บทที่1024 ความแปลกใจของยีหยุน

แต่ปวดหัวแค่ไหนก็ช่วยไม่ได้เช่นกัน ยังคงต้องเดินเข้าไป

พอเข้าไปก็มองเห็นครอบครัวใหญ่นั่งอยู่บนโซฟาห้องรับแขก กำลังพูดคุยหัวเราะกัน ดูอบอุ่นเป็นอย่างมาก

เวลานี้ น้าเจี่ยงตะโกนบอกแก่คนในบ้าน “คุณไป๋กลับมาแล้วค่ะ!”

เพราะเสียงตะโกนนี้ ทุกคนจึงหันมามอง

ไป๋ยี่เฟยได้แต่ร้องทักทีละคนๆ “พ่อแม่ พ่อแม่”

ซึ่งหลังจากที่ทุกคนเห็นเขา รอยยิ้มบนใบหน้าก็เลือนหายไปทันที

ไป๋ยี่เฟยเห็นเช่นนี้ในใจก็เต้นโครมคราม เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาทันที

ขณะเดียวกัน จู่ๆ หลี่เสว่ก็ตะโกนบอกไป๋ยี่เฟยว่า “คุณคะ ไปเร็ว!”

ไป๋ยี่เฟยชะงักไป ไม่รู้โดยสิ้นเชิงว่าเกิดอะไรขึ้น ผลคือพอเหลือบตาขึ้นมอง ก็เห็นถาดใสที่ไว้ใช้จัดใส่ผลไม้โดยเฉพาะใบหนึ่ง บินตรงมาทางเขา

จากนั้นก็มีเสียงด่าของหลิวจื่อหยุนดังมา “ไป๋ยี่เฟยไอ้คนเนรคุณ! หลี่เสว่ของเรารักแกอย่างสุดหัวใจ แถมยังให้กำเนิดครรภ์หงส์มังกรคู่หนึ่งกับแก แต่แกล่ะ? แกถึงกับ......คอยดูวันนี้ฉันจะตีแกให้ตาย!”

“เคร้ง!”

ไป๋ยี่เฟยเอียงศีรษะหลบ ถาดใสใบนั้นจึงกระแทกเข้ากับกำแพงที่อยู่ด้านหลังเขาโดยตรง แปรเปลี่ยนเป็นชิ้นๆ แล้วตกลงสู่พื้น

หลิวจื่อหยุนคว้าร่มคันหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะกลางขึ้นมาแล้วพุ่งเข้ามา

“แกไอ้คนเนรคุณ ฉันจะตีแกให้ตายเลยคอยดู!”

“สารเลว! เอาแต่เที่ยวผู้หญิงอยู่ข้างนอก!”

“ไอ้คนเนรคุณชั่วช้า!”

หลิวจื่อหยุนถือร่มต้องการจะฟาดเข้าที่ศีรษะของไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้หลบ เพราะอย่างไรด้วยแรงของหลิวจื่อหยุนและร่มคันเดียวไม่อาจสร้างความเจ็บปวดอะไรแก่เขาได้

อีกทั้งได้ยินหลิวจื่อหยุนด่าเช่นนี้ ก็รู้แล้วว่าเธอจะต้องรู้เรื่องของหลิวเสี่ยวอิงแล้วแน่ ซึ่งเรื่องนี้เดิมทีก็เป็นเขาที่เป็นฝ่ายผิด ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าโต้แย้ง

แต่......

“พลั่ก!”

จู่ๆ ยีหยุนที่อยู่ข้างหลังไป๋ยี่เฟยก็เดินขึ้นหน้ามาหนึ่งก้าว ใช้มือปัดร่มในมือของหลิวจื่อหยุนออกไป จากนั้นก็เอามือข้างหนึ่งกุมลำคอของหลิวจื่อหยุนไว้

“แกรนหาที่ตาย!” ยีหยุนกล่าวเสียงเย็น

ยีหยุนไม่รู้ถึงความเกี่ยวพันของไป๋ยี่เฟยกับหลิวจื่อหยุน เธอเห็นเพียงไป๋ยี่เฟยมีอันตราย อีกทั้งบาดแผลบนร่างเขาเพียงแค่อาการดีขึ้นแต่ยังไม่หายเป็นปกติ ดังนั้นจึงก้าวออกมา

เดิมบรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่แล้วพอถูกทำเช่นนี้ ก็แปรเปลี่ยนเป็นตึงเครียดมากกว่าเดิม

โชคดีที่ไป๋ยี่เฟยตอบสนองได้ทันเวลา ดึงยีหยุนออกมา ตำหนิเสียงดังว่า “เธอจะทำอะไร? ท่านเป็นแม่ฉันเอง!”

ยีหยุนชะงักอยู่กับที่

หลังหลิวจื่อหยุนถูกปล่อยแล้ว ก็นั่งก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น ทั้งร้องไห้ทั้งโวยวายว่า “วันนี้คงไม่อาจปล่อยให้ผ่านไปได้แล้ว!”

“ไป๋ยี่เฟยแกมันสารเลว!”

“ลูกสาวฉันมีความรักให้แกอย่างลึกซึ้ง แถมยังคลอดลูกเลี้ยงลูกให้แก แกกลับไปหาผู้หญิงข้างนอก คืนคนหนึ่งรับมาคนหนึ่ง แบบนี้มันรังแกกันเกินไปแล้ว!”

“ถึงกับยังกล้าทำร้ายฉัน คิดจะบีบคอฉันให้ตายอีก!”

“ฮือๆ ......”

“นี่ยังจะให้ผ่านไปยังไง? ฮือๆ ......”

เพราะการร้องไห้โวยวายของหลิวจื่อหยุน เด็กที่กำลังเงียบสองคนก็ราวกับถูกกระตุ้น พากันร้องไห้ตามขึ้นมา

ในห้องรับแขกพลันเกินเสียงร้องไห้โวยวายดังต่อเนื่องขึ้นมาทันที

หลี่เสว่รีบเข้ามาประคองหลิวจื่อหยุนไว้ แต่หลิวจื่อหยุนไม่ยอมลุกขึ้นมา

“แม่คะ แม่ลุกขึ้นมาก่อนได้ไหม?” หลี่เสว่ออกแรงอีก แต่หลิวจื่อหยุนก็เหมือนกับหินก้อนใหญ่ก้อนหนึ่ง ไม่ขยับเขยื้อนโดยสิ้นเชิง

ไป๋หยุนเผิงเห็นเช่นนี้ก็เดินมาที่นี่พร้อมกับอู๋กุ้ยเซียง “ชิงแก ลุกขึ้นก่อนเถอะ มีอะไรก็พูดจากันดีๆ”

หลี่เฉียงตงก็มาหยุดตรงหน้าไป๋ยี่เฟย จากนั้นก็ดันเขาออกไป

“พ่อ ผม......” ไป๋ยี่เฟยร้องเรียกอย่างทำอะไรไม่ถูก

หลี่เฉียงตงส่ายหน้ายิ้มขื่นแล้วกล่าวว่า “แม่แกเป็นผู้หญิงหัวโบราณ เรื่องแบบนี้จึงยากจะรับได้ แกให้เธอใจเย็นลงก่อน”