บทที่1014 ช่วยคน

ท่านดยุกทำหน้าเคร่งขรึมไม่พูดไม่จา

ไป๋ยี่เฟยจึงได้พูดไปว่า “เพราะแกเดินเองไม่ได้ คนที่คอยพยุงแกก็ได้ตายไปแล้ว แกจึงทำได้แค่ยืนอยู่กับที่เท่านั้น”

“ตอนที่แกเห็นฉันเดินผ่านไป ถึงหน้าแกจะยังนิ่งเฉย ความจริงแล้วแกนั้นกำลังรอให้ฉันเดินเข้าไปในระยะโจมตีของแกอยู่ แต่ฉันก็ไม่ได้เดินเข้าไปใกล้แก ฉันแค่เดินอ้อมแกไปเท่านั้น”

“ถึงแกอยากฆ่าฉัน แต่เพราะแกขยับไม่ได้ และฉันก็ไม่ได้อยู่ในระยะโจมตีของแก ดังนั้นแกเลยโจมตีใส่ฉันไม่ได้”

“ส่วนเรื่องที่แกพูดก่อนหน้านั้น ก็แค่ต้องการยั่วยุฉันกับยีหยุน ให้เราเข้าไปโจมตีแกด้วยตนเองเท่านั้น”

“แบบนี้แกถึงจะสามารถฆ่าเราโดยที่ยังยืนอยู่ที่เดิมได้”

คำพูดเหล่านี้ของไป๋ยี่เฟยทำให้สีหน้าของท่านดยุกดูร้อนรนขึ้นมา เขาชี้หน้าไป๋ยี่เฟยด้วยความโมโห “พูดจาเหลวไหล!”

“คุณเห็นรึยัง? เขาร้อนรนแล้ว” ไป๋ยี่เฟยหันไปพูดกับยีหยุน “แต่ว่า ต่อให้เป็นแบบนั้น เขาก็ยังไม่บุกเข้ามา นั่นก็แสดงว่าสิ่งที่ผมพูดมานั้นถูกต้องทั้งหมด”

ยีหยุนอึ้งไปพักหนึ่งกว่าจะตั้งสติได้ ในแววตาของเธอดูจะมีความหวังขึ้นมา เธอเอามือยันกำแพง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่มีความแน่วแน่ขึ้น “แล้วเราจะฆ่าเขาได้ยังไง?”

พอไป๋ยี่เฟยได้ยินแบบนั้นก็ถามเธอด้วยรอยยิ้มว่า “ในเมื่อคุณกล้าเปิดเผยว่าตัวเองต้องการต่อต้านท่านดยุกแล้ว ผมว่าคุณก็คงจะคิดหาวิธีหนีไว้แล้วใช่มั้ย?” พอถูกถามมาแบบนั้น ยีหยุนก็อึ้งไปทันที

ยีหยุนจ้องหน้าไป๋ยี่เฟย จากนั้นก็พยักหน้า เธอพูดขึ้นว่า “หลังจากเขาตาย ฉันก็สามารถขึ้นไปแทนที่เขาได้” แต่สิ่งที่เธอไม่ได้พูดออกมาก็คือ ถ้าท่านดยุกไม่ตาย เธอจะไม่ตาย

พอท่านดยุกได้ยินแบบนั้น ก็ต้องหัวเราะออกมา “ฮ่าฮ่า………ยีหยุนเอ๋ยยีหยุน นี่เธอไร้เดียงสาเกินไปมั้ย? ต่อให้ฉันไม่ขยับ ด้วยฝีมือของพวกเธอจะสามารถฆ่าฉันได้จริงๆ เหรอ?”

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้าด้วยความมั่นใจที่เต็มเปี่ยม “ได้!”

หลังจากนั้น ไป๋ยี่เฟยก็พูดกับยีหยุนว่า “ผมต้องการเครื่องบินหนึ่งลำ”

“ตกลง!” ยีหยุนรู้สึกตกใจก่อนจะพยักหน้าไป

ถ้าไป๋ยี่เฟยกล้าพูดมาแบบนั้น แสดงว่าเขาต้องมั่นใจว่าจะสามารถฆ่าท่านดยุคได้แน่ ทันทีที่ท่านดยุกตาย เธอก็สามารถขึ้นยึดตำแหน่งได้ ก็ต้องสามารถจัดหาเครื่องบินให้เขาได้อยู่แล้ว

ไป๋ยี่เฟยพูดต่อ “ผมยังต้องการนักบินมืออาชีพกับเส้นทางการบินที่สามารถบินกลับประเทศได้”

“ไม่มีปัญหา” ยีหยุนพยักหน้า

ระหว่างที่กำลังตกลงกันอยู่นั้น ทั้งคู่แทบไม่ได้สนใจท่านดยุกเลย เหมือนมั่นใจแล้วว่าท่านดยุกต้องถูกพวกเขาฆ่าแน่

แน่นอนว่าท่านดยุกต้องโมโหอยู่แล้ว โกรธจนไม่รู้จะโกรธยังไง “คิดว่าด้วยฝีมือของพวกแกสองคนจะสามารถฆ่าฉันได้จริงๆ อย่างนั้นเหรอ?”

“ต่อให้ฉันยืนอยู่ตรงนี้ไม่ขยับ พวกแกก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉันอยู่ดี”

เมื่อระดับยิ่งสูงขึ้น ความห่างชั้นในแต่ละขั้นก็จะเพิ่มตามไปด้วย

ท่านดยุกนั้นเป็นยอดฝีมือระดับหนึ่งชั้นสูง ส่วนพวกเขาสองคนเป็นยอดฝีมือระดับหนึ่งชั้นกลาง

แต่พวกเขาสองคนกลับคิดว่าจะสามารถฆ่าเขาได้ ถึงขั้นมาเจรจากันต่อหน้าเขา ท่านดยุกเลยคิดว่ามันช่างน่าขันสิ้นดี

แต่หัวเราะไปหัวเราะมา สีหน้าของเขาก็ต้องแข็งเกร็งไป

เพราะไป๋ยี่เฟยได้ลวงเอาระเบิดออกมาถุงหนึ่งจากในอกเสื้อของเขา

พอยีหยุนได้เห็นก็ทำหน้าตกใจ จนหน้าซีด

ท่านดยุกไม่อาจรักษาท่าทางที่เรียบเฉยของเขาได้อีกแล้ว เขามองไป๋ยี่เฟยด้วยความแตกตื่น “นี่แกคิดจะทำอะไร?”

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้สนใจท่านดยุก แต่กลับหันไปพูดกับยีหยุนแทน “เตรียมการได้แล้ว”

ระเบิดพวกนี้หมีฉาเป็นคนจัดหาให้เขาเองตอนนั้นก็ตั้งใจแค่ไปวางระเบิดใส่ที่สำนักหลิ่วเหมินก็พอ เพื่อทำให้คนอื่นเข้าใจว่าเขาอยู่ที่เมืองหมังเฉิง

ด้วยความที่ระเบิดที่หมีฉาส่งมาให้มันเยอะมาก เขาคิดว่ามันอาจจะมีประโยชน์ก็ได้ เลยพกติดตัวมาด้วยถุงหนึ่ง

มาตอนนี้แล้วมันก็มีประโยชน์จริงๆ ด้วย

ท่านดยุกพูดเตือนไป๋ยี่เฟยด้วยความร้อนรน “หยุดเลยนะแก! ความสัมพันธ์ของฉันกับประมุขของสหพันธ์วรยุทธนั้นไม่ธรรมดานะ ถ้าแกฆ่าฉันไป ประมุขไม่มีทางปล่อยแกไปแน่ แกจะต้องถูกประมุขกับคนของสหพันธ์วรยุทธตามฆ่าตลอดไป!”

ไป๋ยี่เฟยมองเขาด้วยสายตาที่เยาะเย้ย “ลูกชายสองคนของเขาก็ถูกฉันฆ่า ต่อให้ไม่มีแก ฉันยังต้องถูกตามฆ่าอยู่ดี ดังนั้น ฉันเลยไม่สนใจเลยสักนิด”

“นี่แก!” ท่านดยุกเบิ่งตาโตด้วยความใจหาย

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้สนใจท่านดยุก แต่เขานั้นเริ่มจัดการติดตั้งระเบิดแทน และเขาก็ยังไม่ลืมที่จะรักษาระยะกับท่านดยุกอยู่ตลอด

พอติดตั้งเสร็จ ไป๋ยี่เฟยก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วพูดกับท่านดยุกด้วยรอยยิ้มว่า “ตอนที่เข้ามาฉันก็ได้พูดเอาไว้แล้วว่า ฉันมาเพื่อเอาชีวิต!”

หลังจากไป๋ยี่เฟยจุดชนวนระเบิดแล้ว เขากับยีหยุนก็ได้เดินออกจากอาคารไป

ท่านดยุกมองดูเส้นชนวนที่กำลังส่งเสียง “ซื่อซื่อ” ในใจก็รู้สึกร้อนรนมาก เขามองซ้ายมองขวา อยากหายอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่มีอะไรเลย