บทที่ 974 มันผ่านไปแล้ว

หลังจากพูดจบ พานปู้ถิงก็เงยหน้าขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง แล้วเดินผ่านไป๋ยี่เฟยไป

เป็นไปตามคาดหลิวโก๋จงได้ยินเรื่องนี้ เขาหันกลับมาแล้วจ้องมองไปที่ไป๋ยี่เฟย จากนั้นก็เดินต่อไปข้างหน้า

ตลอดการสนทนาไป๋ยี่เฟยไม่ได้พูดแม้แต่คำเดียว เขาเดินเข้าไปกดลิฟต์อย่างเงียบๆ

หยุนอิงเดินตามเข้าไป เธอเอียงศีรษะแล้วพูดว่า“ไอ้งั่งนั่นน่ารำคาญจัง ให้ฉันช่วยคุณฆ่าเขาไหม ครั้งนี้จะถือว่าเป็นของกำนัลสำหรับเพื่อน ไม่คิดเงินนะ”

“ไม่จำเป็น”ไป๋ยี่เฟยตอบกลับอย่างเรียบเฉย

หลังจากที่กลับเข้าไปในรถ ไป๋ยี่เฟยกลับไม่ได้ขับรถจากไปไหน เขาทำเพียงแค่นั่งอยู่บนที่นั่งของคนขับแล้วจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ

หยุนอิงนั่งพิงอยู่เบาะหลัง เธอกึ่งนั่งกึ่งนอนอย่างเกียจคร้าน ไม่ได้เร่งเร้าให้ไป๋ยี่เฟยขับรถออกไป แต่เธอกลับพูดแซวขึ้นมาว่า“ที่แท้นี่ก็คือเหตุผลที่ทำไมการฝึกฝนของแผ่นดินใหญ่ภาคเหนือของพวกคุณถึงต่ำสินะ！”

“เวลาส่วนมากเอาไปใช้กับเรื่องรักๆใคร่ๆ เสียเวลาฝึกซ้อมไปเปล่าๆ”

ไป๋ยี่เฟยดูเหมือนจะไม่ได้ยินสิ่งที่เธอพูดยังไงอย่างงั้นเลย และไม่ได้สนใจเธอ

ตอนนี้เธอกำลังคิดว่า เหตุใดหลิวเสี่ยวอิงถึงได้พูดกับเขาแบบนั้น？

ถ้าพ่อแม่ของเธอไม่ยอมรับ ไป๋ยี่เฟยก็คิดว่ามันเป็นปกติ ทว่าแม้แต่หลิวเสี่ยวอิงยังไม่ยอมรับ ไป๋ยี่เฟยรู้สึกเสียใจมาก

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง พานปู้ถิงก็เดินออกมาจากโรงแรม เขาเดินไปที่ข้างหน้ารถของไป๋ยี่เฟย ด้วยสีหน้าท่าทางเย่อหยิ่งแล้วเสียบการ์ดแต่งงานของเขาไว้ที่ปัดน้ำฝน

หลังจากนั้นเขาก็เคาะหน้าต่างรถข้างที่ไป๋ยี่เฟยนั่ง

ไป๋ยี่เฟยได้สติจากภวังค์ความคิดของตัวเอง หลังจากที่มองเขาอย่างเรียบเฉยก็ลดหน้าต่างรถลงมา

พานปู้ถิงพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความได้ใจ“การ์ดแต่งงานฉันให้นายแล้วนะ เชิญนายร่วมดื่มฉลองยินดีกับงานมงคลของฉันกับหลิวเสี่ยวอิงด้วย มะรืนต้องมาให้ได้นะ！”

ใบหน้าของไป๋ยี่เฟยไม่แสดงสีหน้าใดๆ เขาพูดอย่างเรียบเฉย“ฉันไม่สนใจงานแต่งของนาย”

ในความเป็นจริงแล้วหัวใจของไป๋ยี่เฟยรู้สึกเจ็บปวดมาก

พานปู้ถิงแสยะยิ้ม แล้วพูดว่า“ถ้านายไม่มาจะน่าเบื่อแค่ไหน？กว่าฉันจะแย่งเสี่ยวอิงมาได้ไม่ง่ายเลยนะ ช่วงเวลาดีๆแบบนี้ นายต้องมาเป็นพยานหน่อยสิ ไม่ใช่เหรอ？”

เมื่อไป๋ยี่เฟยได้ยินดังนั้น เขาจึงหรุบตาลง เพื่อปิดบังรังสีอาฆาตที่แวบเข้ามาในแววตา

พานปู้ถิงไม้ได้มองเห็น ท่าทีของเขายังคงได้ใจ“ลองคิดดูสิ ไป๋ยี่เฟยเถ้าแก่ของเฟยเสว่กรุ๊ป เป็นคนมีชื่อเสียงใหญ่โตของเต่าหลัน แต่ฉันกลับแย่งเสี่ยวอิงมาจากมือของนาย ฮ่าๆๆ……”

“ไป๋ยี่เฟย มะรืนงานแต่งของฉันกับเสี่ยวอิง จะจัดที่โรงแรมเทียนเป่ย ตอนนี้ฉันจองห้องหอเรียบร้อยแล้ว เป็นห้องชุดเพรสซิเดนเชียล สวีทเหมือนกัน แต่ฉันให้คนจัดเตรียมการตกแต่งเป็นพิเศษ ”

“ผ้าปูที่นอนและผ้านวมสีแดง ด้านบนโรยไปด้วยดอกกุหลาบสีชมพู ในห้องน้ำฉันก็ให้คนจัดเตรียมการ อ่างอาบน้ำเป็นสีชมพู และเตรียมดอกกุหลาบไว้ด้วย”

“รองานแต่งจบลง ฉันก็จะได้ลงอ่างอาบน้ำจู๋จี๋กัน หลังจากอาบน้ำจู๋จี๋กันเสร็จ ค่อยๆเพลิดเพลินกับหุ่นอันเย้ายวนใจน่าดึงดูของเสี่ยวอิง บนเตียงใหญ่นั่น ให้เธออยู่ใต้ร่างของฉัน……”

“ปึ้ง！”

คำพูดเหล่านี้ไปกระตุ้นต่อมของไป๋ยี่เฟย ไป๋ยี่เฟยไม่อาจทนได้อีกต่อไป

เขาถีบประตูรถออกไป และพานปู้ถิงยืนอยู่ด้านหน้าของประตูรถพอดี พอประตูรถเปิดออก เขาก็ถูกกระแทกจนกระเด็นออกไป ล้มหงายหลังขาชี้ฟ้า

ไป๋ยี่เฟยถูกคำพูดเหล่านั้นกระตุ้นอารมณ์ของเขาแล้วจริงๆ ภาพเหล่านั้นเขาไม่กล้าแม้แต่จะนึกคิด ตอนนี้เขาอยากฆ่าไอ้หมอนี่ทิ้งซะ

“นายรนหาที่ตายเองนะ！”

ไป๋ยี่เฟยลงจากรถด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ก้าวไปข้างหน้าหลายก้าว หิ้วพานปู้ถิงไว้ กำหมัดแน่นอยากจะชกเขา

แต่แล้วพานปู้ถิงไม่กลัวแม้แต่น้อย กระทั่งยังยิ้มแปลกๆให้เขาอีกด้วย

ไป๋ยี่เฟยถึงกับตกตะลึง

วินาทีต่อมา ทันใดนั้นพานปู้ถิงก็ตะโกนเสียงดัง“ใครก็ได้ ช่วยด้วยครับ มีคนจะฆ่าผมครับ！”

ต่อมา ด้านหลังของไป๋ยี่เฟยก็มีเสียงดังลอดขึ้นมา“หยุดนะ！”

ไป๋ยี่เฟยหันกลับไปดู เห็นหลิวโก๋จงพ่อแม่ลูกสามคนทั้งครอบครัวปรากฏขึ้นที่หน้าประตูของโรงแรม

เวลานี้เอง พานปู้ถิงยังคงแหกปากร้องโวยวาย“เสี่ยวอิง ตอนแรกผมแค่อยากเอาการ์ดแต่งงานมาให้เขา ใครจะไปรู้ว่าเขาจะฆ่าผม ช่วยผมด้วยครับช่วยผมด้วย！”

อู๋หยุนที่เห็นเหตุการณ์แบบนั้นจึงด่ากราดไป๋ยี่เฟยด้วยความโกรธ“ไป๋ยี่เฟย แกรีบปล่อยเขานะ！”

แต่วินาทีที่ไป๋ยี่เฟยเห็นหลิวเสี่ยวอิงนั้น ราวกับว่าเขาถูกตรึงไว้ก็ไม่ปาน ไม่ขยับเขยื้อน

ใบหน้าของหลิวโก๋จงเต็มไปด้วยความโกรธ เขาพูดกับหลิวเสี่ยวอิงว่า“ลูกดูสิผู้ชายที่ลูกชอบเป็นคนแบบไหน？ตระหนี่ถี่เหนียว และหยาบคายขนาดไหน！”

เพราะไป๋ยี่เฟยไม่ยอมปล่อยมือ อู๋หยุนจึงรีบดึงหลิวเสี่ยวอิงไว้แล้วพูดอย่างกระวนกระวายว่า“เสี่ยวอิง ลูกรีบบอกให้เขาปล่อยมือสิ！”

ไป๋ยี่เฟยเอาแต่จ้องหลิวเสี่ยวอิงอยู่อย่างนั้น จ้องดวงตาของเธอ เขามองเห็นนัยน์ตาของหลิวเสี่ยวอิงทำอะไรไม่ได้ในส่วนลึกในแววตาของเธอยังซ่อนความเสียใจเอาไว้