บทที่ 992 กระโดดทะเล

“ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว นายสามารถฆ่าต๋านีตายอย่าสบายๆ แสดงให้เห็นว่ากำลังของนายอยู่เหนือเขา”

“ยังมีอีกจุดหนึ่ง ตอนนั้นฉันโทรศัพท์หาหยุนอิงบอกเธอว่า ตอนที่ต๋านีอยู่ข้างกายของจีซือนั้น ตอนเธอแปลกใจมาก แต่ว่าเธอกลับบอกฉันทันทีว่าคนผู้นั้นเป็นใคร”

“ที่จริงแล้วเธอรู้มานานแล้วถึงการดำรงอยู่ของต๋านี นี่ก็คือเหตุผลที่เธอให้นายมาปกป้องฉัน”

เหลียนยินมองเขาเอ่ยอย่างเรียบง่ายว่า “มีปัญหาอะไรหรือ? ถึงแม้ว่าฉันจะรู้แผนการทั้งหมดในครั้งนี้ล่วงหน้าแล้ว นั่นยังจะมีปัญหาอะไรอีกเล่า?”

ไป๋ยี่เฟยเห็นท่าทางเช่นนี้ของเขาก็ส่งเหอะออกมาเสียงหนึ่งเอ่ยว่า “อย่าแสร้งโง่กับฉันเลย วิธีการทั้งหมดที่นายและหยุนอิงพบหน้ากันทั้งหมด ฉันล้วนเห็นหมดแล้ว”

“จากการมองวิธีการทั้งหมดนั้นไม่มีปัญหาอะไรจริงๆ แต่ว่าตอนพวกนายประมือกันนั้นมีช่วงเวลาหนึ่งที่หลบเลี่ยงวงจรปิด”

“ฉันว่านะ นายน่าจะพูดอะไรบางอย่างในช่วงเวลานั้น หลังจากนั้นก็บรรลุข้อตกลงกัน”

“ผลลัพธ์สุดท้าย ก็คือให้ฉันมาแบกรับความผิด เป็นแพะรับบาปหรือ?” ไป๋ยี่เฟยเอ่ยมาถึงตรงนี้ แววตาก็เยียบเย็นมากขึ้น

แต่หลังจากเหลียนยินฟังไป๋ยี่เฟยเอ่ยประโยคสุดท้ายจนจบสีหน้าที่ไม่ใส่ใจในที่สุดก็รักษาไว้ไม่อยู่แล้ว

เขามองไปที่ไป๋ยี่เฟยด้วยสายตาตกตะลึง

ไป๋ยี่เฟยเห็นเช่นนี้ กลับยิ่งมั่นใจในการคาดเดาของตนเอง

แต่ว่าไม่นาน เหลียนยินเขาก็กลับมามีท่าทางสงบเช่นเดิม ถึงขั้นยังยิ้มให้กับไป๋ยี่เฟย เอ่ยว่า “พี่ไป๋คิดมากไปแล้วจริงๆ ทำไมถึงเกี่ยวโยงไปถึงแพะรับบาป?”

“อีกสองชั่วโมงก็จะถึงหนานเหมินแล้ว ถึงตอนนั้นคุณชายใหญ่ของสหพันธ์วรยุทธหนานเหมินถูกฆ่าตาย เรื่องนี้ปิดไว้ไม่อยู่แน่นอน” ไป๋ยี่เฟยหัวเราะเสียงเย็นเอ่ย “ก็จะต้องมีฆาตกรคนหนึ่งสินะ?”

“ตอนอยู่ที่หลันเต่าฉันก็ฆ่าจีเอร์ไปแล้ว และคนของหนานเหมินไม่น้อย ฆ่าคุณชายใหญ่อีกสักคนก็ดูเหมือนสมเหตุสมผลมากพอ”

“ดังนั้น ฉันจึงเป็นแพะรับบาปตัวนั้น”

“แต่ถ้าเป็นเพียงจุดที่เรียบง่ายเช่นนี้ จีไซอาจจะไม่เชื่อ ดังนั้นนายก็เริ่มลงมือเดินหมากลับที่บ้านเก่าตระกูลไป๋ จงใจให้พวกเขาบังคับให้ฉันตกลงเรื่องงานแต่งงานกับตระกูลฉุง”

“ก็เพื่อให้เพียงพอกับเหตุผลที่จะฆ่าจีซือได้แล้ว”

“ความแค้นที่ภรรยาถูกแย่งชิงไป!”

“เกรงว่าเป็นคนสักคนก็ต้องเชื่อเหตุผลนี้ ส่วนจีไซในตอนนั้นเศร้าโศกเสียใจ ไม่มีเวลาให้คิดอะไรมากมายด้วยซ้ำ แน่นอนว่าก็ต้องเชื่อ”

“เฮอะ! ฉันดูถูกหยุนอิงมากเกินไปจริงๆ แม้กระทั่งในสี่ตระกูลใหญ่เธอยังถึงกับมีหมากลับอยู่ ยอดเยี่ยมเสียจริง!”

เริ่มตั้งแต่ที่หยุนอิงมาหาเขา ก็แสดงความปรารถนาต่อสิทธิ์ในการสืบทอดต่อหน้าเขามาโดยตลอด และมักจะทำให้ไป๋ยี่เฟยคิดว่าเธอเป็นหญิงสาวคนหนึ่งที่เพื่อไม่ให้จีไซและจีซือเกิดความสงสัย ข้างกายแม้แต่คนใกล้ชิดสักคนยังไม่มี อีกทั้งยังมีความอดทนอย่างมากคนหนึ่ง

ผ่านไปเนิ่นนาน จิตใจที่ระแวดระวังของไป๋ยี่เฟยที่มีต่อเธอก็ลดน้อยลงเป็นธรรมดา

แต่ว่าตอนนี้พอมานึกดู ถึงได้รู้ว่าหยุนอิงน่ากลัวมากแค่ไหน

ตอนนี้ดูแล้ว สำนักเฟยซิงจะต้องเป็นสำนักใต้บัญชาของหยุนอิงแล้วเป็นแน่

อีกทั้ง ในสี่ตระกูลใหญ่ของเมืองหลวง ยังมีหมากลับที่เธอวางเอาไว้

สิ่งเหล่านี้เมื่อคิดให้ละเอียด ก็ทำให้คนหลั่งเหงื่อเย็นได้

อย่างเช่นนายท่านใหญ่ของตระกูลไป๋ ท่าทีของเขามุ่งมั่นอย่างมากที่จะให้ไป๋ยี่เฟยสู่ขอฉุงลี่ซือ ถึงขั้นเพื่อเรื่องนี้ไม่เสียดายที่จะฆ่าหลี่เสว่

คิดๆดูอย่างละเอียด พวกเขาก็แค่เล่นละครเท่านั้น พวกเขาไม่สามารถไปฆ่าหลี่เสว่ได้อยู่แล้ว เพราะว่าไป๋ยี่เฟยจะต้องไปช่วย ถึงแม้จะไม่มีไป๋ยี่เฟย พวกเขาก็ฆ่าไม่ได้

อย่างไรเสีย จุดประสงค์ที่แท้จริงของเขากลับไม่ได้อยู่ตรงนี้ แต่คือต้องการรอให้จีซือมาสู่ขอฉุงลี่ซือ

และเพื่อที่จะบรรลุเป้าหมายนี้ นายท่านใหญ่ตระกูลไป๋ถึงกับไม่แยแสชีวิตของผู้อาวุโสหลายคนในตระกูลไป๋ ดื้อดึงเล่นละครนี้จนให้สมบูรณ์แล้ว มองไม่เห็นข้อบกพร่องสักนิด

จนมาถึงตอนนี้ ในที่สุดพวกเขาก็มีเหตุผลที่สมบูรณ์แบบมาฆ่าจีซือแล้ว

อีกทั้งในท้ายที่สุด ทุกคนต่างก็จะคิดว่าฆาตกรคือไป๋ยี่เฟย

และเรื่องทั้งหมด ไม่มีใครคิดไปถึงว่าคือหยุนอิง

ถึงท้ายที่สุด หยุนอิงในฐานะลูกชายคนเดียวของจีไซ เธอก็จะสืบทอดสหพันธ์วรยุทธอย่างถูกจังหวะเป็นขั้นตอน

......

ฉุงลี่ซือได้สติอยู่ตลอดเวลา เพียงแต่เนื่องด้วยสถานการณ์ในตอนนี้ ไม่กล้าส่งเสียงออกมาเท่านั้น

เธอฟังคำอธิบายทั้งหมดของไป๋ยี่เฟยจนจบ ตัวเธอก็ตกตะลึงแล้ว

ที่เธอตกตะลึงนั้นไม่ใช่เรื่องนี้ แต่เป็นเพราะคนที่อุ้มเธออยู่ตอนนี้

เขาคือไป๋ยี่เฟยหรือ?

เขาคือไป๋ยี่เฟยจริงๆหรือ?