บทที่ 994 รีบหลบไป

หลังจากรอจนพวกเขาจากไปได้ระยะหนึ่งแล้ว ไป๋ยี่เฟยเอาโทรศัพท์ที่ขโมยมาจากจีซือโยนทิ้งลงไปในทะเล ถ้าเกิดโทรศัพท์มีบอกตำแหน่ง ตำแหน่งของพวกเขาก็จะเปิดเผย

ตอนนี้พวกเขาเพียงแค่เห็นเรือสำราญที่มีไฟพวยพุ่งออกมาจากระยะไกลเท่านั้น

ฉุงลี่ซือมองไป๋ยี่เฟย เอ่ยถามอย่างไม่สงบว่า “พวกเราตอนนี้....จะไปที่ไหน?”

ไป๋ยี่เฟยได้ยินคำนี้ มองดูท้องฟ้าที่มืดมิดและท้องทะเล ชั่วขณะหนึ่งเขาก็ไม่รู้อะไรเลยเช่นกัน

ผ่านไปครู่หนึ่ง ไป๋ยี่เฟยยิ้มขมเอ่ยว่า “มีชีวิตให้รอดก่อนค่อยพูดเถอะ”

ฉุงลี่ซือได้ยินคำพูดนี้ในใจก็ยิ่งไม่สงบแล้ว สีหน้าก็ซีดขาวเพิ่มขึ้น

เธอมองไป๋ยี่เฟยอย่างระมัดระวังครู่หนึ่ง สุดท้ายเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจว่า “นายคือไป๋ยี่เฟย?”

ไป๋ยี่เฟยเห็นเช่นนี้ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรแล้ว ถอดหน้ากากบนใบกน้าตนเองออก

เห็นใบหน้าของไป๋ยี่เฟย ทั้งตัวของฉุงลี่ซือก็เหม่อลอยไปแล้ว

ใบหน้าของไป๋ยี่เฟยไม่อาจพูดได้ว่าหล่อเหลามากมาย แต่อย่างน้อยก็ดูดี อีกทั้งยิ่งมองยิ่งมีเสน่ห์ประเภทนั้น อย่างน้อยสำหรับตอนนี้ ฉุงลี่ซือก็มองอย่างสบายใจ

ส่วนไป๋ยี่เฟยในตอนนี้ กับตอนที่ฉุงลี่หย่าบอกกับเธอว่าน่าเกลียดอย่างมากเทียบไม่ได้โดยสิ้นเชิง

ฉุงลี่ซือรู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง ตามมาด้วยร่องรอยความเขินอายสายหนึ่ง

เธอไม่ค่อยกล้าไปมองไป๋ยี่เฟย ดังนั้นจึงก้มหน้าต่ำเอ่ยว่า “งั้นพวกเราตอนนี้....”ไป๋ยี่เฟยเอ่ยราบเรียบ “พักผ่อนก่อนสักครู่ รอฟ้าสว่างแล้ว พวกเราค่อยคิดว่าจะทำอย่างไร?”

ฉุงลี่ซือร้องอ้อคำหนึ่ง หลังจากนั้นก็คิดถึงปัญหาหนึ่งออก “ก่อนหน้านี้ นายคิดว่าเป็นฉัน....”

คำพูดของเธอยังพูดไม่จบ ไป๋ยี่เฟยก็เข้าใจความหมายของเธอแล้ว น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยตัดบทเธอ “บนเรือสำราญ ดีร้ายอย่างไรพวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมชาติกัน ถึงจะไม่ใช่เธอ ฉันก็จะทำแบบนั้น”

“อีกทั้ง....เริ่มตั้งแต่ที่ทั้งสองตระกูลร่วมมือต้องการให้พวกเราแต่งงานกัน ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นพวกเขาวางแผนไว้ทั้งหมด ละครฉากหนึ่งที่วางแผนมาอย่างดีแล้ว”

“หมายความว่ายังไง?” ฉุงลี่ซือถามอย่างไม่เข้าใจ

ในใจของฉุงลี่ซือสับสนขึ้นมาเล็กน้อย และผิดหวังอย่างมากในเวลาเดียวกัน

ทำไมเรื่องทั้งหมดนี้ถึงเป็นละครฉากหนึ่ง?

ทำไมถึงเป็นเรื่องหลอกลวง?

ทำไมถึงชอบฉันไม่ได้?

ไป๋ยี่เฟยไม่รู้ความคิดทั้งหมดในใจของฉุงลี่ซือ และไม่สนใจเรื่องพวกนี้ เขาเพียงแค่เอาการคาดเดาของเขาทั้งหมดบอกกับฉุงลี่ซือ

ไม่เพียงเท่านี้ เพื่อให้เธอเข้าใจสาเหตุและผลที่ตามมาของเรื่องนี้ได้ดีขึ้น เอาเรื่องเกี่ยวกับเหลียงหมิงเยว่และสี่ตระกูลใหญ่ก่อนหน้านี้ และเรื่องหลันเต่ากับหนานเหมินทั้งหมดเล่าให้ฉุงลี่ซือฟัง

ก็พอดีเลย ในท้องทะเลกว้างใหญ่ เอามาใช้ฆ่าเวลาได้

ฉุงลี่ซือฟังไป๋ยี่เฟยบรรยายจนจบ รู้สึกเหมือนได้ฟังเรื่องเล่าของวีรบุรุษอีกครั้ง เธอเข้าใจในอดีตของเขา ใจในก็มีคลื่นโหมซัดสาด

“นายยอดเยี่ยมมาก!” นี่คือการชื่นชมออกมาจากใจของฉุงลี่ซือ

ไป๋ยี่เฟยกลับยิ้มขมขื่น “หวังว่าเขาสามารถทำให้เธอตกใจได้”

เนิ่นนานก่อนหน้าที่เขาจะลงมือ เขาก็ส่งข้อความหาซินชิวล่วงหน้า บอกเขาว่าตนเองทางด้านนี้เกิดเรื่อง หยุนอิงอาจจะลงมือกับภรรยาและลูกชายของเขา ดังนั้นให้เขาคิดวิธีขู่ให้หยุนอิงกลัว ดีที่สุดให้หยุนอิงล้มเลิกความคิดที่จะลงมือ

หยุดพักชั่วครู่ ไป๋ยี่เฟยก็พูดอีก “ที่นี่อยู่ห่างจากเมืองหลวงไกลเกินไป นั่งเรือชูชีพกลับไปนั้นไม่มีทางแน่นอน”

“แต่ว่าที่นี่ใกล้กับหนานเหมินมาก พวกเราไปหนานเหมินก่อน หลังจากนั้นค่อยคิดวิธีกลับไป”

ฉุงลี่ซือพยักหน้า เธอรู้สึกว่าขอเพียงไม่แต่งให้จีซือ อะไรก็ล้วนดี

ไป๋ยี่เฟยมองท่าทางของฉุงลี่ซือ เสริมขึ้นมาอีกประโยค “ฟ้าใกล้สว่างแล้ว เธอทนอีกหน่อย”

“อืม” ฉุงลี่ซือพยักหน้าอีกครั้ง เธอไม่อยากแสดงออกว่าอ่อนแอมาก

ตอนนี้ออกจากระยะของเรือสำราญแล้ว ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเสียงเครื่องยนต์ที่ดึงดูดความสนใจของคนอื่นๆ ดังนั้นไป๋ยี่เฟยจึงสตาร์ทเครื่องยนต์ ขับไปยังทิศทางที่เขาเคยมอง

เนื่องจากความเร็วในการใช้งานจะช้ากว่าเรือสำราญ แม้ว่าท้องฟ้าจะสว่างแล้ว พวกไป๋ยี่เฟยก็ยังมองไม่เห็นแผ่นดิน

ไป๋ยี่เฟยเกือบจะคิดว่าตนเองมาผิดทางแล้ว

ส่วนฉุงลี่ซือก็หนาวจนร่างกายสั่นสะท้าน สีหน้าซีดคล้ำ มุมปากซีดขาว

ไป๋ยี่เฟยก็ดูหมดหนทาง ท้ายที่สุดก็คิดเล็กน้อย ให้ฉุงลี่ซือนั่งอยู่ด้านหน้าของตนเอง เขานั่งอยู่ด้านหลังโอบกอดฉุงลี่ซือไว้

ถึงแม้จะมีผลเพียงเล็กน้อย แต่อย่างน้อยก็สามารถกันลมได้

ส่วนฉุงลี่ซือพอนั่งอยู่ในอ้อมกอดของไป๋ยี่เฟย ก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในทันที ในขณะเดียวกันนั้น หัวใจก็เต้นแรงมากยิ่งขึ้นแล้ว