บทที่ 991 ตายหมดแล้ว

ไป๋ยี่เฟยและเหลียนยินยืนรับลมทะเลอยู่บนดาดฟ้าด้วยกัน

เหลียนยินมองทะเลที่กว้างใหญ่ เห็นว่าระยะห่างจากหนานเหมินยิ่งใกล้มากขึ้นแล้ว เขาก็อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้

“จะถึงบ้านแล้ว ดีใจมากเลยสินะ?” ไป๋ยี่เฟยถามยิ้มๆ

เหลียนยินพยักหน้า “ใช่”

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้พูดอะไรอีก แต่ว่าหยิบบุหรี่หนึ่งมวนออกมา จุดไฟ ค่อยๆสูบอย่างช้าๆ

เหลียนยินมองเขา สักครู่ใหญ่ถึงเอ่ยว่า “ฟ้าสว่างก็จะถึงแล้ว”

ไป๋ยี่เฟยเพียงแค่พยักหน้า ไม่ได้เอ่ยคำ

ต่อจากนั้น เหลียนยินเอ่ยถาม “ตอนนี้ลงมือไหม?”

ไป๋ยี่เฟยก้มหน้าลงมองนาฬิกาของตนเอง “รอฉันสูบบุหรี่มวนนี้เสร็จ”

“ได้” เหลียนยินพยักหน้า ดูเหมือนตื่นเต้นเล็กน้อย “เช่นนั้นตอนนี้ฉันไปพาต๋านีมา”

ไป๋ยี่เฟยก็พยักหน้าเล็กน้อยเอ่ยว่า “ระวังด้วย”

เหลียนยินหมุนกายเดินไปทางห้องโดยสารเรือ

หลังจากไป๋ยี่เฟยสูบบุหรี่เสร็จ ก็โยนก้นบุหรี่ในมือทิ้งไปในทะเล จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปในห้องโดยสารเรือแล้ว แต่ว่าเขาไม่ได้เดินขึ้นไปด้านบนแต่กลับเดินไปด้านล่าง มาถึงที่โกดัง

แต่ทว่าเขาเดินไปรอบหนึ่งก็หันกลับ ก็เดินไปทางชั้นสามช้าๆ

ตอนนี้ตีสองแล้ว ทุกคนต่างหลับไปหมดแล้ว

เรือสำราญทั้งลำเต็มไปด้วยผู้คนจากหนานเหมิน ดังนั้นจีซือจึงไม่ได้จัดคนให้มาเฝ้าที่ด้านนอก

ไป๋ยี่เฟยผ่อนคลายลงมาก เขามาถึงด้านนอกห้องจีซือแล้ว

เขาในเวลานี้สวมหน้ากากอันหนึ่งไว้บนใบหน้า นับเป็นการปลอมตัวอีกครั้ง

เพราะว่าตอนเวลาอาหารเย็นเขาแอบไปที่ห้องครัว ใส่ยานอนหลับเล็กน้อยลงไปอาหาร

ดังนั้นไป๋ยี่เฟยจึงเปิดประตูห้องของจีซือโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

แต่ว่าที่ทำให้เขาแปลกใจก็คือ ประตูกลับไม่ได้ล็อก แค่ผลักก็เปิดออกแล้ว

ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย ตอนนี้ไม่สนใจอะไรมากแล้ว ดังนั้นเขาจึงผลักประตูเปิดออกเดินเข้าไป

หลังจากตอนที่เขาเข้าไปแล้ว ก็ถูกฉากตรงหน้านี้ทำให้ตกตะลึงค้างอยู่ที่เดิมทันที

ไฟในห้องนั้นไม่ได้ปิด ภายใต้แสงไฟที่สาดส่อง สถานการณ์ในห้องชัดเจนอย่างมาก

พื้นในห้องเต็มไปด้วยเลือด ในอากาศก็มีกลิ่นคาวเลือดรุนแรง

ส่วนจีซือเจ้าของห้อง ดวงตาทั้งคู่ของเขาเบิกกว้างจ้องมาที่ไป๋ยี่เฟย เพราะว่านี่เป็นเพียงแค่หัวของเขา

ส่วนร่างกายของเขานอนหงายอยู่บนเตียง เลือดจากคอของเขาย้อมผ้าปูเตียงเป็นสีแดงไปครึ่งหนึ่ง

ศีรษะถูกวางตั้งตรงไว้ที่โต๊ะข้างเตียง

นอกจากจีซือแล้วยังมีหญิงสาวอีกคนหนึ่ง

ผู้หญิงคนนี้เป็นหนึ่งในคนที่อยู่ในขบวนรับเจ้าสาวและก็เป็นเพื่อนคนหนึ่งของฉุงลี่ซือ

แต่ว่าตอนนี้เธอนอนเปลือยกายอยู่บนพื้น ส่วนศีรษะและร่างกายของเธอก็แยกออกจากกัน

มองเห็นฉากนี้ ในสมองของไป๋ยี่เฟยมีเสียงอื้ออึงขึ้นมาเสียงหนึ่ง ราวกับถูกระเบิดออกเช่นนั้น

ในตอนนี้ ไป๋ยี่เฟยคิดได้ทันทีว่ามีคนต้องการให้ร้ายเขา!

ดังนั้นเขาไม่กล้าค้างอยู่นาน เขารีบวิ่งไปที่ข้างเตียงหาโทรศัพท์ของจีซือ หยิบขึ้นมาแล้วพุ่งออกไป

จนกระทั่งเขาพุ่งไปถึงบนดาดฟ้า ได้กลิ่นเค็มของลมทะเลอีกครั้ง กลิ่นคาวเลือดที่ติดอยู่ที่ปลายจมูกของเขาก็ค่อยๆจางหายไป

แต่ว่าต่อจากนั้น เขาเหมือนกับได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง ในเวลานี้เอง ไป๋ยี่เฟยไม่มีเวลาให้คิดมาก ก็พุ่งออกไปทันที

ที่ดาดฟ้าอีกด้านหนึ่ง ต๋านีเอนพิงราวบันได กุมหน้าอกอย่างเจ็บปวด จ้องเขม็งคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าเขาอย่างแค้นเคืองไม่ยินยอม

คนผู้นี้ก็คือเหลียนยิน และในมือของเขาก็ถืออาวุธประเภทหนึ่งอยู่ ก็คือสิ่งที่ทำขึ้นมาจากแผ่นเหล็กนับไม่ถ้วน แต่ว่าสุดท้ายรูปร่างที่สร้างออกมากลับเป็นรูปร่างพู่กันด้ามหนึ่ง

เขาถือพู่กันชี้ตรงไปที่หว่างคิ้วของต๋านี

ไป๋ยี่เฟยเห็นฉากนี้เข้า ก็ตะโกนเสียงดังทันที “รีบหยุดมือ!”

เหลียนยินและต๋านีต่างชะงักไปเล็กน้อย

แต่ว่านาทีต่อมา พู่กันเล่มนั้นในมือของเหลียนยินก็แทงเข้าไปกลางหว่างคิ้วของต๋านี