บทที่ 979 ยินยอมอย่างเต็มใจ

อู๋หยุนร้องไห้ด้วยหัวใจแหลกสลาย ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เธอรีบพยักหน้าตกลง“ได้จ้ะๆๆ ลูกอยากแต่งงานกับใครก็ได้ ลูกตัดสินใจเองได้ แม่เห็นด้วยทุกอย่าง”

หลิวเสี่ยวอิงที่เห็นแบบนั้น ในที่สุดก็ยิ้มออกมา

แต่ในเวลานี้เอง จู่ๆสีหน้าของหลิวโก๋จงก็ขรึมลง เขาคว้ามือของอู๋หยุน แล้วจับแยกกับมือของหลิวเสี่ยวอิง หลังจากนั้นก็พูดอย่างเย็นชา

“ฝันไปเถอะ ลูกต้องแต่งงานกับพานปู้ถิงเท่านั้น”

พอได้ยินดังนั้น สีหน้าของหลิวเสี่ยวอิงกับอู๋หยุนก็ตกใจมาก

ไป๋ยี่เฟยเองก็มองไปที่หลิวโก๋จงด้วยความตกใจ ลูกสาวของตัวเองจะตายแล้ว ยังจะดื้อรั้นแบบนี้อยู่อีก？

พานปู้ถิงตื่นเต้นเล็กน้อย แต่เขายังคงไม่ยอม

ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างร้อนใจ“ลุงหลิวครับ เสี่ยวอิงเธอ”

หลิวโก๋จงทำเสียงหึอย่างเย็นชา และขัดไป๋ยี่เฟย“ฉันบอกว่าไม่ต้องก็คือไม่ต้อง พวกเธอเลิกแล้วต่อกันเถอะ”

ทุกคนที่ได้ยินแบบนั้นจึงตกใจมาก

อู๋หยุนจึงผลักหลิวโก๋จงหนึ่งครั้ง“คุณทำอะไรน่ะ？ลูกสาวเป็นถึงขนาดนี้แล้ว คุณเห็นคนตายแล้วยังไม่ช่วยอีก？คุณ……”

หลิวโก๋จงถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วมองไปที่หลิวเสี่ยวอิงที่อยู่บนเตียงด้วยใบหน้าเคร่งขรึม“ลูกไม่ได้โดนพาด้วยซ้ำ！”

“อะไรนะ？”ทุกคนตกใจมาก

หลิวเสี่ยวอิงเหลือบตาหันไปมองทางอื่นอย่างร้อนตัว

หลิวโก๋จงพูดอีกว่า“เสี่ยวอิง ลูกอย่าลืมนะ ว่าใครเป็นคนสอนพื้นฐานของการแพทย์แผนจีนตอนลูกยังเป็นเด็ก？”

ตระกูลหลิวของพวกเขาเป็นครอบครัวแพทย์แผนจีน ถึงแม้ทักษะการแพทย์ของหลิวโก๋จงจะไม่ได้เก่งเท่าน้ารองของหลิวเสี่ยวอิง แต่เขายังพอได้เรียนรู้อยู่บ้าง อีกทั้งทักษะทางการแพทย์ของเขาก็ไม่แย่

หลิวเสี่ยวอิงไม่กล้าแม้แต่จะลืมตา จึงรีบปิดตาลง

ไป๋ยี่เฟยที่ได้ยินดังนั้น หัวใจของเขาก็เต้นเร็วแรงมาก

อู๋หยุนที่ได้ยินเช่นนั้นจึงอึ้งอยู่นาน แต่พอเห็นหลิวเสี่ยวอิงหลับตาจู่ๆเธอก็ร้อนใจมาก เธอรีบพุ่งตัวเข้าไป แล้วตะโกนเรียกเสียงดัง

“เสี่ยวอิง เสี่ยวอิง ลูกเป็นอะไรไป？”

หลิวโก๋จงทนดูต่อไปไม่ได้อีกแล้ว จึงกระชากตัวอู๋หยุน แล้วหันกลับไปสั่งกับพนักงานว่า“ไปรินน้ำอุ่นมา”

พยาบาลไม่รู้ว่าทำไม แต่คำขอของครอบครัวของคนป่วยก็ไม่ได้เกินไป เธอจึงหันหลังเดินออกไป

ผ่านไปไม่นานพยาบาลก็ยกน้ำอุ่นเข้ามา หลิวโก๋จงถือไว้แล้วนั่งข้างๆเตียงของหลิวเสี่ยวอิงที่แกล้งตายพลางพูดขึ้นมาว่า“ลุกขึ้นมาดื่มน้ำซะ”

หลิวเสี่ยวอิงจึงแกล้งทำอีกครู่หนึ่ง เนื่องจากมันน่าอับอายมากจริงๆ

หลิวโก๋จงที่เห็นแบบนั้นจึงพูดอีกว่า“หยุดแกล้งทำได้แล้ว รีบลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ！”

คราวนี้หลิวเสี่ยวอิงจึงต้องลืมตาขึ้นแล้วลุกขึ้นนั่ง จากนั้นก็ดื่มน้ำร้อนท่ามกลางสายตาสงสัยของทุกคน

หลังจากดื่มน้ำร้อนไปไม่กี่นาที สีหน้าของหลิวเสี่ยวอิงก็แดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย ความเขียวช้ำตามร่างกายของเขาก็ค่อยๆหายไปเรื่อยๆ

พอเห็นฉากนี้แล้ว ทุกคนจึงรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก

หลิวโก๋จงทำเสียงหึอย่างเย็นชาแล้วพูดอธิบายว่า“นี่เป็นยาสมุนไพรที่ประหลาดชนิดหนึ่ง หลังจากที่กินไปแล้วจะเกิดปฏิกิริยาเป็นพิษ แต่ไม่ถึงกับเอาชีวิต และไม่มีความเจ็บปวดใดๆทั้งสิ้น ดื่มน้ำร้อนหนึ่งแก้วก้สามารถละลายความเป็นพิษได้แล้ว”

เมื่อได้ฟังอธิบาย ทุกคนก็เข้าใจได้ในทันที หลังจากนั้นก็ต่างรู้สึกอึดอัดใจ

เพราะนี่คือบทละครที่สร้างขึ้นโดยหลิวเสี่ยวอิงที่กำกับตนเองและแสดงตนเอง

ไป๋ยี่เฟยที่เห็นดังนั้นยิ่งร้อนตัวใหญ่

หลิวโก๋จงจึงมองไปที่ทุกคนแล้วพูดว่า“ตอนนี้ลูกสาวของฉันไม่เป็นอะไรแล้ว ทุกคนแยกย้ายเถอะ”

คราวนี้กลุ่มคนจึงไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ต่อไป จึงพากันล่าถอยออกไป

อู๋หยุนกลับมองไปที่หลิวเสี่ยวอิงเงียบๆโดยไม่พูดอะไร

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้ออกไป เพราะเรื่องนี้เดิมทีเป็นแผนการที่หลิวจู๋เป็นคนวางแผนให้เขา

แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะพึ่งพาไม่ค่อยได้แล้ว แผนดันแตกเร็วขนาดนี้

ในขณะที่ทุกคนอยู่ในความเงียบ จู่ๆอู๋หยุนก็ชี้ไปที่หลิวเสี่ยวอิงแล้วดุด่าว่า“หลิวเสี่ยวอิง！อยากทำให้แม่ตกใจตายรึไง？เรื่องแบบนี้เอามาล้อเล่นได้เหรอ？ห้ะ？”

หลิวเสี่ยวอิงไม่กล้าพูดอะไร

ไป๋ยี่เฟยจึงรีบปกป้องหลิวเสี่ยวอิง“คุณป้าครับ นี่มัน……”