บทที่1018เธอไม่ควรต้องตาย

ยีหยุนที่คลานออกมาจากซากประหลักหักพังพอเห็นภาพนี้เข้าก็ถึงกับอึ้งไปเลย

ท่านดยุกที่อยู่ข้างๆ ตอนแรกยังรู้สึกโกรธเกรี้ยว อยากที่จะพุ่งเข้าใส่ แต่พอเห็นแบบนี้เข้า ก็ต้องชะงักไปทันที

คนอื่นๆ ที่เหลือก็ได้แต่มองดูเหตุการณ์ด้วยความช็อก

ไม่มีใครคาดคิด ว่าในการต่อสู้ระดับสูงแบบนี้ ยังมีคนที่ใช้ท่าบ็อกซิ่งแบบนี้

ในสายตาของคนในสำนักหนานเหมิงนั้น การใช้ท่าพวกนี้ในการต่อสู้นั้นมันเป็นสิ่งที่ไร้ยางอายมาก

แต่ว่า สิ่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้เลยก็คือ มันได้ผลดีมาก

มือทั้งสองข้างของชายหัวล้านจับมือของไป๋ยี่เฟยไว้ อยากที่จะฉีกกระชากมันลงมา แต่ว่า ไป๋ยี่เฟยนั้นมีพละกำลังที่เหลือล้น แม้แต่เขายังต้องตกใจ

ชายหัวล้านที่กระชากไม่ลงจึงต้องเปลี่ยนไปใช้วิธีอื่น เขากระโดดขึ้นไปอย่างกะทันหัน แล้วกระแทกลงพื้นอย่างแรง

“ตุบ!”

ไป๋ยี่เฟยถูกชายหัวล้านทับอยู่บนพื้น เขาทนไม่ไหวจนต้องสำลักเลือดออกมา

แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ และไม่ไปสนใจเลือดที่ออกมาจากปากของตัวเอง เขายังคงล็อกคอของชายหัวล้านเอาไว้แน่น

“แกนี่แม่ง!”

“นี่แกไม่เจ็บบ้างเลยรึไง?”

ชายหัวล้านถูกรัดคอจนหน้าแดงแล้ว อดไม่ได้ที่จะเริ่มด่าทอออกมา

แต่ไป๋ยี่เฟยที่สีหน้าเคร่งขรึมนั้นไม่ได้สนใจชายหัวล้านเลย เขาแค่ใช้แรงล็อกคอต่อไปเรื่อยๆ ออกแรงอย่างสุดชีวิต

ชายหัวล้านไม่อยากถูกล็อกคอตายไปทั้งอย่างนี้ เขาจึงลุกขึ้นแล้วกระแทกตัวลงไปอีกครั้ง

“ตุบ!”

“เอื๊อก!”

ผลลัพธ์ออกมาเหมือนเดิม ไป๋ยี่เฟยยังคงไม่ยอมปล่อยมือ

ชายหัวล้านเริ่มดิ้นรนขึ้นมา “แกนี่มันแม่งหน้าด้าน! ไร้นางอาย!”

จากเวลาที่ผ่านไปเรื่อยๆ การขัดขืนของชายหัวล้านก็ได้เบาลงเรื่อยๆ เบาลงเรื่อยๆ

จนสิ้นท้ายเขาก็หยุดดิ้น สองมือสองขาหล่นลงพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้ปล่อยมือในทันที แต่เขายังล็อกไปอีกสักพัก ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยมือออก

ส่วนคนอื่นๆ ที่อยู่ตรงนั้นต่างพาก็อึ้งไปตามๆ กัน

ยอดฝีมือระดับหนึ่งชั้นกลางคนหนึ่งสามารถสังหารยอดฝีมือระดับหนึ่งชั้นสูงลงได้ แถมยังใช้วิธีแบบนี้อีกด้วย

พูดไปก็คงไม่มีใครเชื่อ

ไป๋ยี่เฟยหายใจอย่างหนักหน่วง ผ่านไปพักใหญ่กว่าจะสามารถลุกขึ้นจากพื้นได้

ถึงแม้ตอนนี้เขาจะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่จิตสังหารในแววตาของเขาก็ยังไม่ลดลงแม้แต่นิดเดียว

“ฉันจะฆ่าพวกแกทุกคน เพื่อชดใช้ให้กับเธอ!”

ไป๋ยี่เฟยเบิ่งตาที่เป็นสีแดงเลือดคู่นั้นของเขา จ้องมองไปยังผู้คนที่อยู่รอบๆ แล้วเน้นย้ำทุกคำออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว

แต่ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ชายหัวล้านที่นอนอยู่บนพื้นที่ควรจะตายไปแล้ว ก็ซัดสองมือลงพื้น แล้วถีบขาใส่ท้องของไป๋ยี่เฟยอย่างจัง

“ตุบ!”

ไป๋ยี่เฟยกระเด็นออกไปทันที

ทุกคนที่ได้เห็นต่างเบิ่งตาโตด้วยความตกใจ

ส่วนยีหยุนนั้นก็ต้องรู้สึกสิ้นหวังขึ้นมาอีกครั้ง

หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยกระแทกลงพื้นก็แน่นิ่งไป ราวกับไม่ได้หายใจแล้ว

ชายหัวล้านลุกขึ้นมา ระหว่างที่บิดคอของตัวเองไป เขาก็จ้องเขม็งไปที่ไป๋ยี่เฟย “แกเป็นคนแรกเลยที่สามารถทำให้ฉันโกรธได้ขนาดนี้!”

ท่านดยุกที่ได้เห็นแบบนั้นก็รู้สึกโล่งใจไปมาก แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณแม่งทำผมตกใจแทบแย่ ผมเผลอคิดว่าคุณได้ตายคามือมันไปแล้วซะอีก!”

“ฮึ! ก็แค่ใช้ลูกเล่นนิดหน่อยเท่านั้น” ชายหัวล้านได้พูดออกมาอย่างเหยียดหยามว่า “กะอีแค่ลูกกระจ็อกอย่างยอดฝีมือระดับหนึ่งชั้นกลางตัวเดียว ยังกล้าคิดที่จะฆ่าฉันอีก!”

พอเขาพูดคำนี้จบ ไป๋ยี่เฟยที่อยู่ไกลๆ ก็ค่อยๆ ลุกขึ้นมาอย่างโซซัดโซเซ

สายตาของทุกคนต่างก็ถูกดึงดูดไป

ไป๋ยี่เฟยนั้นเหมือนจะยืนได้อย่างมั่นคง และยังหายใจได้อย่างหนักหน่วง

ตอนที่เขาเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นว่าดวงตาสีแดงของเขามันเป็นประกายมากยิ่งกว่าเดิม