บทที่996 ดีมากเลย

ไป๋ยี่เฟยมองบน:"นี่ เธอไม่ได้ใส่เสื้อเอง ไม่รู้ตัวหน่อยเหรอ?หรือว่าเธออยากจะโป๊ตลอด?"

"ฉัน!ฉันเปล่านะ!"ฉุงลี่ซือหน้าแดงมาก

ไป๋ยี่เฟยขี้เกียจสนใจเธอ แต่ไปที่ลานกว้างแล้วเคาะประตู:"มีใครอยู่ไหมครับ?"

ตอนนี้ฟ้ามืดสนิทแล้ว และทุกบ้านในหมู่บ้านก็ไม่เปิดไฟ คงจะหลับกันหมดแล้ว

หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยเคาะประตู ก็ไม่มีเสียงตอบรับ เขาเพิ่มเสียงตะโกนว่า:"มีใครอยู่ไหมครับ?"

ในที่สุด เสียงของเขาก็ปลุกเจ้าของที่หลับอยู่ และไฟในห้องก็เปิดขึ้น

หลังจากนั้นไม่นาน ชายชราที่คลุมเสื้อผ้าไวค่อยๆ เปิดประตู และเขาถามด้วยเสียงแหบแห้งว่า:"ใครน่ะ?"

เมื่อชายชราออกมาแล้ว ไป๋ยี่เฟยก็มองเห็นใบหน้าของเขาได้ชัดเจน ใบหน้าของเขามีรอยย่น ผมของเขาขาวโพลน น่าจะอายุเจ็ดสิบได้

ไป๋ยี่เฟยพูดหน้านิ่ง:"คุณตา เรามาจากแผ่นดินใหญ่ภาคเหนือ เรือสินค้าของเราพบปัญหาบนทะเล กว่าจะหนีขึ้นฝั่งได้ เห็นว่ามีคนอยู่ที่นี่ จึงอยากมาขอค้างคืนที่นี่ครับ"

ฉุงลี่ซือเหลือบมองไป๋ยี่เฟย จากนั้นกระซิบเบาๆอยู่บนหลังเขาว่า:"ถ้าไม่ใช่ว่าฉันอยู่ ฉันคิดว่านายพูดความจริงนะเนี่ย"

ไป๋ยี่เฟยไม่สนใจเธอ แต่มองไปที่ชายชราตรงหน้าเขาด้วยรอยยิ้ม

ชายชรามองสำรวจไป๋ยี่เฟยและฉุงลี่ซือที่อยู่หลังเขา จากนั้นส่ายหัวเล็กน้อยแล้วพูดว่า:"ขอโทษจริงๆ บ้านเราไม่มีห้องว่างแล้ว"

เมื่อไป๋ยี่เฟยเห็นเช่นนี้ ก็พูดอย่างไม่ยอมแพ้ว่า:"ให้เราพักสักคืนเถอะครับ คุณไม่ต้องห่วง เราไม่ใช่คนเลว ไม่อย่างนั้นผมจะให้เงินคุณก็ได้"

"พ่อหนุ่ม บ้านเราไม่มีห้องว่างจริงๆ และในที่ยากจนแบบนี้ ถึงมีเงินก็ไม่มีประโยชน์"ชายชราส่ายหัวอีกครั้ง

แม้ว่าเงินที่นี่และเงินแผ่นดินใหญ่ภาคเหนือจะใช้ร่วมกันได้ แต่ในที่ห่างไกลแบบนี้ ไม่มีธนาคารใดที่สามารถแลกเปลี่ยนเงินได้ ดังนั้นจึงไม่มีประโยชน์เลย

ไป๋ยี่เฟยก็นึกถึงเรื่องนี้ทันที ดังนั้นเขาจึงหยิบใบไม้สีทองออกมาจากกระเป๋าของเขา:"แล้วอันนี้ล่ะ นี่คงจะได้นะ?"

สิ่งที่ไป๋ยี่เฟยไม่ขาดแคลนคือเงินและทอง และเมื่อเขาออกจากบ้าน เขามักจะพกทองคำติดตัวไปด้วย เผื่อฉุกเฉิน

หลังจากที่ชายชราหยิบใบไม้สีทองมา เขาก็มองดูอย่างละเอียด และใช้ฟันกัด จากนั้นชายชราก็หลีกทาง และพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"งั้นเข้ามาสิ เบียดกันหน่อยก็ได้"

เดิมทีมีการติดต่อทางธุรกิจระหว่างหนานเหมินกับแผ่นดินใหญ่ภาคเหนือ และแน่นอนว่ามีชาวจีนจำนวนมากที่ปรากฏตัวในหนานเหมิน ดังนั้นคนเหล่านี้จึงไม่ปฏิเสธชาวจีน

ไป๋ยี่เฟยและฉุงลี่ซือเข้ามา

จากนั้นชายชราก็จัดห้องให้พวกเขาห้องหนึ่ง ในห้องมีแค่เตียงเดียว

และห้องนี้มีขนาดเล็กมาก เล็กจนสามารถวางได้เฉพาะเตียงและทางเดินแคบๆ เท่านั้น

ไป๋ยี่เฟยใช้ใบไม้ทองคำอีกแผ่นแลกกับเสื้อผ้าผู้หญิง แต่ห้องเล็กขนาดนี้ จะนอนได้อย่างไร?

ไป๋ยี่เฟยและฉุงลี่ซือมองหน้ากัน เงียบไม่พูดอะไร

หลังจากเงียบไปพักหนึ่ง ฉุงลี่ซือก็พูดกับว่าไป๋ยี่เฟย:"ฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้า นายออกไปก่อน"

ไป๋ยี่เฟยออกจากห้องอย่างรู้ตัว

หลังจากที่ฉุงลี่ซือเปลี่ยนเสื้อเสร็จ เขาก็กลับไปอีกครั้ง

มีเพียงสองคนที่ยืนมองหน้ากันในห้อง

เตียงเดียวแถวยังเล็กอีก ไม่มีทางปูที่นอนลงพื้น แล้วจะนอนยังไง?

จู่ๆฉุงลี่ซือก็นึกอะไรออก ยิ้มพูดกับไป๋ยี่เฟยว่า:"นอนด้วยกันเถอะ ยังไงก็มีแค่เตียงเดียว หลังจากที่เราหลับไปแล้ว นายจะต้องรับผิดชอบฉัน"

ไป๋ยี่เฟยได้ยินแบบนี้ก็กลอกตา จากนั้นจึงล้มตัวลงนอนบนเตียง หลับตาลง แล้วพูดว่า:"ไม่ต้อง เธอไปนอนที่ลานบ้านซะ"

"นาย!"ฉุงลี่ซือเบิกตากว้าง และชี้ไป๋ยี่เฟย แต่ไป๋ยี่เฟยหลับตาไปแล้ว

ฉุงลี่ซือจ้องไป๋ยี่เฟยเป็นเวลานาน เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบสนอง และตนไม่อยากไปนอนที่ลานบ้านจริงๆ ได้แค่ทำตาม

เธอทำได้เพียงค่อยๆ นอนลงบนเตียงอย่างระมัดระวัง เตียงเล็กมาก หลังจากที่เธอนอนลง แค่ขยับนิดหน่อย ก็โดนไป๋ยี่เฟยได้เลย

ฉุงลี่ซือรู้สึกประหม่ามาก ดูเหมือนเธออยากจะพูดอะไร แต่เธอเคยได้ยินเสียงไป๋ยี่เฟยที่ผล็อยหลับไปแล้ว

ดังนั้นฉุงลี่ซือจะพูดก็ต้องกลืนลงไป และมองไปที่ผู้ชายของตนที่หันหลังให้เธอ รู้สึกถึงความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ในใจ

เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอนอนกับผู้ชาย

......