ตอนที่ 973
บทที่ 973 ไม่เกี่ยวข้องอะไรกันแล้ว
October 28, 2026
หลี่เสว่พูดถูก แต่ว่าในใจของเขารู้สึกผิดมากจริงๆ
ไม่เพียงแต่รู้สึกผิดต่อหลิวเสี่ยวอิง ยังรู้สึกผิดต่อหลี่เสว่อีกด้วย
......
เช้าวันรุ่งขึ้น ไป๋ยี่เฟยแต่งตัวเสร็จก็ออกจากบ้านไป
หยุนอิงที่พึ่งตื่น บังเอิญเห็นไป๋ยี่เฟยออกจากบ้านไป เธอยังไม่ได้ล้างหน้าล้างตา แต่เธอกลับเดินตามไป๋ยี่เฟยออกไปอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ไป๋ยี่เฟยตรงไปที่โรงแรมเทียนเป่ย
ไป๋ยี่เฟยขับรถไป มองดูหยุนอิงที่อยู่เบาะหลัง“ผมว่า คุณไม่ไปนอนดีๆ ตามผมมาทำไม？”
“แน่นอนว่าตามมาเที่ยวเล่นกับคุณไง！”หยุนอิงเกาะอยู่เบาะหลัง“ฉันอยู่ที่คฤหาสน์น่าเบื่อจะตาย！”
ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างรังเกียจ“คุณจะออกจากบ้านผมไม่มีความเห็น แต่คุณจัดการตัวเองให้เรียบร้อยก่อนได้ไหม？เป็นถึงผู้หญิง หน้าไม่ล้าง ฟันไม่แปลง ยังใส่รองเท้าแตะออกมาอีก คุณไม่อายเหรอ？”
หยุนอิงเปลี่ยนสีหน้าทันที เธอถลึงตาท้ายทอยของไป๋ยี่เฟยแล้วพูดว่า“ฉันจะเป็นยังไงมันเรื่องอะไรของคุณห้ะ！ขับรถของคุณไปเถอะ！”
“ผมไม่ใช่คนขับรถของคุณ！”ไป๋ยี่เฟยทำเสียงหึแล้วพูดว่า“อย่าบังอาจสั่งผมนะ！”
......
ที่ไป๋ยี่เฟยเดินทางมาที่โรงแรมเทียนเป่ยเป็นเพราะจะมาพบพ่อแม่ของหลิวเสี่ยวอิง
พ่อแม่ของหลิวเสี่ยวอิงมาร่วมงานกับเฟยเสว่กรุ๊ปในนามของบริษัท หวังโหลวบอกว่าพวกเขาจัดห้องชุดเพรสซิเดนเชียล สวีทของโรงแรมเทียนเป่ยไว้ให้
หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยลงจากรถก็ไม่ได้สนใจหยุนอิง แต่เดินตรงไปขึ้นลิฟต์เพื่อขึ้นไปชั้นบนสุด
หยุนอิงเดินตามอย่างเหนียวแน่น
ในลิฟต์ ไป๋ยี่เฟยยืนชิดอยู่ด้านซ้าย หยุนอิงอยู่ด้านขวา แกทั้งเพราะว่าเธอเป็นคนเข้ามาทีหลัง ตำแหน่งจึงอยู่ข้างหน้า เท่ากับว่าหันหลังให้กับไป๋ยี่เฟย
ไป๋ยี่เฟยจึงจ้องแผ่นหลังของหยุนอิงแล้วครุ่นคิด：จุดอ่อนของเธออยู่ที่ไหนกันนะ？
ไม่ใช่ลำคอ และไม่ใช่ขมับเหมือนกัน มันอยู่ไหนกันนะ？
สายตาของไป๋ยี่เฟยมองประเมินร่างกายของหยุนอิง เห็นเอวเล็กคอดของเธอ ก็ครุ่นคิดในใจว่า：ไม่ได้อยู่ที่เอวหรอกมั้ง？
จากนั้นไป๋ยี่เฟยจึงจับจ้องไปที่เอวของเธอ ในขณะเดียวกัน มือของเขาก็แอบรวบรวมพลัง
แต่ในเวลานี้เอง เสียงดัง“ติ้ง” ลิฟต์มาถึงแล้ว
วินาทีต่อมา ไป๋ยี่เฟยถูกหยุนอิงถีบออกจากลิฟต์
หยุนอิงเดินออกมา ชี้ไปที่ไป๋ยี่เฟยแล้วด่ากราดว่า“ไป๋ยี่เฟย อย่างแม่งคิดว่าเรามีความสัมพันธ์ร่วมมือกันอยู่ แล้วฉันจะไม่กล้าฆ่าคุณนะ คราวหน้าแม่งลองดูอีกครั้งสิ ฉันฆ่าคุณแน่！”
ไป๋ยี่เฟยยืนยืดตัวตรง ไม่พูดอะไร เพียงแต่รู้สึกเสียดายในใจเล็กน้อย ตกลงหมิงเหมินของผู้หญิงคนนี้อยู่ไหนกันแน่？
......
ไป๋ยี่เฟยมาถึงห้องพักของพ่อแม่หลิวเสี่ยวอิง เขาเคาะประตู
ผ่านไปไม่นาน ก็มีคนมาเปิดประตู
หลังจากที่เขาเห็นคนที่มาเปิดประตู ก็ทำให้เขาถึงกับผงะไปเลย
เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขา คือหลิวเสี่ยวอิง
หลิวเสี่ยวอิงผอมลงกว่าตอนที่เขาออกจากหลันเต่ามาก สีหน้าก็ซีดเซียวเล็กน้อย ดูไปแล้วเหมือนช่วงนี้จะใช้ชีวิตอย่างไม่มีความสุขเท่าไรนัก
หลังจากที่หลิวเสี่ยวอิงเห็นไป๋ยี่เฟย เธอถึงกับตกตะลึง
ในเวลานี้เอง ก็มีเสียงของอู๋หยุนดังลอดเข้ามาจากในห้อง“เสี่ยวอิง ใครเหรอ？”
หลิวเสี่ยวอิงได้สติกลับมา เธอพูดอย่างเรียบเฉยว่า“เคาะประตูผิดน่ะค่ะ”
หลังจากที่พูดจบเธอก็กำลังจะปิดประตู
ไป๋ยี่เฟยรู้สึกกระวนกระวาย เขารีบใช้มือกดไปที่ประตูที่กำลังจะปิดลง“เสี่ยวอิง”
สีหน้าท่าทางของหลิวเสี่ยวอิงรู้สับสับสนวุ่นวายขึ้นมา เธอก้มศีรษะ ไม่กล้ามองสบตาไป๋ยี่เฟย“ขอโทษนะคะ คุณจำคนผิดแล้วค่ะ”
พอได้ยินประโยคนี้แล้ว ไป๋ยี่เฟยก็รู้สึกโกรธขึ้นมาในทันที เขาใช้แรงที่มือ ผลักประตูออกไปอย่างแรง จ้องมองไปที่หลิวเสี่ยวอิงอย่างตาไม่กะพริบ“คุณเป็นอะไรกันแน่？พูดกับผมดีๆไม่ได้เหรอ？”
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น？ต้องทำกันถึงขนาดนี้เลยเหรอ？”
พึ่งพูดจบ อู๋หยุนผู้ซึ่งเป็นแม่ของหลิวเสี่ยวอิงก็เดินมา