บทที่1011ดูถูกศัตรู

พลังเสริมวิชาอ้านจิ้งที่ออกมาจากตัวดาบส่งผ่านค้อนไปจนถึงร่างกายของคนคนนั้น ถ้ามันเป็นแค่พลังอ้านจิ้งเพียงชั้นเดียว บางทีเขาอาจจะทนไหวก็ได้

แต่นี้ไม่รู้ว่ามีอ้านจิ้งอยู่กี่ชั้นแล้ว ร่างกายของเขาจึงไม่สามารถทนรับได้

“เอื๊อก!”

คนคนนั้นกระอักเลือดแล้วกระเด็นออกไป

บทสรุปแบบเดิมได้เกิดขึ้นอีกครั้ง

หลังจากที่ท่านดยุกได้เห็นภาพนี้ เขาก็เริ่มร้อนรนขึ้นมา

ยอดฝีมือระดับที่หนึ่งอันน่าภาคภูมิใจของเขาแปดคน ก็ถูกไป๋ยี่เฟยจัดการไปแล้วครึ่งหนึ่ง แล้วจะไม่ให้เขาร้อนรนได้ยังไงล่ะ?

“นะ……นี่มันเป็นไปได้ยังไง?” น้ำเสียงของท่านดยุกเริ่มสั่นเครือ “มันเป็นคนจากแผ่นดินใหญ่ภาคเหนือไม่ใช่เหรอ? อายุแค่นี้ ทำไมถึงแกร่งได้ขนาดนี้ล่ะ?”

ยีหยุนที่เห็นแบบนั้นก็ค่อยๆ ขมวดคิ้วเหมือนกัน “ท่านดยุกคะ พวกคุณจะขอความช่วยเหลือกับทางสหพันธ์วรยุทธมั้ยคะ?”

ท่านดยุกอึ้งและเงียบไป

ตอนแรกเขาตั้งใจจะจับไป๋ยี่เฟยด้วยความสามารถของตัวเอง จากนั้นก็เอาไปส่งให้ทางสหพันธ์วรยุทธ แบบนี้ผลงานที่ได้มันจะมากกว่าการแจ้งเบาะแสให้สหพันธ์วรยุทธเฉยๆ

แต่ว่า ความสามารถของไป๋ยี่เฟยนั้นเกินกว่าที่เขาคาดการไปมาก แค่ความสามารถของเขาคนเดียวไม่มีทางจับไป๋ยี่เฟยได้แน่ บางทีอาจถึงขั้นที่เขาต้องแลกด้วยชีวิตเลยก็ได้

ดังนั้น หลังจากที่เงียบไปพักหนึ่ง ท่านดยุกก็พูดออกมาว่า “รีบไปขอความช่วยเหลือ! เดี๋ยวนี้! ทันที!”

“ค่ะ!”

……

และในช่วงที่ทั้งคู่คุยกันอยู่นั้น ไป๋ยี่เฟยก็ได้ฆ่ายอดฝีมือระดับหนึ่งไปอีกคนแล้ว

ตอนนี้ จากแปดก็เหลือแค่สามคนแล้ว

สามคนที่เหลือ นอกจากชายวัยกลางคนคนนั้น อีกสองคนต่างก็เกิดความรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาแล้ว ในขณะที่ร่างกายกำลังอ่อนแรงพวกเขาก็ไม่กล้าเข้าจู่โจมอีก

มีเพียงชายวัยกลางคนคนนั้นที่นับว่ายังสงบได้อยู่ และตาของเขาก็จ้องไปที่ดาบในมือของไป๋ยี่เฟยอยู่ตลอด

ไป๋ยี่เฟยเองก็สามารถรับรู้ได้ว่าชายคนนี้เป็นยอดฝีมือระดับหนึ่งชั้นกลาง เหมือนกับดาร์สในตอนนั้น

จู่ๆ ชายวัยกลางคนก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มลึกว่า “พวกนายไปปกป้องท่านดยุก เดี๋ยวฉันจัดการเอง!”

น้ำเสียงของเขาบ่งบอกถึงความผิดหวังในตัวของคนอื่นๆ และเขายังคิดอีกว่าต่อให้เข้าไปพร้อมกัน สองคนนั้นก็มีแต่จะเข้าไปตายเปล่าๆ

ที่สำคัญ เขาก็เป็นยอดฝีมือระดับหนึ่งชั้นกลางเหมือนกัน ตอนที่สู้กันก็ไม่มีเวลามาสนใจอะไรพวกนั้น ถ้าเกิดไปทำร้ายพวกตัวเองเข้า มันจะได้ไม่คุ้มเสีย

พอยอดฝีมือระดับหนึ่งสองคนนั้นได้ยินก็รีบพยักหน้าทันที เดินอ้อมไป๋ยี่เฟยแล้ววิ่งไปทางที่ท่านดยุกอยู่

ไป๋ยี่เฟยมองดูยอดฝีมือระดับหนึ่งคนเดียวที่เหลืออยู่ตรงหน้า แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมว่า “ถ้าไม่อยากตายก็ไสหัวไปซะ!”

ชายวัยกลางคนขำออกมาอย่างไม่ชอบใจ “เราสองคนต่างก็เป็นยอดฝีมือระดับหนึ่งชั้นกลางด้วยกันทั้งคู่ ฝีมือพอๆ กัน แกคิดจะฆ่าฉันอย่างนั้นเหรอ? มันไม่ง่ายแบบนั้นหรอก!”

“อีกอย่าง ฉันว่าแกก็แค่มีอาวุธในมือนั่นเท่านั้น ถ้าไม่มีมัน ใครจะฆ่าใครก็ยังไม่แน่!”

“แต่ว่านะ มันก็ไม่ได้สำคัญอะไรแล้ว เพราะตอนนี้ท่านดยุกได้ขอความช่วยเหลือจากทางสหพันธ์วรยุทธไปแล้ว เชื่อว่าอีกไม่นาน กำลังเสริมของสหพันธ์วรยุทธก็คงมาถึง”

“ดังนั้น สิ่งที่ฉันต้องทำไม่ใช่การฆ่าแก แต่เป็นการถ่วงเวลาของแกไว้ต่างหาก!”

“เมื่อไหร่ที่กำลังเสริมจากของสหพันธ์วรยุทธมาถึง แกก็มีแต่ต้องตายสถานเดียว!”

พอไป๋ยี่เฟยได้ยินก็เงยหน้าขึ้นไปมอง แล้วก็ได้รู้ว่าบรรดาคนที่อยู่ตรงทางเดิน ได้มีคนหายไปคนหนึ่งจริงๆ เขาจึงขมวดคิ้วขึ้นมาทันที

แต่ทันใดนั้น ไป๋ยี่เฟยก็ได้ถามด้วยรอยยิ้มที่ไม่ชอบใจว่า “แกคิดว่าแกจะสามารถถ่วงฉันไว้ได้รึไง?”

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?” ชายวัยกลางคนถามกลับอย่างมั่นอกมั่นใจ “เราต่างก็เป็นยอดฝีมือระดับหนึ่ง ฝีมือไม่ได้ต่างกันมากยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่ยังเป็นอาณาจักรของท่านดยุกด้วย!”

ไป๋ยี่เฟยมองเขาแล้วอดไม่ได้ที่จะถามออกไปว่า “แกไปเอาความมั่นใจขนาดนั้นมาจากไหนกัน?”

“ฮึ!” ชายวัยกลางคนขำออกมาอย่างไม่ให้เกียรติทีหนึ่ง “ก็เพราะฉันเป็นคนของหนานเหมิน ส่วนแกก็เป็นแค่ลูกกระจ๊อกจากแผ่นดินใหญ่ภาคเหนือยังไงล่ะ!”

“ที่แผ่นดินใหญ่ภาคเหนือของพวกแก ฝีมือของแกคงถือว่าไร้เทียบทานแล้วมั้ง? ฮึ แต่แกอย่าลืมนะ ว่าฝีมือระดับแกน่ะทางหนานเหมินของเรานั้นมีเยอะถมเถไป!”

“แกคิดว่าการที่ตัวเป็นผู้ไร้เทียมทานอยู่ที่แผ่นดินใหญ่ภาคเหมือนแล้วจะไร้เทียมทานที่หนานเหมินเหมือนกันอย่างนั้นเหรอ? ที่สำคัญ ยังไม่มีใครสู้แกได้อีก ดูเหมือนประสบการณ์ในการต่อสู้ของแกคงน้อยจนน่าสงสารเลยสินะ?”

เมื่อได้เห็นท่าทางที่มั่นอกมั่นใจของเขาจู่ๆ ไป๋ยี่เฟยก็ได้หัวเราะออกมา พร้อมกับส่ายหน้าไปด้วย

จากนั้นก็กำดาบเล่มใหญ่ของตัวเอง ค่อยๆ เดินเข้าไปหาชายวัยกลางคนทีละก้าว

พอชายวัยกลางคนเห็นแบบนั้น ก็หรี่ตาลง ยกดาบโค้งของตัวเองขึ้นมาตั้งท่ารอรับการโจมตี

และในตอนนั้นเอง จู่ๆ ไป๋ยี่เฟยก็หยุดเดิน จากนั้นก็เสียบดาบเล่มใหญ่ของเขาลงพื้น แล้วค่อยเดินไปทางชายวัยกลางคนต่อ