บทที่1019อดีตของยีหยุน

เขาก้มมองไปยังท้องของตัวเอง สายตานั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไม่พอใจ

ทั้งๆ ที่เขาโดนแทงไปแค่ทีเดียว แต่ท้องของเขากลับเกิดเป็นรูใหญ่ รูใหญ่ๆ นั่นก็มีเลือดไหลออกมา และไส้ยังทะลักเต็มพื้น

ทุกคนต่างตื่นตกใจ

ทุกคนต่างกลั้นหายใจอย่างไม่ตั้งใจ

ส่วนดาบในมือของไป๋ยี่เฟยนั้นได้แหลกไปจนหมดแล้ว

จากนั้นเขาก็ค่อยๆ เดินเข้าไปหาชายหัวล้าน

“แกมันสมควรตาย!”

“ไม่เอื๊อก……”

จะพูดให้จบสักคำชายหัวล้านยังไม่สามารถจบได้ เพราะพอเขาเปิดปากพูด เลือดก็จะทะลักออกมาทันที

สายตาที่เขามองไป๋ยี่เฟยก็ดูหวาดกลัวเข้าไปทุกที

ไป๋ยี่เฟยเดินมาถึงหน้าเขาแล้ว ยกแผ่นเหล็กในมือของเขาขึ้นมา โบกสะบัดไปชุดหนึ่ง ฟันลงบนตัวเขาอย่างบ้าคลั่ง เลือดสดๆ กระจายไปทั่ว เลอะเทอะเต็มตัวไป๋ยี่เฟยไปหมด

ร่างกายของไป๋ยี่เฟยถูกย้อมไปด้วยคราบเลือด บวกกับดวงตาที่แดงก่ำของเขา และการกระทำที่บ้าคลั่งของเขาตอนนี้ ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นมองดูเขาก็เหมือนกับกำลังจ้องมองปีศาจตนหนึ่งอยู่

ทุกคนต่างก็อึ้งไป

ทุกคนต่างรู้สึกหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด

ยีหยุนที่เห็นไป๋ยี่เฟยสามารถเอาชนะไป๋ยี่เฟยไปได้นั้น ตอนแรกเธอก็ยังรู้สึกตื่นเต้นอยู่เลย แต่พอได้เห็นสภาพที่บ้าคลั่งของเขาตอนนี้ เธอเองก็ต้องตกใจเหมือนกัน จนเริ่มตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

ท่านดยุกเองก็กำลังจ้องมองไป๋ยี่เฟยด้วยความหวาดกลัวเหมือนกัน เขาจึงรีบหันไปพูดกับลูกน้องของตัวเองว่า “เร็วรีบมาพยุงฉัน……ให้ออกไปจากที่นี่”

และในตอนนั้นเอง ก็ได้มีเสียงเฮลิคอปเตอร์ดังขึ้น

เมื่อทุกคนได้ยิน ต่างก็พากันหันไปมอง

เฮลิคอปเตอร์ห้าลำบินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนพวกมันค่อยๆ ลงจอด

ท่านดยุกที่กำลังจะหนี พอเห็นแบบนั้นก็รู้สึกดีใจขึ้นมาทันที เขารีบสั่งห้ามลูกน้องของตัวเองเอาไว้ “เดี๋ยวก่อน! กำลังเสริมของสหพันธ์วรยุทธได้มาถึงแล้ว!”

พอได้ยินแบบนั้น หัวใจของยีหยุนก็ตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอหันไปมองไป๋ยี่เฟยอีกที แล้วกัดฟัน เธอรีบกระเสือกกระสนลุกออกมาจากซากประหลักหักพัง แล้ววิ่งเข้าไปหาไป๋ยี่เฟย

เธอดึงแขนของไป๋ยี่เฟยไว้ แล้วพูดด้วยความร้อนรนว่า “ไป๋ยี่เฟย รีบหนีเร็ว! คนของสหพันธ์วรยุทธมาแล้ว!”

“ไป๋ยี่เฟย!”

เสียงตะโกนของยีหยุนทำให้ไป๋ยี่เฟยสามารถดึงสติกลับมาได้บางส่วน เขามองหน้ายีหยุนด้วยความมึนงง จากนั้นก็มองตามสายตาของเธอไป แล้วก็ได้เห็นเฮลิคอปเตอร์ที่ลงจอดแล้ว

ยีหยุนกระชากตัวไป๋ยี่เฟย “เรารีบหนีเร็ว!”

แต่ว่าไป๋ยี่เฟยกลับไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย แถมสายตาที่มองไปยังเฮลิคอปเตอร์พวกนั้นยังเย็นเยือกมากด้วย “มาได้จังหวะพอดี!”

ยีหยุนตกใจอย่างถึงที่สุด

ดวงตาสีเลือดของไป๋ยี่เฟยนั้นส่องแสงกว่าเดิมอย่างน่าประหลาด “ต้องตายให้หมด!”

“คนสหพันธ์วรยุทธ ต้องตายให้หมด!”

ยีหยุนที่เห็นแบบนั้นก็อยากห้ามเขาว่าอย่าใจร้อน แต่ว่า เธอยังไม่ทันได้พูดไป๋ยี่เฟยก็หมดสติไปเลย

ตอนนี้ยีหยุนถึงกับงงไปแล้ว

ไป๋ยี่เฟยล้มลงไปนอนอยู่บนพื้นอย่างไร้สติ มุมปากมีเลือดไหลออกมาค่อนข้างมาก ที่หัวไหล่ยังมีรูที่ถูกนิ้วแทงอีกหลายรู นอกเหนือจากนั้น ตามตัวก็เลอะไปด้วยเลือดของชายหัวล้าน

พอเห็นแบบนั้น ยีหยุนก็นั่งลงกับพื้น แล้วยิ้มออกมาอย่างเจ็บปวด

“สุดท้ายก็หนีไม่รอดอยู่ดี”

พอท่านดยุกได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นทางนี้ เขาก็หัวเราะออกมาทันที “แค่พวกแกยังคิดที่จะฆ่าฉันอีกอย่างนั้นเหรอ?”

“ยีหยุน นังสาระเลว ฉันจะทำให้เธอได้รู้ว่าการทรยศฉันมันจะมีจุดจบยังไง!”

“เธอคิดว่าเมื่อก่อนที่อยู่กับฉันเธอนั้นได้รับความอัปยศมากพอแล้วใช่มั้ย?”

“อีกเดี๋ยวฉันจะทำให้เธอได้รู้เองว่าความอัปยศที่แท้จริงมันเป็นยังไง”

ยีหยุนหันไปมองไป๋ยี่เฟยอย่างสิ้นหวังทีหนึ่ง จากนั้นก็กัดฟันแน่น แล้วเธอก็เก็บแผ่นเหล็กที่ตกอยู่ข้างๆ ไป๋ยี่เฟยขึ้นมา

เธอทนกับชีวิตอันอัปยศนี้มานานหลายปีแล้ว เธอไม่อยากจะถูกท่านดยุกย่ำยีอีกต่อไป ถ้าต้องเป็นแบบนั้น สู้ตายไปยังจะดีซะกว่า

เธอนั้นได้เตรียมใจที่จะปลิดชีพตัวเองแล้ว

ในตอนนั้นเอง ยอดฝีมือของสหพันธ์วรยุทธสิบกว่าคนที่ลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ก็ได้เดินตรงมาที่พวกเธอ