บทที่ 995 ออกมาแล้ว

ในขณะนี้มีเสียง “หวด”ดังขึ้น บางอย่างพุ่งออกมาจากช่องระหว่างพุ่มไม้และตรงไปทางฉุงลี่ซือ

“อ๊า!”

ฉุงลี่ซือร้องด้วยความตกใจ เธอหลบไปข้างทางโดยอัตโนมัติ

ผลของการรีบหลบจนเกินไป ทำให้ชุดนอนของฉุงลี่ซือถูกแขวนอยู่บนพุ่มไม้ มีเพียงเสียง “แคว่ก” แล้วชุดนอนของเธอก็ถูกฉีกขาด เธอสะดุดล้มลงไปเพราะสิ่งนี้

ไป๋ยี่เฟยไม่มีเวลาคิด เขาลงมาจากต้นไม้ในเท้าเดียวออกแล้วพุ่งลงไปที่พื้น

โชคดีที่ไป๋ยี่เฟยเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เขาจับสิ่งที่พุ่งออกมาจากพุ่มไม้ไว้ได้

หลังจากที่เขามองอย่างพินิจอยู่ครู่หนึ่ง ก็พบว่ามันคืองูหลามจุดเหลืองตัวใหญ่

ต้องเป็นในสวนสัตว์ถึงจะได้เจองูหลามตัวหนาแบบนี้ ทว่าก็พบได้บ่อยในป่าฝนเขตร้อนเช่นนี้

ไป๋ยี่เฟยจับงูหลามขนาดกว่าเจ็ดนิ้ว ใช้มือที่แข็งแรงบีบคอจนมันตายแล้วก็เหวี่ยงทิ้งไป

หลังจากนั้นเขาก็กำลังจะหันกลับไปดูสถานการณ์ของฉุงลี่ซือ แต่ทันใดนั้นเองฉุงลี่ซือก็ตะโกนเสียงดัง “อย่าหันมานะ!”

น่าเสียดาย ที่ไป๋ยี่เฟยหันกลับไปเสียแล้ว เห็นฉุงลี่ซือนอนอยู่บนพื้น และเนื่องจากชุดนอนของเธอถูกฉีกขาด ชุดด้านหลังจึงเปิดออก และแผ่นหลังสีขาวหิมะก็ปรากฏต่อสายตาของไป๋ยี่เฟย

เมื่อไป๋ยี่เฟยเห็นก็ตกใจ จากนั้นก็รีบหมุนตัวกลับ “ขอ ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น”

“วา...”

ไป๋ยี่เฟยยังคงมึนงง แต่แล้วก็มีเสียงร้องไห้ของฉุงลี่ซือที่ล้มลงดังมาจากด้านหลัง

ในตอนที่ฉุงลี่ซือแต่งงานกับจีซือเธอไม่ร้องไห้เลยด้วยซ้ำ หรือจะเป็นตอนที่เธอโดนจีซือตบบนเรือต่อหน้าคนจำนวนมาก เธอก็ไม่ร้องไห้ แม้กระทั่งตกลงไปในทะเล หนาวจนเกือบจะตาย เธอก็ยังไม่ร้องไห้

ทว่า ในตอนนี้ กลับร้องไห้ราวกับว่าอกหัก ร้องราวกับว่าเจ็บจนแทบจะขาดใจ

ไป๋ยี่เฟยสับสนเข้าไปใหญ่ เขาไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร

“เอ่อ...เธออย่าร้องเลย ฉันไม่เห็นอะไรเลยจริงๆ หยุดร้องก่อน ฉันจะลองคิดหาทาง”

“คิดหาทางอะไร? ฮือ...ฉันไม่เห็นใครเลยสักคนที่นี่ แล้วจะคิดหาทางอะไร? ฮือฮือ...”

ฉุงลี่ซือตอบไปร้องไห้ไป

ฉุงลี่ซือร้องไห้อยู่เป็นเวลานาน เธอร้องจนไม่มีเสียงถึงค่อยๆ หยุดร้อง

ไป๋ยี่เฟยที่นั่งหันหลังให้ฉุงลี่ซือ ถอดเสื้อคลุมของตัวเองแล้วโยนให้อีกฝ่าย “ใส่ซะ”

ดูเหมือนว่าฉุงลี่ซือจะยังมึนงงอยู่ มองเสื้อบนพื้นแล้วค่อย ๆ เอื้อมมือออกไปหยิบมาสวมบนร่างของตัวเอง

“ฉัน...ใส่เรียบร้อยแล้ว...” เสียงอ่อนแอของฉุงลี่ซือดังขึ้น

ไป๋ยี่เฟยถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่เขาก็ยังไม่ได้หันกลับไปในทันที เพียงกล่าวว่า “เธอใส่แบบนี้ไปก่อน รอพวกเราเจอที่ที่มีคนแล้วค่อยให้เธอเปลี่ยนชุด”

“อืม...ขอบคุณ” ฉุงลี่ซือก้มหน้าแล้วตอบ

ไป๋ยี่เฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้น เธอขี่หลังฉันเถอะ” แบบนี้จะไม่ได้เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น

ครั้งนี้ฉุงลี่ซือไม่ได้ปฏิเสธ ขึ้นไปบนหลังอย่างจริงใจ และไป๋ยี่เฟยเดินต่อไปในป่าอีกครั้งพร้อมกับแบกอีกฝ่ายไว้บนหลัง

หลังจากเดินไปได้สักระยะ ฉุงลี่ซืออดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ฉันหิว”

ฉุงลี่ซืออย่างไรก็เป็นคุณหนูในตระกูลใหญ่ ถูกโอ๋มาตั้งแต่เด็ก แต่จะมีประสบการณ์แบบนี้ได้อย่างไร?

ทว่าพวกเขาช่างโชคดีหลังจากที่เดินมาระยะหนึ่ง ก็พบว่าตัวเองได้มาอยู่ใต้ต้นแพร์ ต้นแพร์พวกนี้มีทั้งขึ้นเองและคนปลูก ขนาดจึงดูเล็กไปหน่อย

แต่ไม่ว่าอย่างไรมันก็ไม่มีพิษอยู่ดี สามารถเติมลงในกระเพาะได้

ดังนั้นไป๋ยี่เฟยจึงวางฉุงลี่ซือลง แล้วเดินไปเก็บลูกแพร์

เก็บกันมาคนละลูกสองลูก และกินอย่างเอร็ดอร่อย

เมื่อกินลูกแพร์เสร็จ ไป๋ยี่เฟยก็รีบโทรศัพท์หาครอบครัว และคนที่รับโทรศัพท์ก็คือหลี่เสว่

“ฮัลโหล ที่รักเหรอ?”

“ที่รัก ฉันเอง”

“ที่นั่นเป็นยังไงบ้าง เมื่อไหร่นายจะได้กลับมา?”

“ราบรื่นมาก อีกไม่กี่วันก็คงกลับแล้ว”

“ดีเลย ฉันจะรอนายอยู่ที่บ้าน”