองไปที่คนคนนั้นแล้วเอ่ยถามอย่างเรียบเฉย“คุณเป็นใคร？”

หน้ากากผีหัวเราะแล้วพูดว่า“นายต้องไม่รู้แน่ๆว่าใครต้องการชีวิตของนาย”

ไป๋ยี่เฟยกลับขมวดคิ้วแล้วถามว่า“คุณเป็นใครกันแน่？เป็นผู้ชายหรือผู้หญิง？”

หน้ากากผีดูเหมือนจะโกรธแล้ว เขาทำเสียงหึแล้วพูดว่า“จนถึงป่านี้แล้ว？ยังจะจองหองอยู่อีก？”

ทั้งสองไม่อยู่ในหัวข้อสนทนาเดียวกัน ไป๋ยี่เฟยไม่ได้ตอบกลับหน้ากากผีแม้แต่คำเดียว มันจึงทำให้เขารู้สึกโมโหมาก

ทันใดนั้นไป๋ยี่เฟยก็หัวเราะอย่างเย้ยหยัน“คุณจะฆ่าก็ฆ่าเถอะ ทำไมต้องรอผมฟื้นด้วย ยังจะให้ผมเดาว่าใครจะฆ่าผมอีก？”

“หรือคุณยังหวังว่าผมจะให้เงินคุณมากกว่า ให้คุณหันกลับไปฆ่านายจ้างของคุณ？”

คำพูดเหล่านี้ทำให้หน้ากากผีถึงกับชะงักไป