บทที่218

บทที่218

“จริงสิ ต้องโทรหาเบื้องบน!”

ต้าส้งนึกถึงคนที่อยู่เบื้องบน พอตั้งสติได้ เขาก็รีบหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาเซียวหรงเทาทันที จากนั้นก็เล่าเรื่องที่พวกเขาจับตัวประธานบริษัทของโหวจวี๋กรุ๊ปไป

“พวกแกจับตัวไป๋ยี่เฟยไปอย่างนั้นเหรอ?”

“ใครนะครับ?” ต้าส้งไม่รู้จักชื่อของไป๋ยี่เฟย รู้แค่ว่าคนๆ คือประธานบริษัทของโหวจวี๋กรุ๊ปเท่านั้น

เซียวหรงเทาถามใหม่ “คนที่พวกแกจับตัวมาคือประธานบริษัทของโหวจวี๋กรุ๊ปใช่ไหม?”

“ใช่ครับ”

ตอนนี้เซียวหรงเทากำลังอยู่กับหลิ่วจาวเฟิง พอหลิ่วจาวเฟิงได้ยินเขาพูดแบบนั้น เขาก็ขมวดคิ้วทันที

ตอนนี้ยังมีปัญหากับไป๋ยี่เฟยไม่ได้ ที่สำคัญคือแผนต่อจากนี้ห้ามถูกเปิดเผยเด็ดขาด ถ้าไป๋ยี่เฟยรู้ว่าคนที่จับตัวเขาไปคือพวกเขาละก็ เขาอาจจะสืบจนเจอพิรุธอะไรแน่!

“บอกให้เขารีบปล่อยตัวไป๋ยี่เฟยไปซะ!” หลิ่วจาวเฟิงบอกกับเซียวหรงเทา “และห้ามพูดถึงเรื่องเงินอีก!”

แต่เซียวหรงเทากลับลังเล จึงได้บอกกับต้าส้งในสายไปว่า “แกรอแป๊บหนึ่งนะ”

พูดจบ เซียวหรงเทาก็วางสายแล้วหันมาพูดกับหลิ่วจาวเหิงว่า “พี่หลิ่ว ไป๋ยี่เฟยไอ้ชาติหมาคนนี้ มันเคยทำลายหลิวซื่อจากนั้นก็เป็นบริษัทผม ในเมื่อตอนนี้มันตกอยู่ในกำมือเราแล้ว เราไม่ถือโอกาสนี้สั่งสอนมันสักหน่อยเหรอครับ?”

พอได้ยินอย่างนั้น หลิ่วจาวเฟิงก็รู้สึกสนใจขึ้นมาทันที ถ้าต้าส้งไม่พูดและพวกเขาไม่แสดงตัว ไป๋ยี่เฟยก็ไม่มีทางรู้หรอกว่ามีใครอยู่เบื้องหลัง เพราะอย่างนั้น การที่ได้สั่งสอนไป๋ยี่เฟิงสักครั้งมันก็เป็นแผนที่ไม่เลวเหมือนกัน

เซียวหรงเทาพูดเสริมขึ้นมาอีกว่า “พี่หลิ่ว ส่วนเรื่องเงินนั้น เขาเป็นถึงประธานบริษัทของโหวจวี๋กรุ๊ป ยังไงเขาก็ไม่รู้อยู่แล้วว่าเป็นเรา เราควรเรียกเงินเพิ่มนะครับ ถือเป็นค่าชดเชยให้เราด้วย”

หลิ่วจาวเฟิงหรี่ตาลง พร้อมกับใช้ความคิด จากนั้นก็พูดว่า “ไม่ได้ ไป๋ยี่เฟยไม่ได้โง่อย่างที่แกคิด ยังไงก็ปล่อยเขาไปซะ”

ตอนแรกเขาก็อยากทำเหมือนกัน แต่เขาก็นึกถึงไป๋หู่ขึ้นมา ไป๋หู่เป็นคนที่คนข้างหน้ากลับ ถ้าพวกเขาเกิดทำอะไรไป ไป๋หู่อาจจะสืบมาถึงตัวพวกเขาได้ เขาจะมาเสี่ยงแบบนี้ไม่ได้

เซียวหรงเทายังไม่เข้าใจ “พี่หลิ่ว ไป๋ยี่เฟยมันตกมาอยู่ในกำมือเราแล้วนะครับ ต่อให้มันเก่งแค่ไหนก็คงเอาตัวรอดไม่ได้หรอกครับ อีกอย่างเราแค่สั่งสอนกับไถเงินมันก็เท่านั้น”

หลิ่วจาวเฟิงหันมามองเซียวหรงเทา จากนั้นก็พูดด้วยเสียงที่เคร่งขรึมว่า “ฉันบอกให้ปล่อยเขาไป!”

เซียวหรงเทาไม่มีทางเลือก จึงต้องโทรหาต้าส้งอีกรอบ

พอโทรติด หลิ่วจาวเฟิงก็พูดขึ้นมาอีกว่า “เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งปล่อยเขาไป คุมตัวเขาไว้ก่อน ถ้าฉันบอกให้ปล่อยค่อยปล่อย!”

เซียวหรงเทาอึ้งไป เสียงของต้าส้งดังมาจากในสาย เขาจึงได้รีบพูดไปว่า “คุมตัวประธานบริษัทของโหวจวี๋กรุ๊ปให้ดีๅแล้วห้ามพูดถึงเรื่องเงินอีก”

ต้าส้งพูดแย้งไปว่า “แต่เขารับปากแล้วนะครับว่าจะเอาเงินสามสิบล้านให้เรา ขอฟรีๆ แบบนี้จะไม่เอาจริงๆ เหรอครับ?”

“นี่แกฟังภาษาคนไม่ออกรึไงห๊ะ? ห้ามพูดถึงเรื่องเงินอีก แค่ดูเขาให้ดีๆ ก็พอ” เซียวหรงเทาตะคอกใส่เขา

จากนั้นก็วางสาย

“แม่งเอ๊ย!!” ต้าส้งสบถ

ลูกสมุนคนหนึ่งได้ถามขึ้น “เบื้องบนเขาว่ายังไงบ้างครับ?”

“สั่งให้เราห้ามรับเงินสามสิบล้านนั่นเด็ดขาด!”

“ให้ทิ้งเงินสามสิบล้านเนี่ยนะ? สามสิบล้านนะ!”

ต้าส้งพยักหน้า “ไม่ใช่รึไง? คนมีเงินพวกนี้ไม่เคยรู้เลยว่าเงินมันสำคัญกับพวกเรามากขนาดไหน แม่งเอ๊ย!”

ถ้าไม่ใช่เพราะข้างบนยังมีหลิ่วจาวเฟิงอีกคนละก็ คนที่เป็นถึงลูกพี่ใหญ่ของทางใต้อย่างเขา ไม่มีทางเชื่อฟังคำสั่งของเซียวหรงเทาอย่างแน่นอน ไม่กระทบมันจนหมดสภาพก็ดีแค่ไหนแล้ว!

ลูกสมุนคนหนึ่งพูดขึ้นมาอย่างเป็นกังวลว่า “หรือเป็นเพราะไม่อยากมีเรื่องกับโหวจวี๋ เลยกลัวจะถูกหาเจอหรือเปล่าครับ?”

ต้าส้งหัวเราะออกมาเสียงดัง “พี่น้องเราเยอะขนาดนี้ ยังต้องกลัวใครอีก? เบื้องบนสั่งให้เราดูเขาให้ดี มันก็แค่เรื่องง่ายๆ ไม่ใช่รึไง?”

“ใช่ครับ พี่ใหญ่พูดถูก” ลูกสมุนพยักหน้าเห็นด้วย “ถ้าพวกมันกล้ามา เดี๋ยวเราจะทำให้มันกลับไปไม่ไหวเลย!”

“ฮาๆฮา……” ทุกคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน

เพราะต้าส้งเคยติดคุกไปหลายปี พอพ้นโทษออกมาอำนาจใต้ดินของเมืองเทียนเป๋ยก็ได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว ไม่งั้นคนพวกนี้คงไม่มีโอกาสได้ทำตัวเบ่งแบบนี้หรอก โชคดีที่เส้นสายที่เคยมียังอยู่ ทำให้เขาสามารถรวบรวมเหล่าพี่น้องกลับมาได้อย่างรวดเร็ว จนสามารถคุมเมืองฝั่งใต้ได้สำเร็จ แต่เขาก็ไม่ได้พอใจ แค่เมืองฝั่งใต้ แต่เป็นเมืองเทียนเป่ยทั้งเมืองต่างหาก

พอต้าส้งหยุดหัวเราะ เขาก็พูดขึ้นว่า “ยังไงก็เราก็บอกให้คนเอาเงินมาให้แล้ว ไม่เอาก็เสียดายแย่!”