บทที่990 ผิดหวัง

ที่ยังยืนอยู่ตรงนั้นคือชายหนานเหมินคนหนึ่ง มองเห็นคนเหล่านี้ถลันเข้ามาก็ไม่มีความเขินอายเลยสักนิด ถึงขั้นยังยกกางเกงขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ที่ปากยังพูดว่า “อย่างกับท่อนไม้ เสียอารมณ์ชะมัด!”

ไป๋ยี่เฟยมองชายคนนั้น พลันชะงักไปทันที

คนนั้นที่โดดทะเลใช่ฉุงลี่ซือไหม?

เธอโดดทะเลไปแล้ว?

ไป๋ยี่เฟยพลันโมโหขึ้นมาทันที แม้ฉุงลี่ซือกับเขาจะไม่ได้สนิทกัน แต่อย่างไรก็เป็นเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ทั้งยังเป็นผู้หญิง จะไม่ให้โกรธได้อย่างไรกัน?

ด้วยเหตุนี้ไป๋ยี่เฟยจึงไม่สนต๋านีแล้ว เดินขึ้นไปต้องการจะสะบัดฝ่ามือใส่เขา

คนคนนี้คือบอดี้การ์ดของจีซือ มีฝีมือระดับที่หนึ่งชั้นต่ำ ดังนั้นเขาจึงรับมือของไป๋ยี่เฟยไว้ได้อย่างสบายๆ ก่อนจะถลึงตาใส่ไป๋ยี่เฟยด้วยความเดือดดาล “แกเป็นใคร? ถึงกับกล้าตีฉัน?”

“เหอะ!” ไป๋ยี่เฟยยิ้มเยาะ “วันนี้ฉันไม่เพียงจะตีแก ยังจะฆ่าแกด้วย!”

บอดี้การ์ดคนนั้นได้ยินเช่นนี้ก็ทำเหมือนกับได้ยินเรื่องตลกอะไรสักอย่าง จึงกล่าวเหน็บแนมว่า “อย่างแกเนี่ยนะคิดจะฆ่าฉัน?”

ไป๋ยี่เฟยมองเขาด้วยสายตาเย็นเยียบ ใช้หมัดชกเข้าไปด้วยแรงทั้งหมดที่เขามี

“ผัวะ!”

หลังเกิดเสียงดังกัมปนาทขึ้นเสียงหนึ่ง บอดี้การ์ดคนนั้นก็ล้มกระเด็นออกไปปะทะเข้ากับกำแพงทันที

เขายังไม่ทันตกลงพื้น ก็ถูกไป๋ยี่เฟยจับไว้อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ชกหมัดเข้าที่ศีรษะของเขา

คนคนนั้นไม่มีเวลาให้ตอบโต้เลยแม้แต่น้อย จึงถูกชกจนศีรษะแตกละเอียด

“หยุดมือ!”

ต๋านีคิดจะส่งเสียงห้ามปราม แต่สายไปแล้ว

ไป๋ยี่เฟยฆ่าคนไปแล้ว

และเวลานี้ ไป๋ยี่เฟยก็ใจเย็นลงแล้วเช่นกัน เขารู้ว่าเขาฆ่าคน คราวนี้บุ่มบ่ามไปแล้วจริงๆ

แต่ตอนนี้เขายังนับว่าใจเย็น เขาหันหน้าไปพูดด้วยความเดือดดาลว่า “ไอ้สารเลวนี่ ถึงกับกล้าทำให้ภรรยาคุณชายใหญ่แปดเปื้อน เขา......”

ผลคือเขายังพูดไม่ทันจบ เจ้าตัวก็บื้อใบ้ไปเสียแล้ว

เพราะเวลานี้เขาเห็นฉุงลี่ซือกับหญิงสาวสองสามคนที่มาเป็นเพื่อนเธอ ปรากฏตัวอยู่หน้าประตูห้องอาหารพอดี

ดังนั้นคนที่กระโดดทะเลเมื่อกี้จึงไม่ใช่ฉุงลี่ซือ

ต๋านีใบหน้ามืดครึ้ม มองไป๋ยี่เฟย

เหตุเพราะการเคลื่อนไหวของที่นี่ คนที่มายังห้องอาหารจึงมากขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งจีซือก็มาด้วย

พอจีซือเห็นฉากนี้ ก็ถามอย่างเย็นชาว่า “ใครกล้าทำร้ายคนคุ้มกันของฉัน?”

คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างเงียบเป็นเป่าสาก

ไป๋ยี่เฟยอุทานในใจว่าแย่แล้ว คราวนี้คงจะจบเห่แล้วจริงๆ

แต่เวลานี้เอง จู่ๆ ฉุงลี่ซือก็เดินออกมา ชี้ไปที่ชายคนนั้นที่ถูกไป๋ยี่เฟยฆ่า พลางกล่าวว่า “เขารังแกเพื่อนของฉัน!”

ฉุงลี่ซือแต่งงานอย่างไรก็ควรมีขบวนส่งตัวเจ้าสาว และพอดีว่าหญิงสาวที่กระโดดทะเลเมื่อกี้ก็คือสมาชิกหนึ่งในนั้น

ได้ยินเช่นนี้ จีซือก็หันหน้าไปมองฉุงลี่ซือ ในดวงตาไม่มีความรู้สึกแม้แต่น้อย

จากนั้น จีซือก็ยกฝ่ามือข้างหนึ่งขึ้นมา

“เพี๊ยะ!”

“โอ๊ย!”

ฉุงลี่ซือที่ถูกตบล้มลงไปกับพื้นทันที มองจีซือด้วยความไม่อยากจะเชื่อและโกรธแค้นเต็มใบหน้า

ไป๋ยี่เฟยเห็นฉากนี้ พลันกำหมัดแน่น

จีซือมองฉุงลี่ซืออย่างเย็นชาพลางพูดว่า “อยู่ที่หนานเหมิน ตอนที่ผู้ชายพูด ผู้หญิงไม่มีสิทธิสอดปาก!”

“เห็นแก่ที่เธอทำผิดครั้งแรก จึงสั่งสอนเธอแค่ครั้งเดียว ต่อไปจำเอาไว้ ไม่อย่างนั้นต้องรับผิดชอบผลที่ตามมาเอง!”

ฉุงลี่ซือก้มหน้าลง ตัวสั่นไปทั้งร่าง ไม่เอ่ยอะไรสักคำ

ไป๋ยี่เฟยในใจไม่เห็นด้วยกับกฏเช่นนี้ แต่ไม่อาจพูดอะไรได้

แต่ในเวลานี้เอง จู่ๆ ต๋านีก็อธิบายว่า “คุณชายใหญ่ พี่ชางหลงนึกว่าคนที่เขารังแกคือนายหญิงน้อย ดังนั้นถึงได้ลงมือ นี่เป็นเพียงความเข้าใจผิดอย่างหนึ่ง”

ไป๋ยี่เฟยแปลกใจเล็กน้อย ต๋านีถึงกับเดินออกมาพูดให้ตน

ซึ่งฐานะของต๋านีย่อมจะสูงกว่าพวกเขาเหล่านี้ พอต๋านีพูด จีซือจึงไว้หน้าเขาอยู่หลายส่วน