บทที่1021 ฉันต้องการแก้แค้น

ชายชราถอนหายใจออกมาอีกครั้ง “เฮ้อ เห็นที เขายังคงพ่ายแพ้ให้จื่ออี หนนี้ราคาที่ต้องจ่าย คือชีวิตของเขา”

นิ่งอยู่ชั่วครู่ ชายชราก็ถามว่า “นายคงรู้จักจื่ออีสินะ”

พอไป๋ยี่เฟยได้ยินในใจก็ตระหนกวาบ

ดูจากท่าทีในตอนนี้ของเมิ่งเซิน ความรู้สึกฉันพี่น้องระหว่างเขากับเมิ่งเซินนั้นไม่เลวเป็นอย่างมาก

เช่นนั้นหากให้เขารู้เองว่า ตนเป็นศิษย์ของจื่ออี เขาจะคิดอย่างไร? จะไม่ฆ่าเขาหรอกหรือ?

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้เอ่ยอะไรชั่วคราว เมิ่งเซินเองก็ไม่ได้เร่งรัด ทำเพียงแค่มองเขาด้วยใบหน้าเจือรอยยิ้มบางๆ

สุดท้ายไป๋ยี่เฟยก็หัวเราะเสียงขื่นออกมา แล้วตอบว่า “เขาเป็นอาจารย์ของผม”

เขายังคงเลือกพูดความจริง อีกทั้งยังนำการพบกันของตนกับเมิ่งหลิน รวมถึงประสบการณ์ในการประลองฝีมือของเขากับจื่ออี และสุดท้ายการตายของเมิ่งหลินเล่าให้เมิ่งเซินฟังทั้งหมด

ตอนแรกเขาคิดว่าหลังฟังจบแล้วเมิ่งเซินจะโกรธมาก จากนั้นก็จะไล่ตนออกไป หรืออาจจะฆ่าเขาเสียเลย

แต่ที่เมิ่งเซินแสดงออกมาล้วนตรงข้ามกับสิ่งที่เขาคิดไว้ทั้งหมด

เมิ่งเซินพยักหน้าด้วยความปลาบปลื้มใจเป็นอย่างมาก “เขามองคนไม่ผิด”

ไป๋ยี่เฟย “?”

เมิ่งเซินกล่าวอย่างทอดถอนใจว่า “ฉันคิดไว้ว่าศิษย์คนหนึ่งที่เขารับไว้ก่อนตาย หากคนผู้นี้จิตใจไม่ซื่อตรง จะไม่ใช่ทิ้งหายนะไว้หรอกเหรอ? แต่ตอนนี้ดูเหมือนสายตาเขาจะไม่เลวเป็นอย่างมาก อย่างน้อยก็ดีกว่าฉัน”

ไป๋ยี่เฟยมีความสงสัยเต็มใบหน้า

เมิ่งเซินกล่าวยิ้มๆ ว่า “นายวางใจ สำนักเฟยซินของเราไม่ได้มีกฎเกณฑ์มากมายขนาดนั้น รับศิษย์ก็ไม่แบ่งพรมแดนเช่นกัน และไม่ถือสาว่าก่อนที่นายจะเข้าสำนักเฟยซินจะมีอาจารย์คนอื่นหรือไม่”

“ขอเพียงนายกลายเป็นศิษย์ของสำนักเฟยซินแล้ว ไม่ว่าเมื่อก่อนนายจะมีอาจารย์กี่คนก็ไม่เป็นไร นายก็คือคนของสำนักเฟยซินเรา สำนักเฟยซินคือสรวงสวรรค์ของศิษย์ทุกคนตลอดไป”

เมิ่งเซินมองไป๋ยี่เฟย กล่าวต่ออีกว่า “ก่อนหน้านี้ไม่นานฉันได้ดูคลิปวิดีโออันหนึ่ง เป็นคลิปที่นายประมือกับคนอื่น ตอนนั้นที่นายถืออยู่ในมือก็คือดาบเชียนฉืออาวุธของเมิ่งหลิน”

“ดาบเชียนฉือจำเป็นต้องใช้ควบคู่กับเคล็ดวิชาเฉพาะของเขาถึงจะใช้การได้ ไม่อย่างนั้นสำหรับผู้อื่นแล้ว ก็เป็นเพียงดาบธรรมดาที่หน้าตาค่อนข้างแปลกเล่มหนึ่งเท่านั้นเอง”

“ดังนั้นในตอนนั้นฉันก็รู้แล้วว่า นายก็คือศิษย์ที่เขารับไว้”

เมื่อฟังคำพูดเหล่านี้จบ ไป๋ยี่เฟยก็เข้าใจขึ้นมาในพริบตา

ซึ่งตอนนั้นเขาชักดาบเล่มนี้ออกมา เพียงแค่คิดอยากจะลองความรู้ที่เมิ่งหลินทิ้งไว้ให้เขา แต่หลังจากที่ลองแล้วก็รู้สึกว่ามันแข็งแกร่งมากจริงๆ

แต่มีจุดหนึ่งที่ทำให้เขาคิดไม่ถึง นั่นก็คือเพราะเขาดูคลิปวิดีโอที่เผยแพร่อันนั้นแล้ว ถึงจะดึงเอาอานุภาพของดาบเล่มนี้ออกมาใช้ได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ

เพียงแต่เขายังดึงอานุภาพของดาบเล่มนี้มาใช้ไม่ได้อย่างเต็มที่ เพิ่งจะเรียนได้เพียงผิวเผินเท่านั้นเอง

เมิ่งเซินพูดอีกว่า “หลังจากวันนั้นฉันก็ใช้อิทธิพลของสำนักเฟยซินไปสืบเรื่องทุกอย่างของนาย”

“เริ่มตั้งแต่นายเกิดจนกระทั่งตอนนี้ เรื่องทั้งหมดฉันรู้ชัดเจนดี”

“พรสวรรค์ของนายทำให้ฉันตกใจจริงๆ นิสัยใจคอก็ไม่เลว มีบางครั้งที่ลังเลไม่เด็ดขาดอยู่บ้าง”

“แต่นายใจกว้างมาก ไม่มีเจตนาปกปิดเรื่องที่นายเป็นศิษย์ของจื่ออี ดังนั้นฉันจึงปลื้มใจมาก”

สิ้นคำพูด ไป๋ยี่เฟยพลันรู้สึกเก้อเขินขึ้นมาเล็กน้อย

วิธีการคิดเมื่อครู่ของตนกลับเป็นตนที่จิตใจคับแคบไปเอง

แต่จู่ๆ เขาก็คิดถึงปัญหาหนึ่งขึ้นมา “คุณรู้แต่แรกแล้วว่าผมมาหนานเหมินใช่ไหม จากนั้นก็คอยสังเกตผมมาตลอด?”

“แล้วก็คุณก็รู้เรื่องที่ผมไปฆ่าท่านดยุกแล้วเช่นกัน คุณเป็นคนส่งคนมาช่วยผม?”

เมิ่งเซินขานรับแล้วพยักหน้า

จู่ๆ ไป๋ยี่เฟยก็มีลางสังหรณ์ไม่ดีอย่างหนึ่ง

ในเมื่อเมิ่งเซินรู้การกระทำทุกอย่างของตน ถ้าอย่างนั้นจีไซจะไม่รู้ได้อย่างไรกัน?

เมิ่งเซินเหมือนกับจะมองออกว่าเขากำลังคิดอะไร จึงยิ้มกล่าวว่า “ฉันเชื่อใจนาย”

“หา?” ไป๋ยี่เฟยตกตะลึง

เมิ่งเซินกล่าวอีกว่า “เชื่อว่าจีซือนายไม่ได้เป็นคนฆ่า”

“จีเอร์ก็ด้วย”

ไป๋ยี่เฟยเปลี่ยนจากตกตะลึงเป็นงงงวย

เขาแน่ใจอย่างยิ่งว่า จีซือไม่ใช่เขาฆ่าจริงๆ แต่จีเอร์เขาเป็นคนฆ่า แล้วเพราะอะไรเมิ่งเซินถึงบอกว่าจีเอร์เขาก็ไม่ได้เป็นคนฆ่าเหมือนกันล่ะ?