บทที่1017ฆ่าอย่างรวดเร็ว

ท่านดยุกรู้สึกดีใจ จึงได้ตอบไปด้วยรอยยิ้มว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ต้องขอบคุณผู้อาวุโสมากเลยครับ”

พูดจบ ลูกน้องสองคนของท่านดยุกก็ได้พยุงท่านดยุกไปอย่างกระตือรือร้น

แต่ทว่า ท่านดยุกนั้นไม่ได้อยู่ในสายตาของไป๋ยี่เฟยเลย เขาเอาแต่จ้องไปยังชายหัวล้าน

ในสายตาของเขา ผู้คนตรงหน้าต่างก็เป็นปีศาจที่น่าขยะแขยงทั้งนั้น และตอนนี้ตรงหน้าของเขาก็กลายเป็นสีเลือดไปแล้ว

ไป๋ยี่เฟยถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือกไปจนถึงกระดูก “เฮลิคอปเตอร์นั่นมันเป็นของพวกแกใช่มั้ย?”

“ถูกต้อง แล้วแกจะทำอะไรได้?” ชายหัวล้านจ้องมองไป๋ยี่เฟยด้วยสายตาที่เหยียดหยาม

ส่วนท่านดยุกที่ถูกไป๋ยี่เฟยมองข้ามนั้นกำลังรู้สึกโกรธมาก “ไอ้ลูกกระจ๊อก คู่ต่อสู้ของแกคือฉัน!”

พอได้ยินแบบนั้น ไป๋ยี่เฟยถึงได้เหลียวมามองหน้าท่านดยุก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ชอบใจว่า “ยังไงก็ต้องตายกันทุกคน ไม่แบ่งก่อนหลัง!”

“ฮ่าฮ่า……”

คำพูดของเขาทำให้ท่านดยุกต้องหัวเราะออกมา ชี้หน้าไป๋ยี่เฟยแล้วพูดไปว่า “นี่แกกำลังเล่นมุกอะไรอยู่? แค่แกคนเดียวเนี่ยนะ?”

“ใช่ แกเป็นยอดฝีมือระดับหนึ่งชั้นกลางที่ใช้ได้ แต่แกควรรู้เอาไว้ว่า ฉันเป็นยอดฝีมือระดับหนึ่งชั้นสูง แก……”

“ป๊าบ!”

ท่านดยุกถูกตบหน้าเข้าอย่างจัง ทำให้ท่านดยุกต้องหยุดพูดทันที

ส่วนคนอื่นๆ ก็ช็อกไปตามๆ กัน

พอท่านดยุกตั้งสติได้เขาก็โมโหทันที “นี่แกแม่งกล้าตบหน้าฉันอย่างนั้นเหรอ?”

ท่านดยุกไม่นึกเลยว่าไป๋ยี่เฟยจะกล้าลงมือกับเขาจริงๆ ที่สำคัญคือเขาหลบการโจมตีนั้นไม่ทันด้วย

ใครจะไปคิดว่าไป๋ยี่เฟยจะตบมาอีกครั้งหนึ่ง

“ป๊าบ!”

ท่านดยุคเบิ่งตาโตทั้งสองข้าง “แกนี่แม่ง!”

ท่านดยุกโกรธอย่างสุดขีดแล้วซัดกำปั้นใส่ไป๋ยี่เฟย

“ป๊าบ!”

หมัดของท่านดยุกยังไม่ทันได้โดนไป๋ยี่เฟย ไป๋ยี่เฟยก็ตบใส่เขาอีกหนึ่งครั้ง และการตบในครั้งนี้ทำเอาท่านดยุกต้องลงไปนอนกับพื้น

คนทั่วไปนั้นไม่สามารถทนรับกับน้ำหนักของท่านดยุกได้ เสียง “ตุบ” ดังขึ้น ลูกน้องที่อยู่ทางซ้ายมือของท่านดยุกได้ถูกเขาทับตายคาที่ไปเลย

ไป๋ยี่เฟยจ้องมองท่านดยุกด้วยสายตาที่เย็นเยือก “ฉันบอกว่าใครจะตายก่อน มันก็ต้องตายก่อน!”

พูดจบ ไป๋ยี่เฟยก็เดินไปหาชายหัวล้าน

พอชายหัวล้านเห็นเข้าก็ทำหน้าไม่เป็นธรรมชาติเท่าไหร่ จากนั้น ความดูถูกของเขาก็ถูกแทนที่ด้วยความเคร่งขรึม

ท่านดยุกเป็นยอดฝีมือระดับหนึ่งชั้นสูง แต่กลับถูกยอดฝีมือระดับหนึ่งชั้นกลางคนนี้ตบใส่สามทีจนล้มลงกับพื้น เห็นได้ชัดว่านี้มันไม่ปกติ!

ชายหัวล้านหันไปตวาดใส่ลูกน้องของตนเอง “ยังไม่รีบเข้าไปจัดการมันอีก!”

พอลูกน้องทั้งสามได้ยิน ก็รู้ว่าผู้อาวุโสได้โมโหแล้ว ว่าแล้วจึงไปทำการโจมตีออกไปพร้อมกัน พุ่งตัวไปทางไป๋ยี่เฟย

สองคนในพวกเขาเป็นยอดฝีมือระดับหนึ่งชั้นต่ำ ส่วนอีกคนก็เป็นยอดฝีมือระดับหนึ่งชั้นกลาง

คนที่อยู่หน้าสุดได้ฟันดาบยาวใส่ไป๋ยี่เฟย

แต่ว่า ไป๋ยี่เฟยก็ได้ยื่นมือออกมารับดาบเอาไว้

สีหน้าของชายคนนั้นเปลี่ยนไปทันที

คนถือดาบยาวอยากโจมตีใหม่อีกครั้ง แต่เขากลับขยับไม่ได้เลย

ในเวลาเดียวกัน เนื่องจากไป๋ยี่เฟยใช้มือรับดาบเอาไว้ ตรงง่ามมือจึงได้มีเลือดไหลออกมา

เขาจ้องมองลูกน้องคนนั้น ดวงตาสีเลือดนั้นแฝงไปด้วยความเย็นเยือกที่หนาวจับใจ

หลังจากที่ลูกน้องคนนั้นได้เห็นดวงตาของไป๋ยี่เฟยแล้ว ร่างกายก็หนาวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

“ตายซะ!”

ไป๋ยี่เฟยคำรามออกมาด้วยเสียงที่แหบซ่าน แล้วใช้มืออีกข้างกำเป็นกำปั้น ชกเข้าใส่หัวของคนคนนั้น

“ตุบ!”

หัวของลูกน้องคนนั้นได้ระเบิดออกราวกับดอกไม้ไฟ

ในเวลาเดียวกัน กำปั้นของอีกคนก็ไปโจมตีใส่แผ่นหลังของไป๋ยี่เฟย