บทที่997 ศัตรูของชาติ

ไป๋ยี่เฟยสามารถดูออกทันทีว่าสือหยุนมีระดับที่สามชั้นกลาง และมันแตกต่างจากเขามาก เป็นไปไม่ได้ที่สือหยุนจะมองเห็นอาณาจักรของเขา

ไป๋ยี่เฟยไม่สนใจสิ่งเหล่านี้หรอก ยิ่งกว่านั้นทางแผ่นดินใหญ่ภาคเหนือ ความมั่งคั่งและสถานะเป็นสิ่งที่กำหนดทุกสิ่ง

เพราะยังไง ทุกคนก็สามารถหาเงินได้ แต่การฝึกศิลปะการต่อสู้นั้นขึ้นอยู่กับพรสวรรค์ หากไม่มีพรสวรรค์ ไม่ว่าคุณจะพยายามแค่ไหน ก็ไม่สามารถไปถึงจุดสูงสุดของคนอื่นได้

ยิ่งไปกว่านั้นถ้าคุณมีเงิน จะไม่สามารถซื้อคนที่มีค่ากำลังสูงเหรอ?

สือหยุนไม่เข้าใจเรื่องเหล่านี้ แต่สือหลู่ที่มีชีวิตอยู่มาเป็นเวลานานสามารถเข้าใจได้ ดังนั้นเขาจึงพูดเกลี้ยกล่อมว่า:"เธอยังเด็ก ไม่รู้เรื่อง พ่อจะบอกเธอ….."

เมื่อเห็นเช่นนี้ ไป๋ยี่เฟยก็รีบพูดขัดว่า:"ผมคิดว่าเธอพูดถูก ดังนั้น คุณตา พวกเรารีบเข้าไปในเมืองกันเถอะ"

ขณะพูด ไป๋ยี่เฟยก็หยิบใบไม้สีทองอีกใบออกจากกระเป๋าของเขา

หลังจากเห็นใบไม้สีทอง สือหลู่ก็เบี่ยงความสนใจทันที และไม่เกลี้ยกล่อมลูกสาวอีก รีบพยักหน้าและพูดว่า:"เอาล่ะ เข้าเมืองกัน"

ในบ้านของสือหลู่มีรถสามล้อหนึ่งคัน ซึ่งเป็นไฟฟ้า

ไป๋ยี่เฟยขึ้นรถ สือหลู่กำลังจะสตาร์ทรถ ฉุงลี่ซือก็ตามขึ้นมา

"เธอขั้นมาทำไม?" ไป๋ยี่เฟยถาม

ฉุงลี่ซือพูดว่า:"ฉันจะไปกับนายไงล่ะ"

ไป๋ยี่เฟยจึงพูดเกลี้ยกล่อมว่า:"ทางมันเดินยากมาก เธออยู่ที่นี่เถอะและพักผ่อนให้เพียงพอ"

"ไม่ ฉันจะไป"ฉุงลี่ซือยืนกรานมาก

ไป๋ยี่เฟยไม่มีทางเลือก นอกจากตกลงพาเธอไป

หลังจากนั้นไม่นาน สือหลู่ก็พาไป๋ยี่เฟยและฉุงลี่ซือเข้าเมือง

แต่มันเป็นถนนลูกรังทั้งนั้น และเป็นหลุมเป็นบ่อตลอดทาง ฉุงลี่ซือแทบจะอ้วก

แม้แต่ไป๋ยี่เฟยเองก็รู้สึกอึดอัด จนแทบจะอาเจียนเป็นเลือดแล้ว นี่มันเกี่ยวข้องกับอาการบาดเจ็บของเขา

ไป๋ยี่เฟยเหลือบมองฉุงลี่ซือที่อยู่ข้างๆ และไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากดึงเธอมานั่งบนตักของเขา

"ว๊าย!"ฉุงลี่ซือตกใจ ใบหน้าของเธอแดงก่ำ:"นาย...... นายกำลังทำอะไร?"

ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างเหลืออด:"คุณหนู เธอแน่ใจเหรอว่าเธอยังทนได้?"

ฉุงลี่ซือก้มหน้า และไม่พูดอะไร แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า:ไป๋ยี่เฟยกำลังเป็นห่วงตัวเองเหรอ?

และสือหลู่ที่นั่งอยู่บนเบาะนั่งตำแหน่งคนขับ ก็หันกลับมามอง ทันใดนั้นสีหน้าก็ดูผิดปกติเล็กน้อยทันที

......

ในที่สุด ผ่านไปกว่าสองชั่วโมง พวกเขาก็มาถึงทางหลวง และมองเห็นเงาของเมืองแต่ไกล

หลังจากขับรถต่อไปอีกครึ่งชั่วโมง ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงขอบเมือง

สือหลู่พูดแนะนำไป๋ยี่เฟยและฉุงลี่ซือว่า:"เมืองของเราชื่อเมืองหมิงเฉิง เป็นเมืองที่ค่อนข้างใหญ่และมีประชากรหลายแสนคน!"

หลังจากพูดจบ เขาก็หยุดครู่หนึ่ง เหลือบมองไป๋ยี่เฟย และถามอย่างภาคภูมิใจว่า:"เป็นอย่างไรบ้าง? เมื่อเทียบกับเมืองต่างๆ ในแผ่นดินใหญ่ภาคเหนือคงจะไม่ด้อยกว่าล่ะสิ?"

ไป๋ยี่เฟยยิ้มและไม่พูดอะไร

ที่พวกเขา เมืองที่มีขนาดนี้สามารถนับเป็นเมืองระดับเขตได้เท่านั้น ไม่ต้องพูดถึงเมืองระดับรองและชั้นหนึ่งเหล่านั้น

แต่ว่า สำหรับหนานเหมิน เมืองนี้เป็นเมืองใหญ่ที่ดีจริงๆ

และเมืองนี้ ดูเหมือนความรู้สึกเมื่อสิบปีก่อน อาจจะเป็นเหตุผลของการตั้งถิ่นฐาน

เอกสารจำนวนมากยังคงติดอยู่บนผนังถนนและเสาไฟ

ตัวหนังสือที่นี่แตกต่างจากภาษาจีนมาก ไป๋ยี่เฟยก็แทบจะไม่เข้าใจ

จากนั้น เขาเห็นประกาศรางวัล

ไป๋ยี่เฟยตกใจทันที และดึงฉุงลี่ซือทันที :"หยุด!"

สือหลู่จอดรถโดยไม่รู้ตัว จากนั้นจึงมองไปที่ไป๋ยี่เฟย ด้วยสีหน้างุนงงเช่นเดียวกับฉุงลี่ซือ

ไป๋ยี่เฟยกระโดดลงจากรถโดยตรง หากำแพงที่เขาเพิ่งผ่านไป และเห็นประกาศรางวัล

"ไป๋ยี่เฟย คนบ้าอาฆาตแห่งแผ่นดินใหญ่ภาคเหนือได้หลบหนีเข้ามาในประเทศของเราแล้ว ทุกคนโปรดระวัง ใครเห็นบุคคลนี้ โปรดโทร 189XXXX โดยเร็วที่สุด ผู้ที่ให้ข้อมูลที่เกี่ยวข้องจะได้รับรางวัล…..."

มีภาพขาวดำอยู่ใต้ข้อความ ซึ่งคือ ไป๋ยี่เฟย