บทที่ 980 คนแปลกหน้าคนหนึ่ง

“ดังนั้น ฉันยินยอมอย่างเต็มใจ”

คำพูดของหลี่เสว่ ทำให้อู๋หยุนกับหลิวโก๋จงตกใจมาก

ไม่ว่าจะเป็นความใจกว้างของหลี่เสว่ ยังเป็นวิธีที่เธอเสนอเอง มันทำให้พวกเขารู้สึกตกใจมาก

“พะ……พวกคุณมันหน้าไม่อาย！”อู๋หยุนไม่สามารถยอมรับแนวคิดแบบนี้ เธอชี้ไปที่หลี่เสว่แล้วด่าออกไป

แต่หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยได้ฟังสิ่งที่หลี่เสว่พูดจบแล้ว หัวใจของเขาจึงมีแต่ความรู้สึกผิด และในเวลานี้เอง เขายิ่งไม่สามารถปล่อยให้พวกเขาชี้หน้าด่าตำหนิหลี่เสว่ เนื่องจากหลี่เสว่เสียใจมามากพอแล้ว

ไป๋ยี่เฟยจึงก้าวออกมา ขวางอยู่ข้างหน้าของหลี่เสว่แล้วพูดว่า“ทุกอย่างมันเป็นความผิดของผม ถ้าพวกคุณจะดุจะด่าก็มาลงที่ผม ไม่เกี่ยวกับเธอเลย”

พานปู้ถิงที่เห็นแบบนั้น จึงหัวเราะอย่างเย้ยหยัน แล้วชี้ไปที่ไป๋ยี่เฟยพลางพูดขึ้นมาว่า“ไป๋ยี่เฟย ทำไมถึงหน้าไม่อายขนาดนี้？นายมีปัญญาอะไร มีสิทธิ์อะไรแต่งงานกับผู้หญิงที่สวยขนาดนี้ได้ในเวลาเดียวกัน？”

“ผมจะบอกอะไรคุณนะ พรุ่งนี้ผมกับเสี่ยวอิงจะแต่งงานกันแล้ว เธอจะแต่งงานกับฉันแน่แล้ว ฉันจะไม่มีทางให้คนอย่างคุณทำให้เสี่ยวอิงเป็นมลทิน！”

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้พูดอะไร หลี่เสว่จึงผลักเขาออกไปเบาๆ เธอมองหน้าพานปู้ถิง กระทั่งยังก้าวไปข้างหน้าสองก้าว พวกเขาอยู่ใกล้กันมาก“คุณเป็นใคร สามีของฉันเก่งกว่าคุณหมื่นเท่า！”

“เขาเก่งกว่าผม？”พานปู้ถิง หัวเราะอย่างเย้ยหยัน“การศึกษาเขาดีกว่าผมงั้นเหรอ？หน้าตาหล่อกว่าผมเหรอ？”

“ใช่ ผมยอมรับว่าตอนนี้ชีวิตของเขาดีกว่าผม แต่แล้วยังไงล่ะ เขาเป็นคนที่มีภรรยาแล้ว จุดนี้ไม่สามารถเทียบกับผมได้！”

“อีกทั้งคุณลุงคุณป้าก็อนุญาตให้เสี่ยวอิงแต่งงานกับผม พรุ่งนี้พวกเราจะจัดงานแต่งกันแล้ว”

“หลังจากพรุ่งนี้จัดงานแต่งงานเสร็จ ทุกอย่างก็จะสิ้นสุดลง！”

“เขาดีกว่าผมแล้ว……เอ่อ……”

“พู่！”

สุดท้ายเขายังพูดไม่ทันจบ จู่ๆก็เขาก็หยุดพูด ในขณะเดียวกัน ก็นึกถึงเสียงของใบมีดที่แทงทะลุเลือดเนื้อ

ในแขนเสื้อของหลี่เสว่ซ่อนมีดไว้เล่มหนึ่ง มันแทงเข้าไปในหัวใจของพานปู้ถิง

หลี่เสว่มองไปที่เขาอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า“เรื่องนี้ ยังไม่สิ้นสุด”

เมื่อเห็นฉากนี้แล้ว ทุกคนต่างพากันตกใจ แม้แต่ไป๋ยี่เฟยก็ตกใจเช่นกัน

พวกเขาคิดไม่ถึงว่าหลี่เสว่จะพกมีดมาหนึ่งเล่ม อีกทั้งยังฆ่าพานปู้ถิงอย่างเด็ดขาดขนาดนี้

“ปู้ถิง！”

อู๋หยุนอุทานอย่างตกใจ เธอรีบวิ่งเข้าไปพยุงพานปู้ถิงไว้

หลังจากที่หลิวโก๋จงได้สติ เขาก็ชี้ไปที่หลี่เสว่พลางก่นด่า“พวกเธอรังแกคนอื่นมากเกินไปแล้วนะ！ถึงได้กล้าฆ่าคนตามอำเภอใจแบบนี้ ฉัน……”

เพียงแต่ยังไม่รอให้เขาพูดจบ หลี่เสว่ก็เอากองเอกสารออกมา แล้วโยนไปข้างหน้าของเขาพลางพูดว่า“คุณดูเอาเองเถอะ ดูว่าพวกคุณบีบบังคับให้เสี่ยวอิงแต่งงาน มันเป็นผู้ชายแบบไหน！”

พูดจบเธอไม่สนใจใครอีก แล้วเดินตรงออกไป

ไป๋ยี่เฟยที่เห็นข้อมูลเหล่านั้นแล้วเข้าใจได้ในทันที

ข้อมูลพวกนั้นเป็นข้อมูลที่เขาให้หวังโหลวไปสืบ หลังจากที่หวังโหลวสืบได้แล้วมาเพียงแต่ให้เขามาหนึ่งฉบับ ยังให้หลี่เสว่หนึ่งฉบับด้วย

และหลังจากที่หลิวโก๋จงกับอู๋หยุนดูข้อมูลเหล่านั้นแล้ว สีหน้าค่อยๆเปลี่ยนเป็นแย่มากขึ้น

เนื้อหาในข้อมูลเหล่านั้นพวกเขาไม่สงสัยว่าเป็นข้อมูลเท็จ เพราะพวกเขาสัมผัสกับพานปู้ถิงมามาก มีบางเรื่องที่ถึงจะไม่รู้ แต่ด้วยระยะเวลาที่ติดต่อรู้จักกันมา จึงรู้ได้ในทันทีว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องจริง

และเพราะว่าทั้งสองคนก้มดูข้อมูลไม่มีใครไปสนใจ พานปู้ถิงจึงทำได้เพียงแค่ใช้มือจับกำแพง แล้วเรียกพวกเขา“คุณลุง คุณป้าครับ ช่วยผมด้วย ช่วยผม……ช่วยผมตามหมอ……ตามหมอ……”

พอดูข้อมูลเสร็จพวกเขาจึงหันไปมองพานปู้ถิง

เมื่อเผชิญหน้ากับพานปู้ถิงที่กำลังรองขอความช่วยเหลือ อู๋หยุนจึงมองไปที่หลิวโก๋จงอย่างไม่รู้ตัว

หลิวโก๋จงจ้องมองไปที่พานปู้ถิงอย่างเย็นชาพลางพูดขึ้นมาว่า“ไม่ทันแล้ว”

พานปู้ถิงเบิกตากว้างในทันที เขาไถลลงจากกำแพงที่พิงอยู่อย่างทนไม่ไหวแล้ว

สุดท้ายเขาอยากจะหายใจเฮือกใหญ่ แต่กลับเจ็บปวดมากจนชักกระตุก หลังจากนั้นไม่ทันได้สูดหายใจเข้า ก็หมดลมในทันที เสียงดังปึ้งตกพื้น

ไป๋ยี่เฟยที่เห็นดังนั้นจึงรีบเดินเข้าไป แล้วพูดกับพวกของหลิวโก๋จงว่า“เรื่องนี้ผมทำเอง ไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้น”

หลิวโก๋จงมองไปที่ไป๋ยี่เฟยอย่างเรียบเฉย แล้วพูดว่า“พานปู้ถิงจีบลูกสาวของฉันแล้วถูกปฏิเสธ เขารู้สึกเสียใจมาก เลยฆ่าตัวตาย”

“ประธานไป๋ ผมหวังว่าเรื่องนี้ จะไม่เกี่ยวอะไรกับการร่วมงานกับระหว่างสองบริษัทเรา”

ไป๋ยี่เฟยที่ได้ยินอย่างนั้นจึงตกตะลึงไปครู่หนึ่ง เขาแปลกใจเล็กน้อย ในการกระทำของหลิวโก๋จง

และอู๋หยุนก็เดินไปที่ข้างหน้าของพานปู้ถิง แล้วก่นด่า“คิดไม่ถึงว่าเขาจะเป็นคนโหดเหี้ยมกว่าสัตว์เดรัจฉาน！ฉันตาบอดไปจริงๆ！”